Niets te lachen

Zo’n 500 meter boven Puerto de Tazacorte ligt de Mirador del Time, vanwaar je een prachtig uitzicht hebt over de westkust van het eiland en de vlakte waarin Los LLanos ligt, de twee stad van het eiland.
Ik was er met Moreyba, die ik via couchsurfing had leren kennen. Vorig jaar was ik er per bus ook al eens geweest en toen was ik te voet afgedaald naar Puerto, een tamelijk inspannende, maar erg mooie wandeling.
Deze keer was het de bedoeling dat we in de auto van Moreyba verder noordwaarts zouden gaan naar Tijarafe, alwaar zij in opdracht van de Cabildo (het plaatselijk bestuur) lachtherapie moest gaan geven aan een groepje personen van wat ze hier de derde leeftijd noemen.
Ik was met de bus wel eens door het plaatsje gekomen, maar er nooit uitgestapt, want de volgende bus komt pas twee uur later en zo opwindend ziet het nou ook weer niet uit. We maakten een wandelingetje door het hoog tegen de berg op gelegen Tijarafe. Straatjes met lage oude huizen en een rustig plein bij de kerk met grote oude laurierbomen. Er was nog tijd voor een broodje en iets te drinken en toen moesten we naar het bejaardencentrum.
Ik had natuurlijk al eens gelezen over deze sessies waar men bijeenkomt om door hartelijk met elkaar te lachen iets aan zijn geestelijke gezondheid te doen en ik was erg nieuwsgierig hoe dat zou gaan. Moreyba, die psychologe is, had het al met senioren in Los Llanos gedaan en daar was het heel goed gegaan. Onze verwachtingen waren hoog gespannen.
Helaas. De veertien bejaarde Tigaraffers die soms op eigen kracht, maar gedeeltelijk aan de arm van verplegers of in een rolstoel, de ongezellige ruimte binnenkwamen, die ons was toegewezen, waren voor meer dan de helft te dement om te begrijpen wat er gebeurde. Ze konden nog net met enige moeite vertellen hoe ze heetten, maar verder ging het vaak niet.
De arme Moreyba deed haar uiterste best, maar het was onmogelijk om met deze groep spelletjes te spelen die tot lachen en vrolijkheid moesten leiden. Het moest eigenlijk anderhalf uur duren, maar na een klein uur gaf ze het op. Tot grote vreugde van Nieves, die haar uiterste best deed om niet in slaap te vallen, van Emilia, die eigenlijk naar de kerk wou, en van Pancho, die snakte naar een sigaret en die ik dus per rolstoel naar buiten duwde.
Moreyba voelde zich er nogal ongelukkig over en meende zich te moeten verontschuldigen, maar dat vond ik onzin. Reizen gaat niet alleen maar om prachtige vergezichten en fraaie gebouwen. Het gaat er ook om iets te zien van het leven in de plaatsen die men bezoekt en weinig toeristen krijgen de gelegenheid het centro para la tercera edad in Tigarafe te bezoeken.