Een warm bad

‘Ach Madame’ zei de bejaarde eigenares van een Frans familiehotel eens tegen me, ‘al dat gepraat over wassen tegenwoordig. Toen ik klein was gingen we één keer in de week in het bad en dat was genoeg.’
Bij ons was dat niet veel anders. Mijn ouders waren heus niet arm en het huis waarin wij voor de oorlog woonden had een badkamer met een bad en een grote gasgeiser, maar dat bad werd maar eens in de week met een laagje water gevuld, waarin mijn broertjes en ik dan in gewassen werden. De rest van de week speelde het wassen zich af bij de wastafel.
Later werden we geëvacueerd naar een veel kleinere woning en de badkamer daar werd opgeofferd om bergruimte te creëren. Iedereen waste zich bij de wastafel in de slaapkamer van mijn ouders.
Een huis met een douche kreeg ik pas toen ik in 1957 met kersverse echtgenoot Henk op een etage in de Vondelstraat ging wonen. Pas pas in het huis in de Valeriusstraat kwam in 1964 en groot bad in mijn leven waar je elke dag in kon liggen met veel goed warm water. Wat heb ik daar veel gebruik van gemaakt. In het begin altijd met veel badschuim, maar later werd ik daar te milieubewust voor.
Inmiddels woon ik weer met alleen een douche, want in bejaardenwoningen wordt geen bad gemaakt, uit angst dat de oudjes er niet in of, erger, uit zullen kunnen komen. Dat is het enige dat ik op mijn flat tegen heb.
In mijn studio in La Fuente is wel een bad, maar helaas een boyler die te klein is om dat bad te vullen. Dat heb je vaak in Spaanse hotels. Je denkt: ‘Ha, een bad’, maar dan blijkt er veel te weinig water te zijn om het vol te krijgen. Maar ik heb er iets op gevonden. Ik laat eerst het hele boylertje leeglopen in het bad en wacht dan tot het rode lichtje op het apparaat weer uit is. Dat duurt bijna een uur. In die tijd is het water in het bad natuurlijk wel wat afgekoeld, maar toch nog redelijk warm. Met de tweede plas heet water en een beetje koud erbij is er dan nog steeds niet veel water, maar toch net genoeg om me er gedeeltelijk in onder te dompelen.

Familie

Een lichte paniek rees in mij op, toen gisteren de iPad het plotseling niet meer deed. Wat vervelend, van mijn kinjderen voor mijn verjaardag gekregen en nu een zwart scherm waar geen beweging meer in te krijgen was.
Ik belde mijn zoon en vroeg hulp.
Ja, zei hij, dat heb ik laatst ook een keer gehad.
Wat heb je toen gedaan? vroeg ik.
Mijn zoon gebeld, zei hij.

Inmiddels doet het apparaat het dus weer, want kleinzoon J. wist hoe het moest. Twee knopjes tegelijk een poosje ingedrukt houden en dan komt alles in orde.

Oud

Binnenkort word ik tachtig en ik vind dat behoorlijk oud. Maar vanmiddag stond ik beneden in de hal te praten met een vrouw die ook een flat in dit blok bejaardenwoningen heeft. Ze stond fier rechtop en vertelde me dat ze nog altijd vrijwiliigerswerk doet in de Jordaan. Deze maand wordt ze 98. Dat is pas oud.

Onderhoud

Mijn onderhoud kost tegenwoordig zo veel tijd. Vroeger, toen ik lang, steil en erg droog haar had, moest ik het vooral niet te vaak wassen, want dan was er niets mee te beginnen. Eigenlijk begon het pas een dag of vier na een wasbeurt weer een beetje goed te zitten. Ik waste het dus maar eens in de twee of drie weken en ik liet het aan de lucht drogen. Dat kostte weinig tijd.
Maar nu: Omdat ik, zoals ik al eerder heb beschreven tegenwoordig grijs pluis heb, en bovendien hardnekkige roos, moet het eigenlijk wel twee keer in de week gewassen worden. Ik wil geen pluis, maar krul (of golf) dus ik was het eerst met een gewone shampo, die volumen belooft. Daarna gaat het alleen op recept verkrijgbare anti-roosspul er in, dat minstens vijf minuten moet intrekken. Omdat ik dan onderdehand iets anders ga doen duurt het altijd veel langer. Uitspoelen en een crèmespoeling die perfecte krul belooft. Minimaal twee minuten laten intrekken. Zolang even iets anders doen. Goed uitspoelen. Op het natte haar nog een spullie smeren dat ook al krul belooft en dat niet uitgespoeld hoeft te worden. Dan kan ik het dus eindelijk laten drogen en dan heb ik inderdaad geen pluis meer en ook geen wit sneeuwlandschap op mijn schouders.
‘s Avonds voor het slapen gaan smeer ik dan nog elke avond iets op mij hoofd dat de irritante naam Nachtwonder heeft, maar dat wel werkt.
En dat is dan nog maar alleen het onderhoud van het haar. Er valt natuurlijknog veel meer te doen aan lijf en leden. Het is maar goed dat ik niet meer hoef te werken. Ik zou er geen tijd voor hebben.

Vrijdag de dertiende

Ik zat me hier een beetje schuldig te voelen omdat ik vandaag zo weinig uitvoerde. Een beetje televisiekijken, een dom spelletje doen, maar niet eens even lekker de straat op om een eindje te lopen, terwijl het toch heel aardig weer is.

