Denk niet dat een herstellende zieke niets te doen heeft. Ik ben de hele dag bezig geweest met vormen van thuiszorg, bezoek en telefoon.
Maar – misschien ook omdat ik gewoon niet de tijd had voor droef gepeins – mijn humeur is aanzienlijk beter dan gisteren. En wat een goed gevoel dat zoveel vrienden opbellen, langs komen, mails sturen.

Jammer, jammer. Ik heb weer eens bijna twee weken in het OLVG doorgebracht, deze keer met een longembolie.
Vandaag ben ik dus weer thuis gekomen, maar ik ben niet echt blij. Liever hier dan in het ziekenhuis, natuurlijk, maar nog lang niet gezond en zonder het optimisme dat ik op 1 oktober voelde. Toen verwachtte ik dat het wel lang kon duren, maar dat ik toch langzaam beter zou worden van mijn arteritis. Nu knaagt ergens het gevoel dat ik niet meer van dit lijf op aan kan en dat het misschien over een maand weer een andere enge ziekte bedenkt om me mee dwars te zitten.

Woensdag kwam ik toevallig op de boerenmarkt bij het Oostelijk Havengebied terecht. Leuk, denk je dan en je besluit iets heel gezonds en lekkers te kopen. Eerst de broodkraam. Daar hadden ze onder andere zuurdesembollen, die iets kleiner waren dan een gewoon half broodje en krentenbollen. Ik nam een zak met vijf krentenbollen en zo’n broodje en moest daar acht euro voor betalen. Thuis bleek dat de krentenbollen ongeveer drie krenten per stuk bevatten en verder nogal droog waren, dus die heb ik niet opgegeten, Bij AH kosten bollen vol krenten zes voor 1,95. Het brood was heerlijk, dat moet gezegd worden, maar vanochtend heb ik het laatste stuk weggegooid, want dat was inmiddels zo hard dat ik het niet meer af kon snijden.
Mijn tweede aanschaf was een stuk Friese nagelkaas. Duur en redelijk lekker, maar op de Dappermarkt is hij goedkoper en ook echt lekkerder.
Toen de groente- en fruitkraam. Ik kocht er drie Elstars, die echt lekker waren, drie peren, die niet veel voorstelden en wat mandarijnen, die waarschijnlijk niet van een Nederlandse boer afkomstig waren en vrij droog. Dat kostte bij elkaar ook weer meer dan vijf euro.
Mooi idee, hoor, boerenmarkt, en niet erg als het iets duurder is dan normaal, maar dan moet het wel lekkerder zijn dan normaal en niet krankzinnig duur. Ik ga er in elk geval niet meer heen.

Dus de ledenraad van de PVDA gaat zonder meer mee met het slechte, veel te ingewikkelde, asociale compromisvoorstel van de coalitie over de verhoging van de pensioenleeftijd.
Blij dat ik mijn lidmaatschap van die club al in ergens in de jaren negentig heb opgezegd.

Ik voel me weer goed, dus ik heb maar weer eens een couchsurfster te logeren. Een heel aardig Engels meisje dat haar trip naar Amstrdam een beetje onhandig had gepland, zodat ze donderdagavond om half twaalf met de bus op het Amstelstation aan zou komen zonder te weten waar ze de nacht zou doorbrengen. Ik heb me op de site als reddende engel opgeworpen en daar heb ik geen spijt van, want Heather is een schat van een meid.
Gisterenavond ging ze naar de wekelijkse bijeenkomst van couchsurfers in Oude Herberg in de Handboogsteeg. Ik ga daar niet heen, want het is er vol en zeer lawaaiig, maar zij had het er leuk. Ze maakte een afspraak met een Amsterdammer om vandaag te gaan lunchen bij dat vreemde Chinese restaurant dat tegenover de nieuwe bibliotheek in het water ligt en ze vroegen of ik mee ging. Nou, ik was er nog nooit geweest en wou best eens weten hoe het er van binnen uit zag.
Zeer Chinees, hoewel je als niet in China geweest bent natuurlijk niet kunt weten of ze er daar inderdaad zo uit zien.
De gerechten op de kaart zijn nogal prijzig, maar dat is de Dim Sum niet, en dat aten we dus. De twee jongeren een beetje meer dan ik, maar de rekening viel reuze mee. Ongeveer veertig euro voor ons drieën.
En heel lekker. Er zitten heel veel Chinees uitziende mensen te eten, wat er op wijst dat de keuken in elk geval echt Chinees is.
Heather en haar nieuwe vriend gingen na het eten samen de Jordaan bezoeken, maar ik wou wel naar huis. Straks komt ze haar spullen ophalen, want ze gaat vanavond naar een ander adres. Ze zou best nog even mogen blijven, maar dit had ze al afgesproken.

