Camera´s

Ik ben er eigenlijk tegen dat tegenwoordig overal camera’s geplaatst worden die ons doen en laten registreren, maar gisteren bleek dat ze nuttig kunnen zijn.
Ik had tussen acht en negen uur in het Casino achter de computer gezeten en onder andere de foto van Casa Nun op mijn blog gezet.
Ik maak zo’n foto met mijn camera, zet hem thuis via de laptop op mijn memory stick en daar haal ik hem dan in het internetcafé weer van af.
Toen ik klaar was ging ik maar eens bij mijn oude vrienden Anna en Michael langs. Die hadden heel wat te vertellen. Om te beginnen was de 17-jarige vriendin van hun 19-jarige zoon David zwanger en omdat haar ouders haar de deur uitgezet hadden woonde ze nu hij Anna en Michael, die er op stonden dat ze naar school ging, om het laatste jaar van de middelbare school af te maken. Ze waren er heel laconiek onder. David en zijn vriendin zijn dolverliefd en heel blij dat ze een kind krijgen en dat zijn Anna en Michael dus ook maar.
Vervolgens vertelden ze dat ze, na reeds vierentwintig jaar samen te zijn, in januari maar eens zijn getrouwd en ze lieten me in hun laptop foto’s van de zeer eenvoudige en zo te zien heel vrolijke bruiloft zien. Toen wou ik hun een paar foto’s van mijn familie laten zien en ontdekte tot mijn schrik dat ik mijn stick in de computer in het Casino had laten zitten.
Snel terug naar het Casino, maar hij zat niet meer in de computer waar ik bij gezeten had. Ik vroeg in de bar of iemand hem misschien gevonden had, maar nee, er was niets binnengekomen. ‘Staat er iets belangrijks op’, vroeg de eigenaar van de bar. ‘Zeker wel, allerlei dingen die ik niet graag kwijt wil raken’.
Toen begaf de hij zich gewichtig naar een andere computer en begon daar van alles in te typen. Ik begreep eerst niet wat hij deed, maar hij bleek bezig te zijn de videobeelden van zijn camera’s van de laatste twee uur op te roepen. Eerst zagen we hoe ik bij de computer ging zitten, toen hoe ik een uur later weer wegging en daarna kwamen er tot op het moment dat ik terugkwam maar twee mensen bij de computer: eerst de broer en later het neefje van de eigenaar. De broer werd opgebeld en die had geen stick gezien en toe werd het neefje opgetrommeld. Hij bleek een jaar of twaalf te zijn en haalde zeer schuldbewust mijn stick uit zijn broekzak. Terwijl ik hem uitvoerig zat te bedanken, kreeg hij een standje van zijn oom. ‘Ik dacht dat het niet belangrijk was’ zei hij. ‘Dat maakt niet uit, als je hier iets vindt breng je het in de bar, wat het ook is.’
Ook deze oom heb ik zeer bedankt voor zijn moeite. Ik had de indruk dat hij het eigenlijk wel mooi vond dat dat dure systeem dat hij had geïnstalleerd eens vruchten afwierp.

Casa Nun

Mijn geschiedenis in Cadaqués is nauw verweven met Casa Nun.
Met Paco, de huidige eigenaar van het resturant ben ik al sinds de jaren zeventig bevriend en al voor hij het had, toen het van een gezette Zuidamerikaanse was die Marisol heette, heb ik er een of twee keer met de kinderen gelogeerd.
Op een keer was ik in de vakentie met zoon Ad naar het zuiden gereden. In de loop van de middag kwamen we in het dorp aan en ik, moe van het rijden, streek eerst eens neer op het terras van de Maritim voor ik een kamer ging zoeken. Ad niet, die holde meteen het dorp in om te zien of hij bekenden zag. Het duurde niet lang voor hij terug was.
´We mogen bij Paco logeren´ zei hij.
´Maar die woont zo ver weg, dat is bijna een half uur lopen´, aarzelde ik.
´Nee, hij heeft Casa Nun overgenomen en nodigt ons uit´.
Daarna hebben we jarenlang zo vaak we in het dorp waren in Casa Nun gewoond. Boven waren een paar kamers die Paco niet gebruikte, maar die hij niet wou verhuren dat je er alleen door het restaurant kon komen. Dat vertrouwde hij vreemden niet toe. Ons wel.
We hoefden niet te betalen, maar gingen natuurlijk wel vaak in het rstaurant eten en ik stond er op dat we dat wel betaalden. Ook heb ik wel eens een hele dag geschrobd voor ik vond dat de zaak bewoonbaar was, maar dat had ik er graag voor over.
Vooral als je de kamer aan de voorkant had was je gelukkig. Vanuit je bed kon je de vuurtoren zien. Inmiddels is Paco al weer jaren met Amaya getrouwd, een architecte die van de bovenverdieping een comfortabele woning heeft gemaakt, waar Paco en zij nu wonen
met hun twee kinderen. Voor ons is er dus geen ruimte meer, maar ik ga er nog altijd vaak eten.

