Waterballet

Toen ik gisteren mijn bagage in het appartement had gebracht wou ik eerst maar even wat boodschappen gaan doen. Nog even een slokje water. De mooie koperen kraan in de keuken wou eerst niet open, maar toen ik een beetje kracht zette schoot hij los en een enorme straal water spatte de keuken in. Ik wou hem een beetje dichtdraaien, maar dat ging niet. Met alle kracht die ik in mijn niet zeer sterke handen heb slaagde ik er in hem zover dicht te krijgen dat de hoeveelheid water die in de gootsteen stroomde verwerkt kon worden door de afvoer, zodat er geen gevaar voor overstroming meer bestond, maar verder ging het echt niet.
In het buurhuis was een jonge vrouw bezig de ramen te lappen. Ik dacht dat ze misschien sterker was dan ik, maar ook haar lukte het niet die kraan verder dicht te krijgen. De hoofdkraan van het water zit buiten in een kastje waar ik de sleutel niet van heb, dus ik liet het maar stromen en ging naar het agency om te melden wat er mis was.
Ze gingen meteen een loodgieter bellen, zeiden ze. Het was inmiddels zes uur en ik had er een hard hoofd in. Paco heeft ooit eens tegen me gezegd: als je in Cadaqués een loodgieter wil moet je er een zien te trouwen.
Ik snelde weer naar huis en de gootsteen was gelukkige nog steeds niet vol. Er kwam heel wat water uit de kraan, maar het kon nog net weglopen. En wonder boven wonder kwam om kwart voor zeven de loodgieter.
Die sloot het water af en oordeelde dat de mooie oude koperen kranen waardeloos waren en verving ze door een moderne mengkraan. De vooruitgang is niet tegen te houden.
Hij was om half acht klaar en toen kon ik nog net naar de supermarkt om eerste levensbehoeften zoals WC-papier te kopen.

Dorpsleven

Het begon al in de bus. Er zat een jonge vrouw naast me die overduidelijk uit Zuid-Amerika kwam en die een gesprek met me begon. Ze is Boliviaanse en werkt in de keuken van het Casino (dat is Spaans voor buurthuis). Ze herkende me van vroeger jaren en had al vaak gedacht dat ze wel eens met me wou praten. Zij en haar man werken in Cadaqués en haar drie kinderen zijn in Bolivia bij haar ouders. Ze heeft ze al drie jaar niet gezien, maar in Bolivia is moeilijk aan geld voor de opvoeding te komen.
Na aankomst in het dorp had ik nog geen honderd meter gelopen toen ik bijna omver werd gereden door Noe. Die ken ik al jaren. Ik ging naar de Bar Maritim om daar te wachten tot het agencia open ging waar ik de sleutel van mijn atico kon halen. Het personeel verwelkomde me hartelijk en vroeg of ik, zoals gewoonlijk, een cortado wou. Na een poosje werd ik op beide wangen gekust door een erg aardige Zwitserse vrouw, wier naam ik helaas altijd vergeet.
In het agencia werd ik warm omhelsd door Sonia en op weg naar de flat met mijn koffertje had ik het geluk om bij het laatste steile stuk Patrick tegen te komen, een Belg die al jaren in het dorp woont en een galerie heeft. Hij zeulde mijn koffertje naar boven.
’s Avonds ging ik bij Casa Nun eten, het restaurant van vriend Paco, waar Amerikaanse Susanna al sinds mensenheugenis toetjes maakt en serveert. Ze waren niet verrast me te zien, want ze hadden al lang gehoord dat ik er was.
Dat is het dorpsleven. Soms word je er een beetje moe van maar het is ook heel gezellig.

Hotel Duran

Het restaurant van het hotel is niet zo wereldberoemd als het nabijgelegen Buli, maar het heeft in deze buurt toch de reputatie dat je er erg lekker kunt eten. Dat bleek waar te zijn. Salade met gemarineerde paddelstoelen en granaatappelmoes, cabrito uit de oven. Dat laatste was genoeg voor twee à drie personen, en voor mij dus veel te veel. Niet helemaal opgegeten en toch geen ruimte meer voor de sorbete de cervaza met espuma de limon. De huiswijn uit Perelada was ook zeer wel te drinken.
Goed geslapen. Vandaag door naar Cadaqués.

