Mijn boek is uit. Ik neem altijd maar één boek mee op reis, omdat boeken zo zwaar zijn en als het uit is ga ik op op zoek naar iets anders. Ik dacht dat ik daar dit jaar helemaal geen probleem mee zouhebben, omdat ik een boek zou kunnen downloaden op de iPad, maar helaas. Het wifi signaal in La Fuente is nogal zwak en de iPad heeft alleen verbinding in een klein stukje van mijn kamer en ik kan dus niet in bed met de iPad werken en daar wil ik juist lezen en niet in een stoeltje naast de deur.
Op de boekenplank bij de receptie staat dit jaar niet veel bijzonders in het Engels of Nederlands en ik lees niet zo graag Duits.
Nou ja, dan ga ik me maar verdiepen in de drie afleveringen van Ons Amsterdam die ik bij me heb. Jaren geleden nam ik altijd de laatste aflevering van dat tijdschrift mee op vakantie. Ik vind het nog altijd een aardig blad, maar het komt er toch niet vaak van dat ik het lees. Vorig jaar lagen er toen ik op reis ging twee ongelezen afleveringen en nu zelfs drie. Soms vraag ik me af of ik het blad misschien op moet zeggen.
Lezen
Dinsdag
8 uur: De wekker.
9 uur: Koffie en croissant bij Es Torradet.
Van regen is geen sprake meer. De lucht is blauw.
10 uur: De bus naar Figueras.
Kort nadat we over het hoogste punt van de bergweg heen zijn zie je onder ons ineens wolken. Is het rook of mist? Een paar bochten verder blijkt het mist te zijn. We zien een uitgestrekt meer van mist onder ons, dat Rosas en alles wat daar achter ligt aan het oog onttrekt. De bus rijdt daarboven in heldere zonneschijn. Later, als we verder afgedaald zijn, blijkt het een heel ijle mist te zijn, waarvan je in de straten van Rosas vrijwel niets merkt.
11 uur 47: De trein naar Barcelona.
Ik kijk uit het raam naar het berglandschap waarin sommige bomen hun bladeren al beginnen te verliezen. Soms liggen er oude boerderijen die er uit zien alsof ze ter plekke gegroeid zijn, maar er staan ook vaak gepleisterde blokkendozen uit later tijden naast, die ik minder fraai vind. Ik bedenk dat misschien mensen in 2075, als iedereen terwille van de transparantie in een glazen koepel woont, die blokkendozen ook heel pittoresk zullen vinden.
Hoe dichter je bij Barcelona komt, hoe meer blokkendozen, en hoe hoger ze zijn. Ook zie je veel fabrieken en bedrijfsterreinen.
In Barcelona gaat de rit voor een deel door tunnels. Soms staan we een poosje stil in zo’n tunnel en dat vind ik altijd een beetje eng.
13 uur 45: De trein komt aan op het ondergrondse station Paseig de Gracia.
Er zijn helaas roltrappen noch liften. Met grote moeite trek ik mijn bagage de vele trappen op, een stukje geholen door een aardige dame, die helaas daarna de andere kant op moet.
Daar sta ik, midden in de wereldstad, zonder dat ik een idee heb waar ik me bevind. Ik vraag het aan een man die als een soort beveiliger voor een winkel staat. Kijk eens aan, ik ben midden in de Eixample (http://nl.wikipedia.org/wiki/Eixample) en het adres van die winkel is Paseig de Gracia 56. Ik moet op nummer 32 zijn, waar ik een hotel heb gereserveerd. Dat valt te belopen.
Het hotel bevindt zich op de vierde verdieping van een gebouw dat volgens mij laat 19e-eeuws is en op een van de kenmerkende hoeken van de blokken uit die buurt ligt. De primitieve lift bevindt zich in een ijzeren kooi met jugendstilmotieven, die ook te vinden zijn op de ruiten van de houten lift zelf. Ik schommel naar boven en kom in een sinds 1931 bestaand hotel, dat gevoerd wordt door een dametje dat vermoedelijk de dochter van de oorspronkelijke eigenaren is. Er komt ook nog even een kleindochter van haar langs.
Mijn kamertje is niet veel groter dan het berghok in de Javastraat, maar het heeft iets gezelligs en bevat alles wat je nodig hebt. De badkamer is op de gang, iets waar ik eigenlijk op tegen ben, maar de deur is direct naast die van mijn kamer en voor zo’n lift en zo’n atmosfeer moet je iets over hebben.
Ik rust een poosje uit en ga later de straat op om rond te lopen op de vlakbij gelegen Plaza de Cataluña. Ik lunch op de bovenste verdieping van de daar gelegen Corte Ingles met een lekkere sla. ‘s Avonds eet ik een bocadillo met jamon serrano in een bar in de buurt van het hotel en drink er een vrij vies glaasje rode wijn bij.
Vroeg naar bed, want ik moet morgen naar Amsterdam.
Excuses
Sorry lieve lezers, gisteren is het er niet mee van gekomen. Teveel sociaal contact, vrees ik, maar het gaat echt heel goed met me.
Bijna klaar
Nou, het is bijna voor elkaar. De koffer is gepakt, het huis is opgeruimd en Jan en Maaike zijn gearriveerd. Ze verheugen zich blijkbaar erg op hun verblijf in wat voor hun een zee van ruimte is. Zo groot is mijn huis niet, maar wel ongeveer vier keer zo groot als dat van hun.
Ik denk dat ik morgen niet aan schrijven toe kom, dus tot donderdag.
De zenuwen
Vlak voor ik weg ga krijg ik altijd de zenuwen. Ik begrijp absoluut niet meer waarom ik niet gewoon lekker thuis blijf en ik heb de pest in omdat ik nog van alles moet regelen.
