Een dagje den Haag

Ik word niet altijd vrolijk van den Haag. Om te beginnen rij ik met lijn elf langs de Parallelweg. Die is bijna helemaal gemoderniseerd, maar ik denk aan de miezerige arbeidershuizen die er stonden toen ik er in de hongerwinter langs liep met mijn broertje. We waren op weg naar een gebouw op de Laakkade dat toebehoorde aan de BPM, waar mijn vader voor de oorlog werkte als ingenieur. We hadden honger en soms kwam er een briefkaart van de BPM dat er iets te eten was, dat we konden ophalen daar op de Laakkade. Dan sjokten we met onze ondervoede lijfjes langs de Parallelweg. Ik op schoenen waarvan de rechter door mijn moeder van achteren was opengeknipt, omdat anders mijn winterhiel er niet in paste. En dan kregen we een beetje rijst, een halve liter taptemelk, misschien een paar aardappelen. Eén keer was er een ei, waar we later thuis met de hele familie omheenstonden. In geen maanden gezien.
Ik was op weg naar mijn nichtje, die een paar maanden haar man heeft verloren, met wie ze samen geweest is sinds ze elf was. Ze heeft het jaren zien aankomen en probeert heel flink te zijn, maar echt vrolijk waren we natuurlijk ook niet.
Toen naar de andere kant van de stad, waar ik het onlangs uitgegeven oorlogsdagboek ging ophalen van Italie, mijn vroegere leraar Latijn. Hij heeft, anders dan de meeste van zijn familieleden de oorlog overleefd en heeft de hele oorlog, ook in de kampen waar hij tenslotte terecht kwam, bijna steeds kans gezien dit dagboek bij te houden.
Toen ik terug was in Amsterdam ben ik bij het Badhuis gaan eten, waar ik een pasta at die vrijwel uitsluitend ingrediënten bevatte die ik vanwege de jeuk niet mag eten, met een glas rode wijn er bij, die ik vanwege de jeuk ook eigenlijk moet laten staan. Ik vond dat ik het echt had verdiend en genoot van iedere hap en iedere slok. Wat is tomaat toch lekker als je het niet mag.
Ik heb nu wel vrij veel jeuk, dus ik neem maar een beetje mogadon voor ik naar bed ga.

Warm

Het is een week van grote hitte en de lucht is drukkend zwaar. Ik zit godzijdank niet in een diligence, maar heb toch een beetje moeite met ademhalen.

Jong van geest

Op Cybersoek volg ik een serie workshops die moeten leiden tot bijdragen aan een website van het Amsterdam Historisch die gekoppeld zal zijn aan een tentoonstelling over buurtwinkels.
Vandaag ging het over het gebruik van foto’s en de spreker was Mike de Kreek van de Hogeschool van Amsterdam. Hij vertelde dat hij een tijdje geleden een project deed met een aantal studenten over internetgebruik door ouderen.
Op de een of andere manier waren ze op dit weblog terechtgekomen als een sprekend voorbeeld van wat een oud mens allemaal met internet kan doen, maar na bestudering van het blog dachten ze dat het gewoon niet kon. Dit moest door een veel jonger iemand geschreven zijn, die pretendeerde oud te zijn.
Tot hun verbazing hadden ze bij de eerste workshop geconstateerd dat ik echt besta. Jong van geest, zullen we maar zeggen.

Regen

Het regent weer en dat is vervelend, maar over drie weken zit ik in mijn atico in Cadaqués. Dat geeft moed.

Toeval

Wij zijn gisteren in je oude buurtje geweest, zegt buurvrouw Henny, in de V…straat. We moesten daar wat halen.
Om een idee te krijgen waar ze ongeveer in die lange straat geweest zijn, vraag ik naar het nummer. “Tweehonderdvijf,” zegt ze.
Tweehonderdvijf? Daar begrijp ik niets van, ze weet toch helemaal niet dat ik daar op tweehonderdvijf heb gewoond. Nee, dat wist ze inderdaad niet, maar Gerard en zij hadden op Marktplaats een diaprojector gevonden en die hadden ze gekocht van een heel aardige vrouw die daar op 205 in het benedenhuis woont. Ik woonde boven.
Ik heb Paulette even opgebeld en die zei: Wat een toeval, en wat leuk dat ik je spreek en wat een lieve mensen zijn dat.
Ik tref het erg met mijn buren.

