Het duurde even voor ik jullie het vrolijke bericht kon sturen dat ik op 6 september optimistisch aankondigde.
De koorts hield aan, ik werd zieker en zieker, gaf talloze monsters bloed en urine af aan allerlei laboratoria en belandde tenslotte in het OLVG, waar het zoeken naar de oorzaak van de ellende doorging.
En ze hebben het gevonden. Het heet artritis temporalis en het is geen leuke afwijking, maar het kan behandeld worden. Sinds gisteren ben ik weer thuis en ik voel me al een heel stuk beter. Het zal nog wel even duren voor ik helemaal de oude ben, maar er zit tenminste vooruitgang in en ik voel me elke dag een beetje beter.
Ik kan niet beloven dat ik dagelijks ga schrijven, maar ik ben wel van plan af en toe verslag te doen van de toestand.
Veel dank aan allen die mij via bezoeken, kaarten en telefoon bemoedigend hebben toegesproken.
Terug van weggeweest
Koorts
Nou, het was best leuk in Londen, maar terwijl Annabet en Tiemen stralend en onvermoeibaar het programma afwerkten was ik in hoofdzaak ziek op de hotelkamer.
En ik ben nog steeds ziek. Elke avond hoge koorts en niemand weet waar die vandaan komt. Een virus lijkt het meest waarschijnlijk.
Ik hoop u spoedig een vrolijker bericht te kunnen sturen.
Stijve nek 3
Nou, ik ga niet stralend op reis. Als ik alleen ging had ik al lang besloten niet te gaan, maar met Annabet en vooral kleinzoon Tiemen ga ik het denk ik morgen toch maar wagen.
Verder even niet veel nieuws.
Stijve nek
Ik had al een paar weken pijn in mijn nek en ik dacht dat het wel over zou gaan, maar ik nam wel steeds meer pijnstillers.
Maandagavond nam ik bijvoorbeeld voor ik naar bed ging twee paracetamollen, twee glazen whisky en een kwart mogadon. Toen ik die nacht om half drie in de kamer zat te zoeken of er nog iets op de TV was, omdat ik niet kon slapen van de pijn, rees het besef dat het misschien beter was eens naar de dokter te gaan.
Die constateerde een ontstoken pees in mijn nek en gaf een pijnstiller, die zo sterk was dat ik helemaal niet meer echt wakker werd. Behalve de eerste uren nadat ik de pil genomen had, had ik wel nog steeds wel veel pijn. Vanochtend vroeg een nieuwe pil gevraagd, deze keer met een ontstekingsremmer er in, te combineren met paracetamol.
De bijsluiter is een beetje verontrustend, want er zijn vele redenen waarom ik die pil eigenlijk niet mag nemen, maar hij werkt wel. Ik zit hier nu redelijk helder van geest en vrijwel zonder pijn te typen.
Ik hoop dat ik maandag over een week voldoende genezen ben om met kleinzoon Tiemen en Annabet naar Londen te gaan. Daar verheug ik me erg op.
Het Cobyloze tijdperk 3
Het Cobyloze tijdperk gaat alweer zijn derde week in en ik moet zeggen dat ik het aardig in de had heb. Dat komt natuurlijk ook omdat ik vorige week een couchsurf-logeetje had. Sociale controle helpt me om minder rommel te maken. De hoeveelheid stof valt nog reuze mee.
Deze alleraardigste Franse logée (26, spreekt goed Engels, zelfstandig en netjes) gaat volgend jaar op de Rietveld studeren. Weet er soms iemand een kamer voor haar?
Jurk 2
Wat denk je van een burka, schrijft Gwen in een reactie op mijn bericht over een jurk. Nou, dat zou me nou weer net iets te ver gaan, maar het bracht me wel op het idee dat ik toch nog ergens een zwarte linnen jurk moest hebben liggen, die ik alleen maar nooit aantrek omdat hij eigenlijk een beetje te lang is.
Die is dus inmiddels ingekort en hij zit heel lekker.
Jurk
Ik wou dat ik een jurk had, een lekker los wijd model dat ik aan kon trekken op dagen dat ik geen zin had combinaties te bedenken. Ik wou dat ik wist waar ik zo iets kopen kan.
Cobyloos tijdperk 2
Na een week moest er toch eens iets gebeuren. Ik heb vandaag ontzettend opgeruimd en op het eerste gezicht ziet het er uit alsof Coby gewoon geweest is. Ik heb gelukkig geen oog voor stof. Dat valt me pas op als de vlokken mij om de enkels dansen, dus wat dat betreft kan ik nog even vooruit
