Afscheid

Afscheid, niet van mijn blog, maar van Cadaqués. Ik had goed geslapen en werd vol dadendrang wakker, zodat ik al om een uur of acht bezig was de keuken uit te ruimen. Ze laten in dit appartement nooit ook maar iets staan, geen zout, peper, olie, azijn, afwasmiddel of wat dan ook, dus dat koop je dan iedere keer en je maakt het niet op. Alles wat nog bruikbaar was heb ik in twee plastic tassen gestouwd en ik heb het met de geraniums naar Ana en Michael gebracht. Heel leuke mensen, met een gezin, die dus al die dingen wel kunnen gebruiken. Ana geeft Engelse en Spaanse les in het dorp en Michael, die dat ook jaren gedaan heeft, is nu huisschilder geworden, wat hem beter bevalt. Ze hebben twee kinderen, David van achttien, die niet van school hield en ook al huizen schildert en Celia, een schattig meisje van twaalf dat uiteraard nog op school is en meer van leren houdt dan haar broer. En nu krijgen ze in september een kleinkind, waarvan zoon David de vader is. Het moedertje is nog op school en ze zijn ontzettend verliefd en willen het kind dolgraag hebben. Nou ja, zeggen Ana en Michael dan, dat moet dan maar. De ouders van het meisje dachten daar anders over en dus wonen David en zijn zwangere vriendin al een paar maanden bij A. en M. Ik trof Ana vanochtend aan achter stapels wasgoed en dozen vol babykleren die ze ging uitzoeken. Het jonge stel heeft gelukkig een flatje gevonden en gaan daar zeer binnenkort wonen, wat erg zal schelen in de hoeveelheid werk die Ana heeft.
Na mijn bezoek aan Ana ben ik het dorp ingegaan voor krant en koffie, ik heb afscheid genomen van een aantal vrienden die ik daar bijna elke ochtend tref en vervolgens gelunched met Beverly. Zij is een Amerikaanse schilderes, die al jaren gedeeltelijk in Cadaqués woont en gedeeltelijk op Hawaii, waar ik haar ooit bezocht heb. Wij hebben altijd veel te bespreken.
Na een siësta heb ik verder opgeruimd, de vloer geveegd en met de mop bewerkt en nu zit ik dus in de internetruimte van Hostal Christina. Overal elders in het dorp kost het internet een euro per kwartier, vaak op oude machines, met geheel afgesleten toetsenborden, maar hier is het ideaal. Er zijn Macs, dat is even wennen, maar zoveel anders dan een PC is het ook weer niet, en alles is nieuw en werkt perfect. De jonge eigenaar van het hotel kent mij nog uit de tijd dat ik hier woonde en nadat ik een hele tijd heb zitten lezen en schrijven, vaak wel een uur of meer, zegt hij elke dag weer: geef maar een Euro.
Nu ga ik nog even Susie goedendag zeggen in haar mooie winkel, dan het dagelijkse glaasje wijn in het Casino met het Duitse clubje en dan, zoals gebruikelijk is op mijn laatste avond, eten in Casa Nun en daar de vrienden innig omhelzen. Tot volgend jaar.