Nieuwe schoenen

Als je met weinig bagage wilt reizen moet je goed opletten bij het pakken. Ik maak altijd stapels van dingen die absoluut mee moeten en van dingen die mee mogen als er nog een beetje ruimte in het koffertje is.
Over schoenen hoef ik nooit zo lang na te denken. Ze moeten gemakkelijk zitten, er moet twee paar mee dat tegen regen kan en een paar espadrilles, die binnenshuis ook als pantoffel kunnen dienen.
Dit jaar nam ik twee paar Ecco’s mee, zwarte met klittenband en beige met veters. Vooral die laatste zaten lekker omdat de hakken een beetje meegaven bij het lopen. Helaas, dat bleek geen voordeel, want toen ik hier op paden vol vrij scherpe stenen liep bleek dat die hakken een luchtkussen hadden met een niet meer zo heel dikke zool er onder, waar die stenen al snel doorheen prikten.
Dag schoenen. Ik keek in alle winkels in het dorp waar ze schoenen verkopen. De meeste waren duur en er was niets bij dat me beviel. Dus heb ik vanochtend op de markt een paar schoenen gekocht. Die zijn ook niet mooi en waarschijnlijk niet heel sterk, maar daar staat tegenover dat ze erg lekker zitten en dat ze maar 15 Euro kostten. Ze zijn waarschijnlijk geheel van plastic en dus een beetje zweterig bij warm weer, maar van warmte hebben we voorlopig weinig last

Regen

In verband met de culturele week, die altijd minstens 10 dagen duurt, zou er vandaag antiekmarkt op de Plaza zijn, maar omdat het de hele morgen geregend heeft is daar niets van terecht gekomen.

Port Lligat

In Port Lligat, een deel van Cadaqués waar het huis van Dalí ligt, zijn tegenwoordig alle vissersboten te vinden. Vroeger lagen die in Cadaqués zelf op het strand en dat gaf een aardige sfeer, maar in verband met het toerisme zijn ze hierheen verbannen. Het is trouwens maar een kwartiertje lopen van mijn huis, maar wel erg steil.
Terug nam ik een veel langere weg en zo kwam ik langs de Carpe Diem Club, waar onder andere Meeuwes en Rivka een keer gelogeerd hebben. Speciaal voor hun ook hiervan een foto.

Hollanders

Vijf Hollandse vijftigers zaten keurig op een rij op het terras van de Maritim. Een beetje onderuitgezakt, koffie en kranten op tafel. Ik herkende ze niet eens meteen, want in de jaren dat ik ze veel zag waren ze tussen de vijftien en de vijfentwintig. Ze waren ook toen al bevriend met mijn zonen en kwamen veel bij ons over de vloer. Een van hen heeft zelfs een paar jaar bij ons gewoond toen hij studeerde. Nu waren ze voor een paar dagen naar Spanje gekomen om er eens even tussenuit te zijn. Mijn jongens konden niet, houden misschien ook iets minder van voetbal. Want dat was het plan: vanavond naar Barcelona om een belangrijke voetbalwedstrijd te zien (Barcelona-Sevilla) en dan opblijven omdat ze al om half zeven weer moesten terugvliegen.
Vanmiddag ging ik een wandeling maken langs het smalle rotspad dat aan de linkerkant van de baai boven het water loopt. Het was warm en het woei zo hard dat ik bijna mijn hoed verloor, die toch met een koordje onder mijn kin vastzat. Op sommige plaatsen was het bijna een beetje griezelig, zo hard was die wind. En toen zag ik ze weer op het strandje halverwege het pad. Zij waren daar binnendoor met de auto heen gereden. Twee van hen stonden met de voeten in het water te proberen of het erg koud was en aangemoedigd door de rest besloot één van die twee de duik te wagen en te zwemmen. Een held.

