Helaas, helaas, het in het vorige bericht vermelde optimisme was misplaatst. Vandaag regent het weer. En niet een beetje. Het regent maar door en wij zitten in huis en lezen en spelen met de computer. Leve de stuwmeren
Regen, eindelijk regen
Sinds donderdagavond heeft een weldadige regen neergedaald op Cataluña. De kranten zijn opgetogen, de watervoorraad in de stuwmeren is gestegen, de verdorde velden kunnen weer groen worden, de rivieren beginnen weer een beetje te stromen.
Jammer dat diezelfde donderdagavond mijn vriend Bart uit Nederland kwam, waar het stralend weer was en 25 graden.
Gelukkig is het vandaag in de loop van de dag een beetje opgeklaard. Bart is optimistisch. Vanmiddag heeft hij de prachtwandeling naar de vuurtoren gemaakt en morgen gaat hij naar het strand.
Hondenmepper
In de jaren zeventig en tachtig had vrijwel iedere buitenlander die hier woonde een of twee honden. Die liepen meestal los door het dorp, met nog een heel stel andere honden, die geen baas hadden en eten opscharrelden bij de keukendeuren van de restaurants en in het vuilnis. Dat laatste viel trouwens niet mee, want bij alle huizen was een haak waaraan je je vuilniszak moest hangen, opdat de honden deze niet zouden openscheuren. Katten waren er ook veel. Die sprongen soms omhoog om aan zo’n zak te gaan hangen.
De overmaat aan honden veroorzaakte natuurlijk wel enige overlast en af en toe liet de gemeente een hondenmepper komen. Die had een open bestelwagen met kooien achterop en hij ving loslopende honden met een net. Alleen honden met een halsband konden de dans ontspringen, want die werden geacht een baas te hebben. De gevangen honden werden afgevoerd en als ze niet binnen een week waren opgehaald door een eigenaar, afgemaakt.
Dit wekte uiteraard de afschuw op van de hondenliefhebbers en zodra bekend werd dat de hondenmeppers in het dorp waren, begonnen wij allemaal alle honden die we zagen een halsband om te doen, of een stuk touw om de nek te binden. Toch werden er altijd nog heel wat honden gevangen, die doodongelukkig in de kooien zaten en het dorp werden uitgereden.
Tegenwoordig zijn er niet zo veel honden meer en ik geloof niet dat de meppers nog komen.
Nog maar een week
Morgen over en week vlieg ik al weer naar huis. Dan ben ik ongeveer negen weken weg geweest, waarvan zeven in Cadaqués. Omgevlogen, mag ik wel zeggen.
Ik wil best weer naar huis, want daar is het ook heel leuk en daar zijn ook veel aardige mensen, maar zou ook best nog een poosje willen blijven.
Lui
Er zijn ook dagen dat ik helemaal niet zo actief door de bergen stap. Vandaag ben ik lui, ik blijf in mijn huis hangen, lees wat, zit bij mijn computer, verkluns de dag.
Dat komt -behalve door mijn luie aard – ook doordat het ‘puente’ is. Dat is Spaans voor lang weekend. Donderdag was het 1 mei, hier een nationale feestdag, en wie de vrijdag vrij nam had dus vier dagen. Het was eindelijk mooi weer, na een vrij slechte aprilmaand, en velen maakten van de gelegenheid gebruik. Het was zo druk in het dorp dat de mensen op straat in de rij stonden voor de restaurants. Op de terrassen en ook binnen in het Casino was geen stoel vrij. Soms lopen er ineens oude kennissen tussen het gedrang en dat is dan wel weer leuk, maar verder is het om gek te worden van de drukte en kan je dus beter thuis blijven.
Mooie smoes, maar ik weet ook heel goed dat al die toeristen er niet over denken om bergwandelingen te maken, en dat je er dus helemaal geen last van hebt zodra je het dorp uit bent. Gewoon lui.
Nou ja, vanavond gaan ze allemaal weer naar huis en dan is het dorp weer van ons.
