Stijve nek

Ik had al een paar weken pijn in mijn nek en ik dacht dat het wel over zou gaan, maar ik nam wel steeds meer pijnstillers.
Maandagavond nam ik bijvoorbeeld voor ik naar bed ging twee paracetamollen, twee glazen whisky en een kwart mogadon. Toen ik die nacht om half drie in de kamer zat te zoeken of er nog iets op de TV was, omdat ik niet kon slapen van de pijn, rees het besef dat het misschien beter was eens naar de dokter te gaan.
Die constateerde een ontstoken pees in mijn nek en gaf een pijnstiller, die zo sterk was dat ik helemaal niet meer echt wakker werd. Behalve de eerste uren nadat ik de pil genomen had, had ik wel nog steeds wel veel pijn. Vanochtend vroeg een nieuwe pil gevraagd, deze keer met een ontstekingsremmer er in, te combineren met paracetamol.
De bijsluiter is een beetje verontrustend, want er zijn vele redenen waarom ik die pil eigenlijk niet mag nemen, maar hij werkt wel. Ik zit hier nu redelijk helder van geest en vrijwel zonder pijn te typen.
Ik hoop dat ik maandag over een week voldoende genezen ben om met kleinzoon Tiemen en Annabet naar Londen te gaan. Daar verheug ik me erg op.

Het Cobyloze tijdperk 3

Het Cobyloze tijdperk gaat alweer zijn derde week in en ik moet zeggen dat ik het aardig in de had heb. Dat komt natuurlijk ook omdat ik vorige week een couchsurf-logeetje had. Sociale controle helpt me om minder rommel te maken. De hoeveelheid stof valt nog reuze mee.
Deze alleraardigste Franse logée (26, spreekt goed Engels, zelfstandig en netjes) gaat volgend jaar op de Rietveld studeren. Weet er soms iemand een kamer voor haar?

Jurk 2

Wat denk je van een burka, schrijft Gwen in een reactie op mijn bericht over een jurk. Nou, dat zou me nou weer net iets te ver gaan, maar het bracht me wel op het idee dat ik toch nog ergens een zwarte linnen jurk moest hebben liggen, die ik alleen maar nooit aantrek omdat hij eigenlijk een beetje te lang is.
Die is dus inmiddels ingekort en hij zit heel lekker.

Jurk

Ik wou dat ik een jurk had, een lekker los wijd model dat ik aan kon trekken op dagen dat ik geen zin had combinaties te bedenken. Ik wou dat ik wist waar ik zo iets kopen kan.

Jeuk

BEN ik dit jeukende lijf, of zit ik er alleen maar in? That is the question.

Cobyloos tijdperk 2

Na een week moest er toch eens iets gebeuren. Ik heb vandaag ontzettend opgeruimd en op het eerste gezicht ziet het er uit alsof Coby gewoon geweest is. Ik heb gelukkig geen oog voor stof. Dat valt me pas op als de vlokken mij om de enkels dansen, dus wat dat betreft kan ik nog even vooruit

Een dagje den Haag

Ik word niet altijd vrolijk van den Haag. Om te beginnen rij ik met lijn elf langs de Parallelweg. Die is bijna helemaal gemoderniseerd, maar ik denk aan de miezerige arbeidershuizen die er stonden toen ik er in de hongerwinter langs liep met mijn broertje. We waren op weg naar een gebouw op de Laakkade dat toebehoorde aan de BPM, waar mijn vader voor de oorlog werkte als ingenieur. We hadden honger en soms kwam er een briefkaart van de BPM dat er iets te eten was, dat we konden ophalen daar op de Laakkade. Dan sjokten we met onze ondervoede lijfjes langs de Parallelweg. Ik op schoenen waarvan de rechter door mijn moeder van achteren was opengeknipt, omdat anders mijn winterhiel er niet in paste. En dan kregen we een beetje rijst, een halve liter taptemelk, misschien een paar aardappelen. Eén keer was er een ei, waar we later thuis met de hele familie omheenstonden. In geen maanden gezien.
Ik was op weg naar mijn nichtje, die een paar maanden haar man heeft verloren, met wie ze samen geweest is sinds ze elf was. Ze heeft het jaren zien aankomen en probeert heel flink te zijn, maar echt vrolijk waren we natuurlijk ook niet.
Toen naar de andere kant van de stad, waar ik het onlangs uitgegeven oorlogsdagboek ging ophalen van Italie, mijn vroegere leraar Latijn. Hij heeft, anders dan de meeste van zijn familieleden de oorlog overleefd en heeft de hele oorlog, ook in de kampen waar hij tenslotte terecht kwam, bijna steeds kans gezien dit dagboek bij te houden.
Toen ik terug was in Amsterdam ben ik bij het Badhuis gaan eten, waar ik een pasta at die vrijwel uitsluitend ingrediënten bevatte die ik vanwege de jeuk niet mag eten, met een glas rode wijn er bij, die ik vanwege de jeuk ook eigenlijk moet laten staan. Ik vond dat ik het echt had verdiend en genoot van iedere hap en iedere slok. Wat is tomaat toch lekker als je het niet mag.
Ik heb nu wel vrij veel jeuk, dus ik neem maar een beetje mogadon voor ik naar bed ga.

Een Cobyloos tijdperk

Er hebben al mensen bezorgd gevraagd of het wel goed met me gaat, omdat ik al zo lang niets heb geschreven. Ja, het gaat goed met me. Maakt u geen zorgen.
Ik had vorige week steeds kleinkinderen te logeren.Ik genoot, maar kwam niet tot schrijven en de aandrang om stukjes te maken is in Nederland toch altijd kleiner dan in den vreemde. Als ik op reis ben vind ik het echt leuk om regelmatig iets te schrijven en dan neem ik me voor om dat in Nederland ook te gaan doen en als ik hier ben komt het er toch niet van. Het zij zo.
Vandaag is een Cobyloos tijdperk ingegaan. Coby, die al meer van veertig jaar mijn huis schoonhoudt, is met haar Bertus op een welverdiende vakantie van vier weken en ik ben vanochtend vol goede voornemens opgestaan: de boel regelmatig een beetje bijhouden, alles wat ik gebruik meteen afwassen, geen rommel maken, en in deze positieve stemming heb ik ook maar meteen weer eens het blog opengegooid.
Coby, je wordt gemist en ik moet er niet aan denken dat je hebt aangekondigd dat je er als je 65 wordt helemaal mee ophoudt. Ik heb het gevoel dat mijn bestaan op losse schroeven zal komen te staan.
Maar hoe dan ook, ik wens jullie een heel fijne vakantie.

Warm

Het is een week van grote hitte en de lucht is drukkend zwaar. Ik zit godzijdank niet in een diligence, maar heb toch een beetje moeite met ademhalen.

Muziek

De crèche aan de overkant bestaat een respectabel aantal jaren en gisteren hing er een briefje bij ons op de deur, waarin werd aangekondigd dat ze van het stadsdeel vergunning hadden om vandaag feest te vieren op de stoep voor de deur. Ze hoopten dat wij daar geen overlast van zouden hebben.
Wat aardig van ze, dacht ik nog, en wat leuk dat ze een feestje hebben.
Wat ik toen nog niet wist is dat ze daar blijkbaar vinden dat je niet vroeg genoeg kunt beginnen met het beschadigen van de gehoorzenuwen van de peuters. Ik zit hier nu al uren lang met alle ramen dicht naar het gedreun van de feestmuziek te luisteren en ik ben blij dat ik straks de deur uit moet. Ik zie er alleen tegenop om op straat voorbij het feest te moeten.