Camera´s

Ik ben er eigenlijk tegen dat tegenwoordig overal camera’s geplaatst worden die ons doen en laten registreren, maar gisteren bleek dat ze nuttig kunnen zijn.
Ik had tussen acht en negen uur in het Casino achter de computer gezeten en onder andere de foto van Casa Nun op mijn blog gezet.
Ik maak zo’n foto met mijn camera, zet hem thuis via de laptop op mijn memory stick en daar haal ik hem dan in het internetcafé weer van af.
Toen ik klaar was ging ik maar eens bij mijn oude vrienden Anna en Michael langs. Die hadden heel wat te vertellen. Om te beginnen was de 17-jarige vriendin van hun 19-jarige zoon David zwanger en omdat haar ouders haar de deur uitgezet hadden woonde ze nu hij Anna en Michael, die er op stonden dat ze naar school ging, om het laatste jaar van de middelbare school af te maken. Ze waren er heel laconiek onder. David en zijn vriendin zijn dolverliefd en heel blij dat ze een kind krijgen en dat zijn Anna en Michael dus ook maar.
Vervolgens vertelden ze dat ze, na reeds vierentwintig jaar samen te zijn, in januari maar eens zijn getrouwd en ze lieten me in hun laptop foto’s van de zeer eenvoudige en zo te zien heel vrolijke bruiloft zien. Toen wou ik hun een paar foto’s van mijn familie laten zien en ontdekte tot mijn schrik dat ik mijn stick in de computer in het Casino had laten zitten.
Snel terug naar het Casino, maar hij zat niet meer in de computer waar ik bij gezeten had. Ik vroeg in de bar of iemand hem misschien gevonden had, maar nee, er was niets binnengekomen. ‘Staat er iets belangrijks op’, vroeg de eigenaar van de bar. ‘Zeker wel, allerlei dingen die ik niet graag kwijt wil raken’.
Toen begaf de hij zich gewichtig naar een andere computer en begon daar van alles in te typen. Ik begreep eerst niet wat hij deed, maar hij bleek bezig te zijn de videobeelden van zijn camera’s van de laatste twee uur op te roepen. Eerst zagen we hoe ik bij de computer ging zitten, toen hoe ik een uur later weer wegging en daarna kwamen er tot op het moment dat ik terugkwam maar twee mensen bij de computer: eerst de broer en later het neefje van de eigenaar. De broer werd opgebeld en die had geen stick gezien en toe werd het neefje opgetrommeld. Hij bleek een jaar of twaalf te zijn en haalde zeer schuldbewust mijn stick uit zijn broekzak. Terwijl ik hem uitvoerig zat te bedanken, kreeg hij een standje van zijn oom. ‘Ik dacht dat het niet belangrijk was’ zei hij. ‘Dat maakt niet uit, als je hier iets vindt breng je het in de bar, wat het ook is.’
Ook deze oom heb ik zeer bedankt voor zijn moeite. Ik had de indruk dat hij het eigenlijk wel mooi vond dat dat dure systeem dat hij had geïnstalleerd eens vruchten afwierp.