Toen ik tien was had ik een bril van min vier nodig en daarom vond de oogarts dat ik in het vervolg niet alleen op school een bril op moest, maar elke dag overal. Ik barstte in snikken uit.
‘Kom kom’, zei hij, zo erg is dat niet, kijk nou eens naar mij, ik heb ook altijd een bril op’.
‘U bent een man’, zei ik.
Een weekje later ging ik met mijn moeder de bril halen en toen we langs het Rosarium op het Joseph Israëlsplein liepen, keek ik om hoog en riep stomverbaasd: ‘Je kan alle blaadjes van de bomen zien’. Dat hielp een beetje om me met mijn lot te verzoenen.
Laatst was ik in het OLVG bij de oogarts en die vond dat mijn bril wel beter kon. Vanmiddag heb ik de nieuwe bril opgehaald bij Hans Winkel en wat denk je, toen ik in de tram naar huis reed kon ik echt weer eens alle blaadjes van de bomen zien.
Daar werd ik blij van. Aan mijn lot als brildrager ben ik inmiddels al jaren gewend.
Brillen
Loopoefeningen
Het enige dat nog niet helemaal goed voelt is lopen. Ik probeer elke dag een beetje verder te gaan om de beenspieren weer op het oude peil te brengen.
Het is een mooie dag en vanochtend ben ik het Flevopark maar eens ingelopen. Ik nam het kleine ongeplaveide pad direct na de toeganspoort links, liep verder het park in en er toen uit langs de het Nieuwe Diep en rechtsaf de weg op die dwars door dit water loopt. Ik houd van die weg, met aan twee kanten water dat de blauwe lucht weerspiegelde. De bomen waren nog verrassend groen en er groeiden nog heel wat bloemen in het gras. Ik genoot erg van dit tochtje buiten de stad, maar liep niet al te ver, want ik moest tenslotte ook nog terug kunnen. Toen ik weer thuis kwam had ik precies een uur gelopen. Het gaat vooruit. Morgen weer een beetje verder. Ik moet ook eens beginnen hier in huis af en toe met de trap naar boven te gaan in plaats van de lift te nemen.
Beter
Zo, ik heb mezelf beter verklaard.
Gisteren naar Cybersoek geweest om daar koffie te drinken met de dames van de open inloop, vervolgens naar de Reska, een witgoedwinkel in de Javastraat om een nieuw gasstel te kopen. Ik wou er eigenlijk ook een wat grotere televisie kopen dan ik nu heb, maar heb inmiddels op het internet gezien dat het toestel dat daar in de winkel het beste leek voor zeker honderd euro minder te koop is, dus daar moet nog even over onderhandeld worden.
Toen ik thuis kwam was ik in het geheel niet moe. Ik loop – door al die prednisolon – voortdurend over van de energie. In huis ruim ik allerlei dingen op die ik al jaren eens aan wou pakken. Ik ben ook erg goed in weggooien.
Hoe dan ook, ik voel me niet ziek meer. Geen gezeur meer, ik ben beter.
Voouitgang
Mijn streefgewicht (62 kilo) is bereikt, dus ik kan ophouden met die overdreven grote maaltijden die ik steeds eet. Ik hoef nou ook weer niet dik te worden.
Vanochtend helemaal alleen de straat opgegaan en bij het Badhuis de NRC-next gelezen en een kopje koffie gedronken.
Thuis hou ik me onder andere bezig met het schrijven van een verslagje van het tripje naar Londen met Annabet en Tiemen. Ik heb daar toen tijdens de vele uren op die uiterst gezellige hotelkamer aantekeningen voor gemaakt en ik denk dat het leuk voor Tiemen zal zijn het allemaal nog eens te lezen.
Zondag
Nog steeds een beetje zwakjes, maar elke dag een beetje beter. Vanmorgen ben ik eerst even bij buurvrouw Wil langs geweest, die gisteren met haar dochter naar IKEA is geweest en daar een heleboel spulletjes voor in haar reeds overvolle woning heeft gekocht.
Om een uur of twaalf kwam Joost op bezoek en met hem heb ik me voor het eerst op straat gewaagd. We liepen naar het Badhuis, het café bij mij op de hoek, dronken daar een kopje koffie en haastten ons naar huis toen ze begonnen voor de gezelligheid een voetbalwedstrijd op de muur te projecteren.
Toen Joost weg was verscheen zoon JM, met wie ik een lang gesprek over het leven voerde en tenslotte kwam aan het eind van de middag Hanneke met Surinaams eten van het Osdorperplein. We dronken een glaasje wijn, deden ons best op de puzzel uit Vrij Nederland en aten het helaas enigszins tegenvallende Surinaamse hapje op.
Een drukke dag voor een herstellende zieke. In bed heb ik toen nog “De witte tijger” van de Indiase schrijver Aravind Adiga uitgelezen. Een fascinerend boek. Aanrader.
En nu ben ik het wakkerste mens in Amsterdam. Het valt niet altijd mee te slapen met 60 mg prednisolon in je lijf.
Koorts
Nou, het was best leuk in Londen, maar terwijl Annabet en Tiemen stralend en onvermoeibaar het programma afwerkten was ik in hoofdzaak ziek op de hotelkamer.
En ik ben nog steeds ziek. Elke avond hoge koorts en niemand weet waar die vandaan komt. Een virus lijkt het meest waarschijnlijk.
Ik hoop u spoedig een vrolijker bericht te kunnen sturen.
Stijve nek 3
Nou, ik ga niet stralend op reis. Als ik alleen ging had ik al lang besloten niet te gaan, maar met Annabet en vooral kleinzoon Tiemen ga ik het denk ik morgen toch maar wagen.
Verder even niet veel nieuws.
Jurk
Ik wou dat ik een jurk had, een lekker los wijd model dat ik aan kon trekken op dagen dat ik geen zin had combinaties te bedenken. Ik wou dat ik wist waar ik zo iets kopen kan.
