Het was tien over drie toen de telefoon ging. ‘This is your wake up call’ zei Fifi opgewekt aan de andere kant van de lijn. We moesten om vier uur op Schiphol zijn en de taxi zou om kwart voor vier komen. Nou, we waren in elk geval wel op tijd en konden nog koffie drinken en iets eten voor we aan boord moesten.
Over zo’n vlucht is niet veel te vertellen. Barbara en Fifi sliepen meer dan ik, maar ook ik soesde af en toe een beetje weg. De horloges een uur teruggezet en om kwart over negen plaatselijke tijd waren we op La Palma. Meteen ruikt je dan weer de kruidige lucht die volgens mij van de venkel komt.
Een taxi bracht ons al snel naar La Fuente, waar we warm werden ontvangen door Mona, die ons de beide apartamentos in het oude gedeelte gaf, die één hoog aan de straat liggen en dus geen uitzicht op zee hebben, maar wel een prachtig oud houten plafond en diepe vensternissen met halfronde bankjes er in. Het mijne heeft bovendien een fraai houten balkon. De kamers moesten nog schoongemaakt worden en we gingen de straat op om koffie te drinken en iets te eten. Toen we terugkamen was ook Thomas in de receptie, die samen met zijn Rupert eigenaar van de Fuente is. Hij en de meisjes verzeilden meteen in drukke gesprekken, dus ook dat zit wel goed.
We gingen weer uit, liepen langs de boulevard, waar het water tegen de hoge kademuur klotst, haalden geld uit de muur, liepen terug door de oude winkelstraat waar niemand vergunning krijgt om zijn gevel te verknoeien door er een moderne etalage in te bouwen. Tegen half één kon ik niet meer. Ik wou naar huis en naar bed. Ik sliep wat en las in Graham Greens verslag van een reis door Mexico in 1938. Hij ging naar vele plaatsen waar ik een jaar of zestig later ook geweest ben. Er is in die tijd veel veranderd. Ik ben bijvoorbeeld twee keer met een auto of een bus naar Palenque geweest, terwijl hij er alleen maar kon komen door dagenlang op een ezel te zitten.
Barbara en Fifi waren van plan de zon op te zoeken. Dat kan bijvoorbeeld op ons dakterras, waar ik nooit kom, want ik zit liever in de schaduw. We gaan in elk geval wel samen eten vanavond.
Wel erg vroeg
Bijna op weg
De tijd vliegt, ik ben al weer bijna op weg naar La Palma. Dat is vorig jaar erg goed bevallen en ik word met de jaren iets minder avontuurlijk, hoef niet altijd weer nieuwe streken te bereizen als ik weet dat het waar ik al ben geweest goed is. De hele wereld zien lukt toch niet meer.
Barbara en Fifi, Cybersoekconnecties die ook eens bij mij in Cadaqués op bezoek zijn geweest, gaan een weekje mee. Barbara is lerares en heeft herfstvakantie.
Vrijdagochtend gaat het vliegtuig helaas al om zes uur. Er gaat maar één vliegtuig in de week rechtstreeks naar La Palma. Vorig jaar ging het nog vrijdags laat in de middag, maar dat is dus veranderd. De dames komen straks eten om te overleggen hoe we het gaan aanleggen op tijd op Schiphol te zijn.
