Het regent weer en dat is vervelend, maar over drie weken zit ik in mijn atico in Cadaqués. Dat geeft moed.
Naar Driemond
Hierboven ziet U een opname van de Weespertrekvaart, genomen vanaf de voetgangers- en fietsersbrug die van de Bijlmer over de Provinciale weg en de vaart naar het Diemerbos loopt. Hoe ik daar kwam? Lopend. Vanaf het Amstelstation langs de vaart.
Ik ben van plan om deze zomer vaker te gaan wandelen dan vorig jaar. De zon scheen en het moest er maar eens van komen. Aan de overkant van de brug ben ik nog verder gelopen naar Driemond en toen had ik er ruim tien kilometer op zitten en dat vond ik voor de eerste keer welletjes.
Nog een foto zien? Oké, hier komt een kiekje dat ik maakte bij een boerderij in het Diemerbos. Hoewel de lente in de lucht zit, zijn er nog niet veel bomen uitgelopen, maar de hier afgebeelde treurwilg heeft al een groen waas.
Vanaf mijn wandelpad kon ik zien hoe alom het verkeer totaal vast stond. Ik mag dat graag zien. Het kwam, naar ik later hoorde, doordat de Muiderbrug is afgesloten wegens onderhoudswerkzaamheden. Op de terugweg naar Amsterdam stond de bus natuurlijk ook in die file, nou ja, alle tijd. Bij het station Gaasperplas stapte ik over op bus 41, die nog een interessante sight-seeingtour door de Bijlmer bood en mij tenslotte op het Javaplein afzette. Niet eens zo erg moe, en zeer voldaan.
Tas
.
De klad zit er weer in, het is al weer meer dan twee weken geleden. Nou ja, binnen een maand ben ik weer op reis en dan zal het wel beter gaan.
Het ticket is gekocht, het apartamento gehuurd en de tas staat al open op de stoel in mijn werkkamer, opdat ik er vast in kan gooien wat ik anders misschien zal vergeten. Vroeger maakte ik daar een lijstje van, maar die open tas is net zo nuttig en geeft mij het prettige gevoel dat ik al bijna op weg ben.
15 april vlieg ik naar Barcelona. Met de KLM, want dat is helemaal niet veel duurder dan Transavia en ik vertrek om twaalf uur van Schiphol in plaats van op een onzalig uur uit Rotterdam, waar ik dan ook nog eerst met de trein naar toe moet.
Ik ben van plan om vanuit Barcelona met de trein naar Figueras te gaan, waar ik mijn intrek wil nemen in Hotel Duran, waar je zo lekker eet. De volgende dag ga ik dan met de vroege bus naar Cadaqués om mijn atico te betrekken. Ik heb er zin in. En nu maar hopen dat het weer beter is dan vorig jaar.
DNA
Twee van mijn bejaarde buurvrouwen kijken ’s avonds altijd samen televisie. Als er geen voetballen is, kijken ze het liefst naar programma’s die aanleiding geven om te zeggen: Oh wat erg. Ze zijn dol op Opsporing Verzocht (je bent tegenwoordig je leven niet meer zeker) en kijken ook graag naar oplichting, gruwelijke ziektes en andere kommer en kwel. De stemming tussen de beide dames is vaak korzelig, maar het is toch gezelliger dan ieder in je eigen huis zitten.
Gisteren hadden ze Radar er op staan, waar een chemicus aan de kaak werd gesteld die voor veel geld DNA-tests doet en naar aanleiding van de uitslag medische adviezen geeft. Geheel ten onrechte, volgens de aanwezige medici. Er worden heel wat ziektes genoemd die je mogelijkerwijs zou kunnen krijgen en bij bijna elke enge afwijking zegt de ene buurvrouw, die een beetje hypochondrisch is: Ja, dat heb ik ook wel eens gehad.
Nou zegt de andere geïrriteerd, dan mag jij je DNA ook wel eens laten nakijken.
Nee, zegt ze, DNA heb ik niet.
Toeval
Wij zijn gisteren in je oude buurtje geweest, zegt buurvrouw Henny, in de V…straat. We moesten daar wat halen.
Om een idee te krijgen waar ze ongeveer in die lange straat geweest zijn, vraag ik naar het nummer. “Tweehonderdvijf,” zegt ze.
Tweehonderdvijf? Daar begrijp ik niets van, ze weet toch helemaal niet dat ik daar op tweehonderdvijf heb gewoond. Nee, dat wist ze inderdaad niet, maar Gerard en zij hadden op Marktplaats een diaprojector gevonden en die hadden ze gekocht van een heel aardige vrouw die daar op 205 in het benedenhuis woont. Ik woonde boven.
Ik heb Paulette even opgebeld en die zei: Wat een toeval, en wat leuk dat ik je spreek en wat een lieve mensen zijn dat.
Ik tref het erg met mijn buren.
Uche
Uche, uche, uche, Oma zit nog steeds te kuchen, SMS-te ik aan mijn kleinzoon. Ik heb het niet verdiend, vind ik, want hoewel ik niet meteen na het optreden van de antirookmagiër ben opgehouden, rook ik toch sinds 1984 al niet meer. Dat zou langzamerhand wel eens beloond mogen worden.
De gedachte dat de hoest misschien als ik toen niet was gestopt, nu nog veel erger zou zijn, is een schrale troost.
