Vijf Hollandse vijftigers zaten keurig op een rij op het terras van de Maritim. Een beetje onderuitgezakt, koffie en kranten op tafel. Ik herkende ze niet eens meteen, want in de jaren dat ik ze veel zag waren ze tussen de vijftien en de vijfentwintig. Ze waren ook toen al bevriend met mijn zonen en kwamen veel bij ons over de vloer. Een van hen heeft zelfs een paar jaar bij ons gewoond toen hij studeerde. Nu waren ze voor een paar dagen naar Spanje gekomen om er eens even tussenuit te zijn. Mijn jongens konden niet, houden misschien ook iets minder van voetbal. Want dat was het plan: vanavond naar Barcelona om een belangrijke voetbalwedstrijd te zien (Barcelona-Sevilla) en dan opblijven omdat ze al om half zeven weer moesten terugvliegen.
Vanmiddag ging ik een wandeling maken langs het smalle rotspad dat aan de linkerkant van de baai boven het water loopt. Het was warm en het woei zo hard dat ik bijna mijn hoed verloor, die toch met een koordje onder mijn kin vastzat. Op sommige plaatsen was het bijna een beetje griezelig, zo hard was die wind. En toen zag ik ze weer op het strandje halverwege het pad. Zij waren daar binnendoor met de auto heen gereden. Twee van hen stonden met de voeten in het water te proberen of het erg koud was en aangemoedigd door de rest besloot één van die twee de duik te wagen en te zwemmen. Een held.