Mas Duran
Ver in de bergen ligt Mas Duran, de ruïne van wat eens een boerenhoeve was. Jaren geleden kocht Frankie, een Zuidamerikaan die met een Spaanse vrouw getrouwd is, de ruïne en het omringende land en begon er een manege. Hij bouwde er een huis en stallen. De plek is alleen te bereiken over een ruwe weg, waarop auto´s alleen in de één of de twee vooruit kunnen komen, waarop brommers hun leven riskeren en waarover voetgangers vanuit het dorp zo´n anderhalf uur onderweg zijn, maar de zaak floreerde blijkbaar, want hij bestaat nog steeds.
Gisteren ben ik er eindelijk eens heengelopen. De wandeling is vermoeiend, maar prachtig, en ik genoot.
Ik wilde er niet alleen Frankie en zijn vrouw bezoeken, maar ook Bernd, een Duitse beeldhouwer ik al ken uit de jaren tachtig. Hij heeft een huis in het dorp en ook een stuk land achter Mas Duran, waar hij tuiniert en een deel van zijn beelden tentoonstelt. In de primitieve hut die er staat is geen elektriciteit en geen stromend water, maar het is er een klein paradijs.
Halverwege werd ik ingehaald door Toto, een eveneens Duitse gitarist, die met zijn vrouw Rose ook onderweg was naar Bernd. Dapper sloeg ik de uitnodiging om mee te rijden af. Ik wou lopen en ik zou lopen.
Zeer over mijzelf te spreken kwam ik er enige tijd later aan. We dronken thee of water, aten biscuitjes en kregen een rondleiding over het land, waar onder andere heel wat jonge fruitbomen staan. Sommige zien er weinig florissant uit, maar andere lijken het daar naar hun zin te hebben. Er is een boompje vol kersen en er zijn legio citroenen en ook kleine perzikken in aanbouw, die er voorlopig nog uit zie as kleine amandelen.
Onderaan het land loopt een kleine beek, die nu bijna droog staat, maar waaruit in andere tijden van het jaar water voor de tuin geput kan worden. Bernd zegt dat er heel wat dieren op zijn land leven, waaronder wilde zwijnen en slangen, waarvan de meeste gelukkig niet giftig zijn. Die hebben we allemaal niet gezien, maar we zagen beneden bij de beek wel een landschildpad van wel bijna vijftien centimeter, die Bernd ook nog nooit had gezien. De hond wou hem graag opeten, maar dat mocht niet.
Terug ben ik toch maar met de auto meegegaan.
Bezittingen
Koninginnedag gemist, maar mijn bezittingen uitgebreid en dat is ook wat waard.
Bernd Block, Duits beeldhouwer, die alsinds de jaren tachtig in Cadaqués woont en die ik dus al jaren ken, heeft een fraaie kalender laten maken met foto’s van een twaalftal werken. Ik heb eigenlijk nooit veel behoefte aan een kalender, maar deze is erg mooi, dus ik heb er een aangeschaft, die Bernd zorgvuldig voor me heeft verpakt, zodat ik hem ongeschonden in de koffer mee naar huis kan nemen. Terwijl ik dit zit te schrijven vraag ik me ineens af of hij eigenlijk van 2008 of van 2009 is. Dat zal thuis blijken.
Mijn tweede aanwinst was een cadeautje. Van Susie kreeg ik, als dank voor het oppassen in de winkel, een fraai, paars zijden jasje cadeau, waar ik erg blij mee ben en dat ik onmiddellijk heb aangetrokken.
Thank god, it’s monday
Het is altijd prettig als het weekend voorbij is. de dagjesmensen en de weekendmensen weer elders aan het werk zijn en de rust in het dorp is teruggekeerd. De culturele week is ook voorbij, we kunnen weer ongestoord niets doen. Ik ben wel even naar de wekelijkse markt geweest om een plant voor Susie te kopen, die morgen jarig is. Ze was al bang dat ze die dag helemaal alleen zou moeten vieren, maar Susanna en Sylvo nemen haar mee naar een leuk restaurant in Banyoles en ik pas op de winkel.
De mensen die hier wonen worden een beetje elkaars familie.
