In een Spaans tijdschrift zie ik een pagina vol filmsterren en al die dames hebben haar dat mijn moeder als slordig zou bestempelen. Ik mag mij toch gelukkig prijzen dat slordig haar in kwam juist toen ik oud werd en geen zin meer had in kammen.
Oud vrouwtje
Ik droomde dat ik geen moderne vijftigplusser was, die alsmaar in het volle leven moest staan en op reis gaan en zich actief gedragen, maar een ouderwets oud vrouwtje. Ik woonde in een klein gezellig huisje met een poes en een theelichtje. ’s Ochtends maakte ik mijn huisje aan kant en dan ging ik een boterhammetje eten en in het zonnetje zitten. Ik had donkere kleren aan en ik liep een beetje voorovergebogen, want dat deed iedereen als hij oud was.
Ik mocht alles eten waar ik zin in had, want de wetenschap had nog niet uitgevonden dat de meeste lekkere dingen slecht voor ons zijn en in het weekend kwamen mijn kinderen en kleinkinderen op bezoek, want dat hoorde zo. Dan was er thee voor de groten en limonade voor de kleintjes en in het koektrommeltje zaten kletskoppen of jan-hagel en met sinterklaas speculaas en met kerstmis kransjes.
Jammer dat ik geen pensioen had, want ik was wel altijd bezig geweest, maar niet met dingen waar je geld mee verdiende. En de AOW was ook nog niet bedacht, zodat ik financiëel geheel afhankelijk was van de goedertierendheid van anderen.
Hotel Duran
Het restaurant van het hotel is niet zo wereldberoemd als het nabijgelegen Buli, maar het heeft in deze buurt toch de reputatie dat je er erg lekker kunt eten. Dat bleek waar te zijn. Salade met gemarineerde paddelstoelen en granaatappelmoes, cabrito uit de oven. Dat laatste was genoeg voor twee à drie personen, en voor mij dus veel te veel. Niet helemaal opgegeten en toch geen ruimte meer voor de sorbete de cervaza met espuma de limon. De huiswijn uit Perelada was ook zeer wel te drinken.
Goed geslapen. Vandaag door naar Cadaqués.
Schiphol
Tegen de tijd dat ik de seatbelt vastmaakte wist ik het zeker: ik ga nooit meer vliegen. Het zal natuurlijk wel meevallen, maar Schiphol was vanochtend heel vervelend.
Om te beginnen was de taxi naar het vliegveld volgens de chauffeur zeven Euro duurder dan ze me bij 7777777 door de telefoon hadden gezegd. Ik heb het tenslotte maar betaald (geen fooi), maar was dus al geïrriteerd toen ik de vertrekhal binnenkwam. Daar bleek de KLM een heel nieuw systeem te hebben ontwikkeld. Nergens staat volgens mij duidelijk hoe het werkt, maar je moet eerst of zelf een boardingpass uit een machine halen, waar ik geen zin in had, of in de rij staan bij een balie waar je wel de boardingpass kan krijgen maar niet je bagage kan afgeven. Wilt u gangpad of raam, vroeg de dame in het blauwe pakje. Gangpad alstublieft.
Je koffertje moet ergens anders afgeven, in een relatief kleine ruimte met twee rijen balies tegenover elkaar. De rijen wachtenden van de ene kant staan bijna tot aan de andere kant, dus er is geen doorkomen aan. Toen ik bijna aan de beurt was ging de balie voor mijn neus dicht en moest ik weer een andere rij zoeken. Voor mij stond een Amerikaanse die ook al een tijd gewacht had, maar die onverbiddelijk werd teruggestuurd omdat ze niet had begrepen dat je eerst ergens anders een boardingpas moest halen. Zij begon niet te schelden, wat ik heel mooi van haar vond. Ik vroeg aan de grondstewardess die mijn koffer van een label voorzag wat de diepere zin van dit nieuwe systeem was. Het gaat zo vlugger, zij ze. Daar was weinig van te
merken en het lijkt me ook erg onlogisch.
Toen ik in het vliegtuig was beland bleek dat ik aan het raam zat.
Ik ga nooit meer vliegen.
Ik ben overigens goed in Barcelona aangekomen en zit nu in Hotel Duran in Figueras. Goed dat zoon Ad me had aanbevolen een kabeltje mee te nemen om mijn laptop in te pluggen in het systeem van het hotel. Dat kost 4 Euro per uur. Ik heb geloof ik al eens eerder verteld dat naar mijn ervaring alleen in de allergoedkoopste hotels het internet gratis is.
Morgen
Morgen ga ik weg. De kleren zijn uitgezocht en gewassen, het appartement is gereserveerd en zo ook een nachtje in Hotel Duran in Figueras, waar je zo lekker eet, de taxi naar Schiphol is besteld (wie het breed heeft ……) en de zenuwen hebben toegeslagen. Waarom moet ik dit van mezelf? Ik lijk wel gek. Het weer is hier op het ogenblik beter dan in Spanje. Ik wil niet, ik wil niet!
Maar de ervaring leert, dat ik als ik eenmaal op weg ben weer plezier in mijn reis begin te krijgen. Het volgende bericht komt uit Figueras, als ze daar tenminste wifi hebben in het hotel.
