Tegen de tijd dat ik de seatbelt vastmaakte wist ik het zeker: ik ga nooit meer vliegen. Het zal natuurlijk wel meevallen, maar Schiphol was vanochtend heel vervelend.
Om te beginnen was de taxi naar het vliegveld volgens de chauffeur zeven Euro duurder dan ze me bij 7777777 door de telefoon hadden gezegd. Ik heb het tenslotte maar betaald (geen fooi), maar was dus al geïrriteerd toen ik de vertrekhal binnenkwam. Daar bleek de KLM een heel nieuw systeem te hebben ontwikkeld. Nergens staat volgens mij duidelijk hoe het werkt, maar je moet eerst of zelf een boardingpass uit een machine halen, waar ik geen zin in had, of in de rij staan bij een balie waar je wel de boardingpass kan krijgen maar niet je bagage kan afgeven. Wilt u gangpad of raam, vroeg de dame in het blauwe pakje. Gangpad alstublieft.
Je koffertje moet ergens anders afgeven, in een relatief kleine ruimte met twee rijen balies tegenover elkaar. De rijen wachtenden van de ene kant staan bijna tot aan de andere kant, dus er is geen doorkomen aan. Toen ik bijna aan de beurt was ging de balie voor mijn neus dicht en moest ik weer een andere rij zoeken. Voor mij stond een Amerikaanse die ook al een tijd gewacht had, maar die onverbiddelijk werd teruggestuurd omdat ze niet had begrepen dat je eerst ergens anders een boardingpas moest halen. Zij begon niet te schelden, wat ik heel mooi van haar vond. Ik vroeg aan de grondstewardess die mijn koffer van een label voorzag wat de diepere zin van dit nieuwe systeem was. Het gaat zo vlugger, zij ze. Daar was weinig van te
merken en het lijkt me ook erg onlogisch.
Toen ik in het vliegtuig was beland bleek dat ik aan het raam zat.
Ik ga nooit meer vliegen.
Ik ben overigens goed in Barcelona aangekomen en zit nu in Hotel Duran in Figueras. Goed dat zoon Ad me had aanbevolen een kabeltje mee te nemen om mijn laptop in te pluggen in het systeem van het hotel. Dat kost 4 Euro per uur. Ik heb geloof ik al eens eerder verteld dat naar mijn ervaring alleen in de allergoedkoopste hotels het internet gratis is.
