Vanochtend scheen de zon en vol goede moed begaf ik me om twaalf uur met de bus naar Monte Breña, waar de buschauffeur me uit liet stappen bij een halte in the middle of nowhere, vanwaar een smal steil pad de berg op liep. In het begin waren er een soort betonnen karresporen op het pad, maar hogerop, nadat ik een paar huizen voorbij was een werd het heel smal en steil, belegd met een soort lavagrind waarin je gemakkelijk uit kan glijden. Het was het soort pad waar je niet om je heen kan kijken omdat je steeds moet zien waar je je voeten neer zet, maar omdat het zo steil is, was het wel prettig om steeds een aanleiding te hebben om even stil te staan en om me heen te kijken en in het bijzonder naar beneden, naar de steeds dieper liggende oostkant van het eiland.
Na een tijd kwam ik op de picknickplaats een eindje onder de top van de 500 meter hoge Montaña de Breña. Daar kon ik beginnen naar het zuiden te lopen langs de GR130, een van de lange wandelpaden die over het eiland zijn uitgezet. Eerst over asfalt en later over een grof geplaveid pad liep ik nog lager dan de bergrug die het eiland verdeelt, maar toch heel hoog boven de velden, de dorpen en de zee. Er was nu weinig niveauverschil en het was een heel prettige wandeling.
Helaas kwamen er steeds meer wolken en op een gegeven moment moest ik mijn regenjas aantrekken, die ik als Nederlandse toeriste natuurlijk in mijn rugzakje had. Verder trok ik me van de milde regen even weinig aan als de witte koe die ergens op een piepklein weitje stond te grazen.
Het werd ook weer droog, maar net toen ik de jas maar weer uit wou trekken omdat ik het warm had, begon het serieus te regenen.
Gelukkig was ik niet ver meer van Mazo, het doel van de reis. Na een steile afdaling bereikte ik om kwart over twee de huizen. Er was om drie uur een bus terug naar Santa Cruz en in die tussentijd zat ik droog, dronk ik een cortado en at ik een soort tosti in een cafeetje waar ik met Fifi en Barbara ook al een keer geweest was.
Het is nooit zo hard gaan regenen als gisteren, maar het regende toch vaak de rest van de dag. Ik ben gaan eten in El Floridita op de boulevard, een door Cubanen gerund etablissement. Gemengde sla omdat het moest, hoewel ik er eigenlijk geen trek in had, lekkere croquetas en een heerlijk koel glaasje rode wijn van het eiland.