Uche

Uche, uche, uche, Oma zit nog steeds te kuchen, SMS-te ik aan mijn kleinzoon. Ik heb het niet verdiend, vind ik, want hoewel ik niet meteen na het optreden van de antirookmagiër ben opgehouden, rook ik toch sinds 1984 al niet meer. Dat zou langzamerhand wel eens beloond mogen worden.
De gedachte dat de hoest misschien als ik toen niet was gestopt, nu nog veel erger zou zijn, is een schrale troost.

Ziek

Het gaat al wat beter, dank u.

Japanse massage 2

Nou, het was in elk geval heel aangenaam en na afloop voelde mijn schouder minder stijf dan hij in tijden gedaan had. Maar ja, het is nu al weer tijd voor Pauw en Witteman en inmiddels is hij toch weer vrij stram.
In elk geval heb ik maar weer een afspraak gemaakt voor volgende week

Japanse massage

Toen ik op La Palma was had ik al last van mijn schouder en dat heb ik nu nog. Ik doe dagelijks mijn oefeningen om hem soepel te houden en hij doet niet meer veel pijn, maar stijf is hij nog steeds. De fysiotherapeut op La Palma masseerde de schouder en dat hielp goed, maar die man die ik hier heb geeft me alleen maar oefeningen, die er onder andere op gericht zijn mijn beenspieren te versterken, waar ik niet op zit te wachten. Zolang ik zonder veel moeite hier een paar keer in de week de 56 treden naar de vierde etage op kan lopen zijn mijn beenspieren sterk genoeg voor mijn eenvoudige doelstellingen.
Nu heb ik besloten maar eens naar de veelgeprezen Japanse masseur in het Okurahotel te gaan. Het kost een paar centen, maar als het helpt heb ik dat er wel voor over.
Om één uur moet ik er zijn. We zullen zien.

Ik vertik het

Je kunt je op 22 december net zo goed iets voornemen als op 1 januari en daarom heb ik vandaag resoluut een besluit genomen:

- – – – – – – – – – IK GA NIET MEER ZWEMMEN – – – – – – – – – – –

Niet meer in dat ellendige sportfondsenbad Oost, en ook niet ergens anders. Ik heb er gewoon geen zin in, ik zie er de hele week tegen op en ik vertik het verder.

Wat wil ik nou eigenlijk met de fysiotherapie. Ik wil mijn schouder weer soepel maken, die een beetje stijf gebleven is nadat er in oktober een ontsteking in het gewricht heeft gezeten. Dat moet je doen door oefeningen te doen. Dat is vervelend, maar dat doe ik meestal wel, en dat lijkt wel een beetje te helpen.
Maar nu wil die ambitieuse fysiotherapeut veel meer dan ik. Hij wil me ook sterker maken. Mijn armen, mijn benen, noem maar op. Hij laat me allerlei oefeningen doen die niets met mijn schouder te maken hebben en vindt dat ik moet zwemmen. Sport dus, zal ik maar zeggen.
Ik heb mijn levenlang de pest aan sport gehad. Ik ben nooit op zo’n club geweest, ik heb nooit gehold om niks, ik zet de radio of de televisie op een andere zender zodra ze over sport beginnen te zeuren. Ik hou er nou eenmaal niet van. Ondanks dat ben ik sterker en vooral ook leniger dan de meeste vrouwen van mijn leeftijd. Laten we daar dus maar tevreden mee zijn.
Het enige dat ik leuk vind is lange wandelingen maken en dat doe ik dan ook. IJs en weder dienende, zou mijn Oma zeggen, en in de winter dus een beetje minder dan in de zomer. Misschien ga ik nog een beetje af en toe op de loopband, dat heb ik vorig jaar ook gedaan, toen het lang koud was en ik niet veel meer op straat kwam. Misschien. Heel misschien. En verder niks.
Alleen ’s ochtends en ’s avonds de oefeningen voor de schouder tot ik daar geen last meer van heb. Dat beloof ik mezelf.