Maar nu heb ik ineens gezien dat het vrijdag de dertiende is. Dat is een goed excuus om rustig thuis te blijven. Of niet soms?

Niet vrolijk

Met mij gaat het goed. Ik had een paar slechte weken, waarin ik pijn had en me allerbelabberdst voelde, maar sinds de hoeveelheid prednisolon verhoogd is ga ik weer lekker. Ik kan wel drie afspraken op een dag aan en dan ook nog als ik thuis kom de trap naar vierhoog oplopen zonder buiten adem te raken. Het schijnt erg slecht voor me te zijn, al die pillen, maar ik voel me er prima bij.

Jammer dat er in mijn omgeving veel leed is. Een geliefde buurvrouw is in het ziekenhuis opgenomen met vocht in haar longen, een andere buurvrouw heeft haar man verloren, de gezondheid van enkele dierbaren is zorgelijk en – en dat is het ergste – een goede vriend heeft op gruwelijke wijze zijn zoon verloren.
Ik voel me vrij fit, zoals ik al zei, maar vrolijk? Nee.

Krullen

Sorry, even weggeweest. Het eeuwige streven van mijn artsen om de hoeveelheid prednisolon te verminderen had ertoe geleid dat ik me allerbelabberst voelde en nergens zin in had. Sinds gisteren is dat opgelost door de dosis weer te verhogen. Het schijnt niet goed voor me te zijn, maar ik voel me er veel beter bij.
Vanochtend zette ik bij het ontbijt de televisie even aan om midden in de viering van Koninginnedag te Thorn terecht te komen. En daarwas Maxima, die gisteren nog in Londen was voor het huwelijk van de nog vrij jonge eeuw en wat denk je, ze had krullen.
Nu heeft dus iedereen kunnen zien dat steil haar mooier is dan krullen. Steil geeft meer stijl, zal ik maar zeggen.

Lente

Het is lente en ik moet van mezelf iedere dag de straat op, ook als ik daar niet zo’n zin in heb.
Het lukt vrij aardig, maar ik moet het niet overdrijven. Vorige week dinsdag was ik ‘s ochtends bij de open inloop van Cybersoek geweest en omdat ik me vrij fit voelde toen ik daarvandaan kwam, ging ik aansluitend naar het Amsterdams Historisch Museum, om de tentoonstelling over buurtwinkels te bekijken.
Ik lunchte in het museumcafé met een pannekoek met stroop, want daar had ik ineens trek in en omdat het leven kortstondig is als het gras moet je vooral aan zulke neigingen toegeven.
De tentoonstelling was niet overrompelend, maar wel leuk. Ik ging naar huis, rustte een uurtje en ging naar de Kring waar ik op dinsdag meestal eet met vriend Bart.
Toen ik weer thuis kwam was ik kapot, en toen ik woensdag wakker werd was ik nog steeds moe.
Maar donderdag ging ik weer op pad en dat heb ik sindsdien iedere dag gedaan. Aan de ene kant geeft dat me een voldaan gevoel, maar aan de andere kant word ik kwaad als ik toch nog steeds minder blijk te kunnen dan voor ik ziek werd. Een wandeling die ik toen ik in een uurtje maakte duurt nu zeker anderhalf uur, omdat ik zowat iedere twintig minuten moet rusten. Volhouden maar.

PS Ik weet dat dat museum tegenwoordig anders heet en dat pannekoeken tegenwoordig blijkbaar in meer dan één pan gebakken worden, maar aan die onzin doe ik niet mee.

Krullen

Een paar maanden geleden schreef ik over het grijze pluis dat ik tegenwoordig op mijn hoofd heb. Het goede nieuws is dat het groeit. Niet zo snel als het haar dat ik vroeger had, maar het is duidelijk langer dan in het begin. En het krult.

Toen ik een kind was wou ik toch zo graag krullen, maar ik had steil haar, waar ik van mijn moeder een idiote grote strik in moest dragen. Je liep niet voor gek met zo’n strik, want er waren wel meer meisjes die er een in het haar hadden, maar ik haatte dat ding. En nu heb ik dus grijs pluis dat als ik het net gewasen heb krult, maar altijd binnen een paar uur weer begint te pluizen.

Ik heb het probleem voorgelegd aan een paar vriendinnen die meer ervaring met haarcosmetica hebben dan ik en die hebben mij aangeraden bij de drogist op het schap met Andrelon te kijken of ik daar de crêmespoeling kon vinden. Die was er niet bij, maar er stonden wel een paar flesjes die beloofden iets te doen tegen het pluizen van krullend haar. Die spullen smeer ik er nu twee keer per dag op, en dat helpt. Ik heb krullen!! Een beetje te laat om er nog erg van te genieten, maar toch lang niet gek.

Couchsurfing

Er is weer eens een couchsurfster in mijn huis. Victorija uit Riga. Zij is studente in de fotografie en heeft hier, te beginnen met maandag, een stage van drie maanden bij Haghefilm.
Ze zoekt woonruimte voor die maanden en heeft al ervaren dat dat in Amsterdam niet meevalt. Hier mag ze drie dagen blijven en daarna gaat ze naar een andere couch.
Het is een ernstig meisje en ze maakt portretten van me. Haar eetgewoonten verbazen me een beetje. Ze strooide, na gevraagd te hebben of dat mocht, chocoladehagelslag in haar melk en lepelde die er vervolgens weer uit. Heerlijk!. Later sopte ze een beschuit in de melk.