Ja ja, elke dag een beetje vooruit, maar soms zit er een tussen dat het ineens een beetje minder lijkt te gaan. Vandaag had ik bijvoorbeeld steeds kramp. Ik heb vaak kramp in mijn vingers. Dat is niet zo’n punt, want die kan je met je andere hand rechtbuigen en dan gaat de kramp er weer uit, maar vandaag waren mijn benen iets wiebeliger dan gisteren en af en toe schoot de kramp er in. Ik wou bijvoorbeeld na een bezoek aan Vroom en Dreesman (niets dat mijn begeerte wekte) instappen in lijn 14 en op de treedjes die de tram in leiden schoot er kramp in mijn kuit. Ik kon niet voor of achteruit en al helemaal niet naar boven. ‘Doorlopen’ klonk het achter mij. Tja, dat ging dus even niet en je gebogen been uit de kramp trekken is iets lastiger dan een vinger. Embarrassing.

Het enige dat nog niet helemaal goed voelt is lopen. Ik probeer elke dag een beetje verder te gaan om de beenspieren weer op het oude peil te brengen.
Het is een mooie dag en vanochtend ben ik het Flevopark maar eens ingelopen. Ik nam het kleine ongeplaveide pad direct na de toeganspoort links, liep verder het park in en er toen uit langs de het Nieuwe Diep en rechtsaf de weg op die dwars door dit water loopt. Ik houd van die weg, met aan twee kanten water dat de blauwe lucht weerspiegelde. De bomen waren nog verrassend groen en er groeiden nog heel wat bloemen in het gras. Ik genoot erg van dit tochtje buiten de stad, maar liep niet al te ver, want ik moest tenslotte ook nog terug kunnen. Toen ik weer thuis kwam had ik precies een uur gelopen. Het gaat vooruit. Morgen weer een beetje verder. Ik moet ook eens beginnen hier in huis af en toe met de trap naar boven te gaan in plaats van de lift te nemen.

Als ik astma heb neem ik wel eens een paar dagen 20 milligram prednisolon per dag om daarna weer gauw te minderen, want de astma gaat weg, maar ik voel me een beetje opgefokt en kan vaak niet slapen. Om kort te gaan, prednisolon is een soort pepmiddel.
Nu slik ik al een paar weken 60 milligram per dag en daar moet ik in elk geval nog mee doorgaan tot ik 3 november weer naar de internist moet. Ik voel me niet slecht, maar ik heb wel de hele dag het gevoel dat er een soort stoommachine in me raast. Ik kan niet stilzitten, ben voortdurend in de weer, bedenk steeds iets om te doen. Het is onder normale omstandigheden bijvoorbeeld mijn gewoonte om de afwas op te laten lopen. Nu wordt ieder glaasje of bekertje onder de kraan gehouden zodra het leeg is. Ik ben eigenlijk een uitslaper, maar word nu om zeven uur ’s ochtends wakker (als ik al geslapen heb) en denk, kom, tijd om op te staan en een ontbijtje te maken. Even dit, even dat, ik word een beetje moe van mezelf, maar het heeft natuurlijk wel voordelen, want ik doe allerlei dingen die ik al heel lang had laten sloffen. Mijn huis vaart er wel bij. En zoals gezegd, ik voel me helemaal niet slecht. Het is voor een lui mens ook wel lekker om een een poosje hyperactief te zijn.

Zo, ik heb mezelf beter verklaard.
Gisteren naar Cybersoek geweest om daar koffie te drinken met de dames van de open inloop, vervolgens naar de Reska, een witgoedwinkel in de Javastraat om een nieuw gasstel te kopen. Ik wou er eigenlijk ook een wat grotere televisie kopen dan ik nu heb, maar heb inmiddels op het internet gezien dat het toestel dat daar in de winkel het beste leek voor zeker honderd euro minder te koop is, dus daar moet nog even over onderhandeld worden.
Toen ik thuis kwam was ik in het geheel niet moe. Ik loop – door al die prednisolon – voortdurend over van de energie. In huis ruim ik allerlei dingen op die ik al jaren eens aan wou pakken. Ik ben ook erg goed in weggooien.
Hoe dan ook, ik voel me niet ziek meer. Geen gezeur meer, ik ben beter.

Het duurde even voor ik jullie het vrolijke bericht kon sturen dat ik op 6 september optimistisch aankondigde.
De koorts hield aan, ik werd zieker en zieker, gaf talloze monsters bloed en urine af aan allerlei laboratoria en belandde tenslotte in het OLVG, waar het zoeken naar de oorzaak van de ellende doorging.
En ze hebben het gevonden. Het heet artritis temporalis en het is geen leuke afwijking, maar het kan behandeld worden. Sinds gisteren ben ik weer thuis en ik voel me al een heel stuk beter. Het zal nog wel even duren voor ik helemaal de oude ben, maar er zit tenminste vooruitgang in en ik voel me elke dag een beetje beter.
Ik kan niet beloven dat ik dagelijks ga schrijven, maar ik ben wel van plan af en toe verslag te doen van de toestand.
Veel dank aan allen die mij via bezoeken, kaarten en telefoon bemoedigend hebben toegesproken.