Winkeltje spelen

Het is San Jordi, de dag van de boeken en de rozen, en op de plaza staan stalletjes die boeken verkopen of zeer rode rozen. Het zijn prachtige rozen met lange stelen, maar ze kosten per stuk drie euro vijftig, wat ik een beetje veel vind. Vrouwen worden niet geacht ze te kopen. Je dient ze van een man te krijgen, maar ja, die is toevallig even niet aanwezig.

Ik pas vandaag op de winkel van Susie, zoals ik dat vorig jaar ook wel eens deed. Zij kan naar het strand en ik kan naar hartelust het internet gebruiken, want er zijn niet veel klanten. Het is ook helemaal niet vervelend om een dag tussen al die mooie dingen te zitten die hier verkocht worden.

En laat nu een aardige Spaanse die een kussenovertrek kocht, haar roos laten liggen. Ze kwam er niet meer voor terug en zo ging ik toch nog met een roos naar huis.

El Pais

’s Ochtends om een uur of elf zit ik bij Es Cantó met de krant. Binnen als het slecht weer is, maar vandaag op het terras uit de vrij krachtige wind en in de zon. Es Cantó ligt niet aan zee, zoals de Maritim, maar de koffie is er beter en goedkoper en ik ben er vaste klant.
El Pais heeft vandaag op de drie een lang artikel over Aboutaleb, ‘el alcalde musulmán’ van Rotterdam. Alcalde, burgemeester, is een van de vele woorden die in het Spaans is blijven hangen na de moorse overheersing, die nu toch al weer zo’n vijf- à zeshonderd jaar geleden ten einde kwam.
Verderop in de krant is er natuurlijk veel aandacht voor de crisis, die in Spanje eigenlijk dubbel is, want vorig jaar, toen er in de rest van de wereld nog niets aan de hand leek te zijn, was hier al een ernstige crisis in de bouw, waardoor toen al de werkeloosheid behoorlijk toenam.
Corruptie is er ook. In een geruchtmakende zaak, waarvan de linkse El Pais uitvoerig verslag doet, wordt een maatschappij in Valencia die miljoenen aan opdrachten van de deelstaat kreeg, verdacht van omkoping op grote schaal. Bij een chique kleermakerij in Madrid zouden bijvoorbeeld in opdracht van die maatschappij voor een totaalbedrag van € 200.000 kostuums zijn gemaakt voor de lokale bestuurders, die tot de rechtse Partido Popular behoren. Ook de president van de deelstaat hoort daar bij.
ADSL is in Spanje ontzettend duur, zo lees ik ook. De prijs die de telefoonmaatschappij vraagt is meer dan anderhalf maal zo hoog als het Europese gemiddelde en zelfs de prijzen van de goedkoopste aanbieder liggen nog boven dat gemiddelde.
Midden in de nacht is in Barelona een vrouw bevallen op het trottoir voor het Estació de Nort. Ze had assistentie van de politie en van een toevallig passerende verpleegster.
Zulke artikelen zijn vaak makkelijker te lezen dan die waarin het om belangrijker zaken gaat en ik lees ze dus van A tot Z. Goed voor mijn Spaans.

Aloe

De aloe op mijn terras bloeit blijkbaar niet elk jaar. Vorig jaar rees er een trotse lange stengel met oranje bloemen uit op, maar dit jaar staat hij zonder bloem tussen de twee geraniums die ik vanochtend op de markt gekocht heb.
In de regen staan ze, want het weer houdt vandaag niet over. Op de markt, waar je altijd vele vrienden tegenkomt, was het nog droog, maar vanmiddag druilt een zachte regen neer op het dorp.

Keilen en kantklossen

Het is culturele week in het dorp en dat brengt allerlei activiteiten mee. Gisteren was er een wedstrijd stenen-over-het-water-keilen. Vanaf het strand waren banen uitgezet in het water en op een tafel lagen uitgezochte stenen klaar. Precies gelijk krijg je ze natuurlijk nooit, maar er was toch naar gestreefd de deelnemers gelijke kansen te geven.
Vandaag was kantklosdag. Aan lange tafels op de plaza zaten dames uit verschillende dorpen in de buurt hun ingewikkelde liefhebberij te beoefenen. Ze zeggen dat het meevalt, maar het ziet er niet uit alsof ik het ooit zou kunnen leren. De foto is van een paar jaar geleden, toen een van de dames zat te klossen met een eigengekloste hoed op.