Het is trouwens wel een erg winderige monday. Het water stroomt weer over de kade, die net gerepareerd was na de vorige storm. Geen weer om op smalle paden langs afgronden te wandelen. Ik ga straks maar eens naar Sylvo en Susanna om een boek te lenen. Dat is ongeveer twintig minuten heen en twintig terug, dus toch een beetje beweging. Ik heb net On Chesil Beach van Ian McEwan uit en zou nu wel eens even iets in het nederlands willen lezen.
Het weer weer
Het zag er weer prachtig uit, vanochtend, en ik besloot eindelijk maar eens echt zomerkleren aan te trekken. Mijn oude spijkerbroek, een dun T-shirtje, een los overhemd er over en natuurlijk mijn hoed op, om mijn ogen tegen de felle zon te beschermen.
Maar oh jee, toen ik op straat kwam bleek er een koude wind van zee te komen en was het eigenlijk helemaal niet zo lekker. Inmiddels is het steeds kouder geworden en heb ik allang weer dikkere kleren aan. Mijn humeur heeft hieronder een beetje te lijden gehad.
Stralend weer
Het is prachtig weer geworden. Geen wolkje aan de lucht. Helaas heb ik Susie beloofd vanmiddag weer op de winkel te passen, dus als ik van het weer wil genieten moet dat vroeg gebeuren.
Eindelijk komt het er van dat ik naar de vuurtoren loop die aan de rechterkant van de baai op het uiterste puntje van de berg staat. Ik ken mensen die zeggen dat ze er in drie kwartier heen lopen, maar omdat ik niet zo vlug ben en vaak wil stilstaan om van het uitzicht te genieten, van de planten en bloemen, van de heerlijk geuren en van de stilte waarin je alleen het ruisen van de zee hoort en af en toe een vogel, duurt het zeker vijf kwartier voor ik er ben.
Ik ben behoorlijk moe als ik aankom. Er zitten twee heel steile stukken in het pad, één waar je op de heenweg tegenop moet en één waar je dan vanaf gaat, maar terug natuurlijk moet tegenop moet klimmen.
Maar Oma houdt vol (op de terugweg zit er ook niet veel anders op) en komt moe maar voldaan weer in het dorp aan.
’s Middags waren er ook nog twee culturele happenings in het dorp. Voor de schoolkinderen was er een demonstratie stenen-muren-bouwen. Van die prachtige muren zoals er nog altijd vele in het dorp en in de bergen staan, maar die hier en daar toch wreed worden neergemaaid door de gehate machines.
’s Avonds vond de trobada plaats, waarvoor alle vrouwen in het dorp een prachtige schotel voorbereiden, die allemaal worden tentoongesteld op lange tafels in de feestzaal. Bij de ingang krijgt iedereen een plastic bord en bestek uitgereikt. Op een gegeven ogenblik wordt dan het sein ”eten” gegeven en dan stort de hele bevolking zich op het voedsel. Het is erg leuk om al het tentoongestelde eten te bekijken, maar de daarop volgende veldslag kan je beter overslaan.
Hoe dan ook, ik kon er dit jaar niet naar toe, want ik had weer eens beloofd om op de winkel van Susie te passen. Je zult wel weinig of niets verkopen, zei ze, want het is heel stil in het dorp, maar ja, voor de zekerheid moet de winkel toch open zijn.
Ik had inderdaad tegen acht uur, sluitingstijd, pas voor iets meer dan twintig euro omgezet, maar ik had met de computer gespeeld en me niet verveeld. Toen ik net aan sluiten begon te denken kwam er een enigszins wonderlijk Zwitsers stel binnen. Zij waarschijnlijk tegen de vijftig en heel dik en hij een echt mooie slanke jongen van nog geen dertig. Niet haar zoon.
Ze kochten en kochten en kochten, en toen ze weg gingen was mijn omzet gestegen tot boven de vierhonderd euro. Ik werd er helemaal zenuwachtig van. Ze betaalden gelukkig cash, want met de creditkaartenmachine ben ik niet zo handig.
