Gevoel voor humor

Dat heb ik dus niet, gevoel voor humor. Ik heb het laatst nog eens geprobeerd. Er was weinig interessants op al mijn kanalen, maar Nederland één bood anderhalf uur Nederlands topcabaret. Als je gevoel voor humor hebt kan je dan een leuke avond hebben, maar ik heb dat niet en ik heb dus al die tijd met stijgende verbazing naar het scherm gekeken en niet één keer gelachen.
Nou is vanavond eerst Karin Bloemen op één en dan ook nog Youp van ‘t Hek en ik zit alleen thuis, omdat ik de vuurwerkdampen niet in mijn aftandse longen kan velen en ik geef het cabaret een laatste kans. Als ik niet moet lachen is het voorgoed uit tussen ons.

Ik zag het geruime tijd somber in. Karin Bloemen vond ik echt om gek te worden zo vervelend. Daarna liet ik om negen uur de hond van mijn buurvrouw uit. Het arme dier was panisch van het reeds begonnen knallen en bijna te zenuwachtig om te plassen. Ik zat nog een poosje met twee buurvrouwen naar hoempa-hoempa-muziek uit Oostenrijk te kijken. Altijd gezellig, volgens de buurvrouwen. Ik at een oliebol en een appelbeignet. ‘Och och’, zei de ene buurvrouw, ‘morgen is het al weer volgend jaar’. Ik ging naar huis om naar Youp te kijken en toen is het toch nog goed gekomen met mij en de humor. Ik moet daar erg om lachen.

Wat mensen je vertellen

Een vrouw in lijn zeven: Dat ze de das die ze om heeft zelf heeft gebreid. Het houdt je bezig en je hebt wat. Voor een paar euro ben je een hele tijd bezig. Voor haar kleinkind maakt ze ook veel. Ze kan ook heel goed naaien. Het is zo’n lief kind, een echt schat, en toch al vaak geopereerd, want met een afwijking geboren. Ze doet veel voor dat kind. Dat is ook veel gekker op haar dan op haar andere oma. Enzovoort enzovoort. Als we bij het Leidse Plein zijn is ze bijna zo ver dat ze zegt dat ze een hekel aan de moeder van de schat heeft.

Een man met een heel beschaafde stem op de kring: Dat hij zo van golfen houdt en dat hij zijn schaatsen heeft opgezocht.

Een vrouw op de tramhalte: Dat ze op de burgerlijke stand in de Bijlmer werkt en dat het er zo druk is omdat mensen denken dat paspoorten na oudejaar twee keer zo duur worden, maar dat is helemaal niet waar.

Een vrouw met een luide stem in in lijn zeven: Ik ben dyslectisch voor Arabisch Dat komt door die taal. Met Nederlands en Frans, Duits en Engels heb ik dat niet, maar voor Arabisch ben ik dyslectisch. Dat is zo’n rare taal.

Ik vertik het

Je kunt je op 22 december net zo goed iets voornemen als op 1 januari en daarom heb ik vandaag resoluut een besluit genomen:

- – – – – – – – – – IK GA NIET MEER ZWEMMEN – – – – – – – – – – –

Niet meer in dat ellendige sportfondsenbad Oost, en ook niet ergens anders. Ik heb er gewoon geen zin in, ik zie er de hele week tegen op en ik vertik het verder.

Wat wil ik nou eigenlijk met de fysiotherapie. Ik wil mijn schouder weer soepel maken, die een beetje stijf gebleven is nadat er in oktober een ontsteking in het gewricht heeft gezeten. Dat moet je doen door oefeningen te doen. Dat is vervelend, maar dat doe ik meestal wel, en dat lijkt wel een beetje te helpen.
Maar nu wil die ambitieuse fysiotherapeut veel meer dan ik. Hij wil me ook sterker maken. Mijn armen, mijn benen, noem maar op. Hij laat me allerlei oefeningen doen die niets met mijn schouder te maken hebben en vindt dat ik moet zwemmen. Sport dus, zal ik maar zeggen.
Ik heb mijn levenlang de pest aan sport gehad. Ik ben nooit op zo’n club geweest, ik heb nooit gehold om niks, ik zet de radio of de televisie op een andere zender zodra ze over sport beginnen te zeuren. Ik hou er nou eenmaal niet van. Ondanks dat ben ik sterker en vooral ook leniger dan de meeste vrouwen van mijn leeftijd. Laten we daar dus maar tevreden mee zijn.
Het enige dat ik leuk vind is lange wandelingen maken en dat doe ik dan ook. IJs en weder dienende, zou mijn Oma zeggen, en in de winter dus een beetje minder dan in de zomer. Misschien ga ik nog een beetje af en toe op de loopband, dat heb ik vorig jaar ook gedaan, toen het lang koud was en ik niet veel meer op straat kwam. Misschien. Heel misschien. En verder niks.
Alleen ’s ochtends en ’s avonds de oefeningen voor de schouder tot ik daar geen last meer van heb. Dat beloof ik mezelf.