Regen
Het regent weer en dat is vervelend, maar over drie weken zit ik in mijn atico in Cadaqués. Dat geeft moed.
Tas
.
De klad zit er weer in, het is al weer meer dan twee weken geleden. Nou ja, binnen een maand ben ik weer op reis en dan zal het wel beter gaan.
Het ticket is gekocht, het apartamento gehuurd en de tas staat al open op de stoel in mijn werkkamer, opdat ik er vast in kan gooien wat ik anders misschien zal vergeten. Vroeger maakte ik daar een lijstje van, maar die open tas is net zo nuttig en geeft mij het prettige gevoel dat ik al bijna op weg ben.
15 april vlieg ik naar Barcelona. Met de KLM, want dat is helemaal niet veel duurder dan Transavia en ik vertrek om twaalf uur van Schiphol in plaats van op een onzalig uur uit Rotterdam, waar ik dan ook nog eerst met de trein naar toe moet.
Ik ben van plan om vanuit Barcelona met de trein naar Figueras te gaan, waar ik mijn intrek wil nemen in Hotel Duran, waar je zo lekker eet. De volgende dag ga ik dan met de vroege bus naar Cadaqués om mijn atico te betrekken. Ik heb er zin in. En nu maar hopen dat het weer beter is dan vorig jaar.
Op reis?
Al weer een hele tijd geen bericht. Ik maak excuses aan degenen die toch af en toe blijven kijken of er iets nieuws op het weblog staat. Gisteren waren dat er bijvoorbeeld toch weer een stuk of vier. Ik kan dat zien als ik inlog en mijn statistieken raadpleeg. Jammer dat ik niet kan zien wie het waren.
Het spijt me, maar het komt er als ik thuis ben nu eenmaal vaak niet van. Ondertussen sneeuwt het in Amsterdam (het blijft gelukkig niet liggen) en lokt het zonnige zuiden.
Het duurt nog even, maar de eerste stappen zijn gezet om mijn volgende reis te plannen. Ik heb mijn geliefde ‘atico’ in Cadaqués weer gehuurd van half april tot eind mei en ik zal dezer dagen moeten beslissen of ik er met de trein heen ga of met het vliegtuig.
Rupert, van de Fuente op La Palma, is aan het overwegen of hij een tijdje langs wil komen. Dat zou ik leuk vinden. Ik hoop dat het weer beter zal zijn dan vorig jaar.
Ontwaakt!
Meestal slaapt dit blog als ik niet op reis ben, maar nu heeft Rudolf in zijn zojuist ontdekte Google reader een feed op mijn blog gezet en dat moet natuurlijk beloond worden met een bericht. Rudolf, ik voel me vereerd, maar kan niet beloven dat er voor ik weer op reis ben veel berichten verschijnen.
Ik ga trouwens binnenkort weer eens weg uit Amsterdam. Nou ja, kort, ik ga 17 oktober, maar de tijd vliegt. Ik ga net als vorig jaar naar La Palma en Barbara en Fifi, die ook eens in Cadaqués zijn geweest toen ik daar een flat had, gaan de eerste week mee. Indertijd hadden we het erg leuk met ons drieën, dus ik verheug me er op.
Er zijn apartamentitos gereserveerd in La Fuente, waar ik vorig jaar ook logeerde. De plant die ik er vorig jaar voor mijn kamer had gekocht, hebben ze zuinig bewaard en royaal water gegeven en als ik kom staat hij weer op zijn plaats.
Het enige probleem is nog, dat het enige vliegtuig per week dat rechtstreeks naar La Palma vliegt al om zes uur ’s ochtends van Schiphol vertrekt. Het zal niet meevallen, maar volgens mij overleven we het wel.
Het zal trouwe lezers van dit blog opgevallen zijn dat het er ineens helemaal anders uit ziet. Denk niet dat ik creatief in de weer geweest ben, het is met een paar muisklikken te regelen. Het voordeel van dit nieuwe uiterlijk is dat het lettertype nu een beetje groter is. Er zijn ook nadelen, maar misschien wen ik daar wel aan. Voorlopig laat ik het maar eens zo.
Mijn spijkerbroek
Toen ik uit Amsterdam vertrok zat er een gaatje op de knie van mijn spijkerbroek, maar ik had geen tijd meer om een andere te kopen, dus ik vond dat het maar moest kunnen. Hier werd het toch echt erger. Inmiddels zit er een gaatje en een groter wordende scheur.
De oude mannen met wie ik ’s ochtends koffie drink in de Maritim wijzen er op en zeggen: die broek kan je niet meer aan. Pere, de gewezen eigenaar, neemt het voor me op. Dat is mode, zegt hij, zij is een moderne vrouw. Zij schudden het hoofd en blijven bij hun mening.
Maar vandaag ben ik aan het pakken omdat we morgen om zeven uur met de bus naar Girona gaan en nu heb ik hem in de vuilniszak gegooid.
Jammer, want ik ben aan die broek gehecht en ik was al een beetje treurig omdat het de laatste dag is. Wel een prachtige dag trouwens. Vanochtend zijn we met de toeristenboot naar Cabo Creus gaan varen en hoewel het weerbericht voor vanmiddag weer regen voorspelde is het nog steeds mooi weer. Dat heeft de arme verregende vakantie van Bart dus weer een beetje goed gemaakt.