Zo heb ik vandaag de huiskamer gestofzuigd. Dat moest wel omdat ik vorige week mijn werkster heb ontslagen wegens extreem langzaam werken. Ik wil ook niet in een al te smerig huis thuiskomen. Ik ben een verwend oud mens en ik stofzuig nooit en ik wist eigenlijk niet waar het aan-en-uitknopje op dat ding zat, maar het is gelukt. En ik heb ook mijn bed verschoond en gewassen. Uitgeput.
Nu moet ik morgen nog vervoer naar het vliegveld regelen en online inchecken en boodschappen doen en koffer pakken enzovoort, en dat allemaal terwijl ik helemaal niet weg wil. Er is maar één troost: de ervaring leert dat de zin in reizen terugkeert zodra ik de huisdeur achter me heb dichtgetrokken.
Op reis
Dag lieve trouwe lezers,
Ik ga weer eens op reis. Deze keer laat ik mijn huis niet onbeschermd achter, want er wordt de laatste tijd steeds ingebroken in dit blok, dus ik heb Jan en Maaike, een aardig jong stel die zelf heel krap wonen, bereid gevonden om zo lang hier hun intrek te nemen.
Ze komen maandag en dinsdagochtend vertrek ik naar Barcelona, vanwaaruit ik de volgende dag, of als ik er niet al te astmatisch ben na een paar dagen, naar Cadaqués zal vertrekken. Ik houd u op de hoogte.
Er zijn nog iedere dag mensen die mijn blog bezoeken, wordpress houdt daar statistieken van bij. Ik ben daar dankbaar voor, maar ik hoop dat het bezoek flink zal toenemen als ik weer iedere dag schrijf. Als ik thuis ben lukt dat niet, op reis wel.
Voor alle zekerheid leg ik nog maar eens uit hoe jullie op het blog kunnen reageren: Onder ieder bericht staat in heel kleine lettertjes het woordje ‘reacties’. Als je daaar op klikt gaat ereen schermpje open waarin je een reactie kunt typen. Doe het meteen maar eens even om te oefenen, dan kan je me een goede reis wensen.
Voorbereidingen
Op zich is het niet zo ingewikkeld zo’n reisje voor te bereiden. Ik zet het koffertje open op de bank in de werkkamer en gooi er in wat ik niet wil vergeten. Op de keukentafel ligt een lijstje met dingen die ik nog wil kopen of wil doen.
En daar stond dus een netbook op. Voor wie er niet zo in thuis is: dat is een klein computertje, ongeveer half zo groot als een laptop en dus ook de helft lichter. Ik kocht hem op het net bij Alternate, nauwelijks duurder dan de goedkoopste aanbieding en het is een betrouwbaar bedrijf, waar ze een vriendelijke helpdesk hebben. Ik heb er lang geleden voor het eerst iets gekocht op advies van broer Leo en daar heb ik nooit spijt van gehad.
Nu ben ik dus druk bezig hem gebruiksklaar te maken. Gisteren heb ik hem in mijn thuisnetwerkje opgenomen. Er zit Windows 7 Starter in, waar ik even aan moet wennen. Het is een soort uitgeklede Windows 7. Verder moet er natuurlijk nog een tekstverwerker in en een paar spelletjes, waaronder mijn bridgeprogrammaatje.
Mijn opslag van digitale foto’s is een rommeltje, dus ik heb gisteren de hele “mijn afbeeldingen” van de laptop overgeheveld naar het netbook, dan kan ik daar in La Palma eens rustig aan werken. Ik kan waarschijnlijk niet zoveel en zo ver wandelen als anders en moet er dus voor zorgen dat ik me niet verveel.
Op de kring zei Carletta donderdag dat ze wel zin had om een weekje te komen. Dat lijkt me leuk. Piet en zijn vriend gaan er ook heen, de derde januari al. Ze blijven twee weken en hebben op mijn advies in La Fuente gereserveerd. Ik hoop dat het ze niet tegenvalt.
Goed nieuws
Het dooit en de zon schijnt. De sneeuw verdwijnt in rap tempo van het balkon en van de daken aan de overkant.
De zon staat laag en schijnt een beetje hinderlijk in mijn ogen, maar mij zult u niet horen klagen.
Toch ga ik maar eens een vlucht naar de Canariën zoeken voor begin januari.
Thuis
Hallo allemaal, ik ben er weer.
Barcelona was niet zo goed voor me. Het was leuk Santi en Irene te zien, maar de lucht in die stad is nooit goed voor mijn longen en dat ik een bed met een donzen dekbed kreeg in de flat van Santi, was nog veel slechter. Ik kreeg niet echt astma, maar was wel veel eerder buiten adem dan in Cadaqués. Ik was daar eerst een beetje bezorgd over, maar in Amsterdam was het al gauw beter.
Ik was woensdagavond nog maar net thuis, toen ik de 112 moest bellen voor mijn buurvrouw, die met hartproblemen kampte. Ze werd per ambulance naar het OLVG gebracht, maar mocht de volgende dag weer naar huis.
Donderdag koffer uitgepakt en een beetje opgeruimd in huis, ‘s avonds op de kring gegeten. Vrijdag in totale ledigheid doorgeklooid. En nu is het al weer zaterdag en moet ik nog meer opruimen, onder andere de stapel kleren in mijn slaapkamer en de stapel papier op mijn bureau.
Het zal me benieuwen of ik het volhoud in dit blog te schrijven.
Slordig
In een Spaans tijdschrift zie ik een pagina vol filmsterren en al die dames hebben haar dat mijn moeder als slordig zou bestempelen. Ik mag mij toch gelukkig prijzen dat slordig haar in kwam juist toen ik oud werd en geen zin meer had in kammen.