Schiphol

Tegen de tijd dat ik de seatbelt vastmaakte wist ik het zeker: ik ga nooit meer vliegen. Het zal natuurlijk wel meevallen, maar Schiphol was vanochtend heel vervelend.
Om te beginnen was de taxi naar het vliegveld volgens de chauffeur zeven Euro duurder dan ze me bij 7777777 door de telefoon hadden gezegd. Ik heb het tenslotte maar betaald (geen fooi), maar was dus al geïrriteerd toen ik de vertrekhal binnenkwam. Daar bleek de KLM een heel nieuw systeem te hebben ontwikkeld. Nergens staat volgens mij duidelijk hoe het werkt, maar je moet eerst of zelf een boardingpass uit een machine halen, waar ik geen zin in had, of in de rij staan bij een balie waar je wel de boardingpass kan krijgen maar niet je bagage kan afgeven. Wilt u gangpad of raam, vroeg de dame in het blauwe pakje. Gangpad alstublieft.
Je koffertje moet ergens anders afgeven, in een relatief kleine ruimte met twee rijen balies tegenover elkaar. De rijen wachtenden van de ene kant staan bijna tot aan de andere kant, dus er is geen doorkomen aan. Toen ik bijna aan de beurt was ging de balie voor mijn neus dicht en moest ik weer een andere rij zoeken. Voor mij stond een Amerikaanse die ook al een tijd gewacht had, maar die onverbiddelijk werd teruggestuurd omdat ze niet had begrepen dat je eerst ergens anders een boardingpas moest halen. Zij begon niet te schelden, wat ik heel mooi van haar vond. Ik vroeg aan de grondstewardess die mijn koffer van een label voorzag wat de diepere zin van dit nieuwe systeem was. Het gaat zo vlugger, zij ze. Daar was weinig van te
merken en het lijkt me ook erg onlogisch.
Toen ik in het vliegtuig was beland bleek dat ik aan het raam zat.
Ik ga nooit meer vliegen.

Ik ben overigens goed in Barcelona aangekomen en zit nu in Hotel Duran in Figueras. Goed dat zoon Ad me had aanbevolen een kabeltje mee te nemen om mijn laptop in te pluggen in het systeem van het hotel. Dat kost 4 Euro per uur. Ik heb geloof ik al eens eerder verteld dat naar mijn ervaring alleen in de allergoedkoopste hotels het internet gratis is.

Morgen

Morgen ga ik weg. De kleren zijn uitgezocht en gewassen, het appartement is gereserveerd en zo ook een nachtje in Hotel Duran in Figueras, waar je zo lekker eet, de taxi naar Schiphol is besteld (wie het breed heeft ……) en de zenuwen hebben toegeslagen. Waarom moet ik dit van mezelf? Ik lijk wel gek. Het weer is hier op het ogenblik beter dan in Spanje. Ik wil niet, ik wil niet!
Maar de ervaring leert, dat ik als ik eenmaal op weg ben weer plezier in mijn reis begin te krijgen. Het volgende bericht komt uit Figueras, als ze daar tenminste wifi hebben in het hotel.

GVB

Nou nou, drie keer achter elkaar niet vergeten om uit te piepen. Misschien leer ik het nog, maar ik ga toch zodra de gratis periode voor bij is weer terug op de strippenkaart. Zolang het nog kan.

GVB gvd

Weer vergeten uit te piepen.

Jong van geest

Op Cybersoek volg ik een serie workshops die moeten leiden tot bijdragen aan een website van het Amsterdam Historisch die gekoppeld zal zijn aan een tentoonstelling over buurtwinkels.
Vandaag ging het over het gebruik van foto’s en de spreker was Mike de Kreek van de Hogeschool van Amsterdam. Hij vertelde dat hij een tijdje geleden een project deed met een aantal studenten over internetgebruik door ouderen.
Op de een of andere manier waren ze op dit weblog terechtgekomen als een sprekend voorbeeld van wat een oud mens allemaal met internet kan doen, maar na bestudering van het blog dachten ze dat het gewoon niet kon. Dit moest door een veel jonger iemand geschreven zijn, die pretendeerde oud te zijn.
Tot hun verbazing hadden ze bij de eerste workshop geconstateerd dat ik echt besta. Jong van geest, zullen we maar zeggen.