Douche

Oma, roept het kleinkind, ik weet niet hoe de douche werkt.
Gewoon, de kraan opendraaien.
Maar er zijn twee kranen.
Hij groeit op in een villawijk in het Gooi en hij heeft tot dusver alleen maar kennis gemaakt met mengkranen met een vast instelbare temperatuur. Het is goed dat hij een grootmoeder heeft die zijn blik op de wereld kan verruimen.

Zon

De zon staat nu zo laag, dat hij door de open deuren tot in mijn slaapkamer achterin het huis schijnt.
Nou ja, open deuren, er zitten helemaal geen deuren meer in. Toen ik hier kwam wonen zat het huis vol deuren, maar ik hou niet zo van deuren, dus ik heb er een heel stel uitgehaald en ze in het berghok gezet.
Hoe dan ook, de zon schijnt en dat is beter dan gisteren, toen het regenachtig was en ik ook nog naar dat vreselijke zwembad moest.
Het zwemmen zelf gaat nog wel, al is het saai, maar het gedoe in dat nauwe hokje om je uit te kleden en dan later weer af te drogen en aan te kleden! Ik word er heel moe van en zeer humeurig. Zou dat nou echt goed voor me zijn?

Bomen

Toen ik, nu a weer bijna drie jaar geleden, naar deze flat in de Indische buurt verhuisde, stond er een grote oude iep voor het huis. Zo hoog, dat ik hier op vier hoog in de zomer volop groen voor de ramen had.
Ik ben niet iemand die met bomen praat, maar ik raakte al gauw erg aan mijn iep gehecht. In de zomer hield hij een deel van de dag de zon tegen als die al te zeer naar binnen wou schijnen en in de winter lieten de kale takken het zonlicht door, zodat ik van elke straal kon genieten.
Het mocht niet zo blijven. Op een dag hing er toen ik ’s ochtends de kamer binnen kwam een man voor het raam die bezig was de iep, mijn iep, van zijn takken te ontdoen. Volgens het stadsdeel was hij ziek en moest hij omgehakt worden. Ik was er echt verdrietig van en heb hem heel lang iedere dag gemist.
Van de herplantplicht leek meer dan een jaar niet veel te komen, maar ziet, vanochtend toen ik beneden de deur uit kwam stond er een dapper klein iepje op de plaats waar ooit mijn grote vriend stond.
Ik weet niet hoe snel iepen groeien en ik vrees dat het wel even zal duren voor hij vier hoog voor mijn raam staat, maar er is hoop.

Sportfondsenbad Oost

De dokter stuurde mij voor mijn schouder naar de fysiotherapeut en die stuurde me naar het zwembad. Om de hele wereld te laten zien dat ik er echt alles aan wil doen om van die pijn af te komen ging ik dus vanmiddag op zoek naar het Sportfondsenbad Oost. Volgens de website moest het zich achter de Hema in de Linnaeusstraat bevinden en daar was het ook.
Het ziet er uit als een oude fabriekshal en je kan meteen zien dat het voor invaliden moeilijk te betreden is. Twintig treden leiden naar de ingang. Bij de kassa hoorde ik dat er wel ergens een lift is, maar die gaat wel naar het zwembad, maar niet naar de een verdieping hoger gelegen badhokjes, dus daar heeft de invalide medemens niet zo veel aan.
Die badhokjes zijn meer op het comfort van een achttienjarige jongen gericht, dan op dat van een tachtigjarig oudje. Deze laatste vind ze nogal nauw. Niet getreurd, ik hees me in het badpak, stopte mijn kleren in een kluisje en begaf mij te water.
Het water in het diepe bad is 29 graden, dat in het ondiepe 31 en dan is er nog een bubbelbad van 32, maar daar mocht ik van mezelf pas in nadat ik mijn plicht had gedaan: zwemmen.
Eerst maar eens wat baantjes in het diepe, na elke baantje even rusten, en toen naar het ondiepe, waar onder schooltijd geen kinderen in zijn. Daar bleek ik langer achter elkaar te kunnen zwemmen dan in het koudere water. Wel 100 slagen zonder rusten. Ook was er een plek waar het water met kracht uit de wand spoot en daar kon ik lekker mijn schouder laten masseren. Toen het bubbelbad en na een kleine drie kwartier zat ik weer in het nauwe hokje om me af te drogen en aan te kleden.
Ik kan niet zeggen dat ik een dolle middag heb gehad, maar erg vervelend was het ook niet en in de bus terug deed mijn schouder althans niet meer pijn dan toen ik heen ging.
Ik beloonde me met een groot glas sinaasappelsap in café Het Badhuis op het Javaplein.