Gisteravond was het feest in de bar schuin onder mijn raam. Of eigenlijk op straat voor de bar.
Dezelfde groep die twee jaar geleden binnen een vrolijke avond had verzorgd, zat nu op het terras voor de deur. Een zanger, een man met een trekharmonicaatje, een gitarist en ook nog iemand met een wonderlijk, waarschijnlijk zelfgemaakt, instrument waar basgeluiden uitkwamen. Ze hebben mooie stemmen en zingen en spelen met groot plezier liederen die op een soort havannas lijken. Het zijn kennelijk bekende wijzen, want op het volle terras zit men vaak mee te zingen. Er is een man die steeds danst en een wat aanstellerige middelbare Duitse toeriste die meedanst en die volgens Carletta en mij, die met een glas wijn tussen de mensen zitten, wordt uitgelachten door de plaatselijke jeugd.
Bovendien stond er een soort vuurbak, waarboven in een ronddraaiende metalen korf papas arrugadas werden gemaakt, de kleine geroosterde aardappeltjes die hier geserveerd worden met de pikante mojo rojo. Ik heb nooit geweten hoe die gemaakt worden. Het aardige is, dat de aardappelen als ze in de korf gaan een normaal formaat hebben, maar tegen de tijd dat ze gaar zijn, zijn ze de helft kleiner geworden en helemaal gerimpeld. Als er weer een korfvol klaar was werden die binnen op kleine schoteltjes gelegd en met saus er bij gratis uitgedeeld.
Om elf uur was de vergunning kennelijk afgelopen, want er kwam een politieauto in de straat. De agenten stapten niet uit, maar bleven gewoon een poosje staan en de muziek hield op.
Vanochtend hoorde ik van Rupert dat een van de muzikanten in het dagelijks leven politieagent is. Vandaar.
