Weekend

Toen ik zaterdag om half elf El Pais wou kopen zeiden ze: Op zaterdag komt hij altijd later. In de bar beneden las ik de Diario de Avisos, een plaatselijke krant, waar het Spaanse nieuws pas op bladzij 35 staat, gevolgd door het buitenlandse. Ik kwam onder andere te weten dat de werkeloosheid op de Canariën bijna 18 procent is en dat de oppositie op Tenerife overweegt naar de rechter te gaan als de het rechtse locale bestuur nog langer treuzelt met het uitvoeren van een landelijke wet die gelast dat eerbetoon aan Franco moet worden verwijderd: beelden, straatnamen enz.
Toen ik om 1 uur weer op mijn geliefde krant uit ging, was hij in alle vijf de winkels die hem verkopen uitverkocht. Ik mocht als troost een ijsje en begaf mij naar het terras waar ik met Rupert had afgesproken om vandaar naar hun huis te gaan voor het middageten. In het weekend hebben ze het iets minder druk en dan vragen ze vaak of ik mee ga eten, hetzij thuis, hetzij ergens op het eiland in een restaurant waar ik alleen niet goed komen kan.
’s Avonds gingen we naar het theater, dat na een sluiting van 25 jaar is opgeknapt en nu plechtig werd geopend met een concert. Er waren twee uitvoeringen, de eerste gratis, om acht uur, voor al dan niet plaatselijke bobo’s en de tweede om half elf voor het gewone volk, dat moest betalen. Niet veel, maar toch. Rupert was nog even van plan om uit protest niet te gaan, maar dat had waarschijnlijk niemand gemerkt.
Thomas wou niet mee, want hij verwachtte er weinig van, dus ik was met Rupert en Mona. De laatste had mij uitgenodigd, omdat ik haar iedere ochtend een stukje fruit breng als ze klokke negen met haar werk in de receptie begint. Eigenbelang natuurlijk, ik vind het gewoon gezellig.
Voor de pauze zongen een sopraan en een tenor, begeleid op de piano, toepasselijke liederen en na de pauze werd er echt uitgepakt. We kregen een symphonisch gedicht van een bejaarde, op de Canarische eilanden wereldberoemde componist te horen dat werd uitgevoerd door het koor van de Universiteit van La Laguna (op Tenerife) en een voor de gelegenheid samengesteld symphonisch orkest van een man of veertig. Over zangers en musici niets dan goeds, maar de uitgevoerde werken waren niet buitengewoon boeiend.
Interessanter was het om te zien hoe het theater en het publiek er uit zagen. Het theater is in 1879 gebouwd, het is mooi van vorm en knap gerestaureerd, met rood en goud, zoals dat in zo’n theater hoort. Alleen waren de muren echt spierwit en ik denk dat het geheel er beter had uitgezien als die wat meer kleur hadden gehad. Er kunnen 550 mensen in, maar het was niet uitverkocht.
Veel mensen hadden zich echt opgetut voor de gelegenheid. Vrijwel alle mannen waren in pak, zoals de buikige oude heer die een grijsblauw driedelig kostuum droeg met roze overhemd en paars gestreepte das. Vele dames waren duidelijk naar de kapper geweest en ze hadden beelderige japonnen aan en vaak heel hoge hakken waar ze niet goed op konden lopen. Gelukkig waren er ook meer casual geklede gasten, waaronder Rupert en Mona, die zich in het geheel niet hadden verkleed, waardoor ik me absoluut niet ongelukkig hoefde te voelen in het netste dat in mijn kleine vakantiekoffertje zat.
Vermakelijk was, dat de zaal elke keer begon te klappen als er twee seconden stilte viel in het symphonische gedicht en dat de dirigent ze dan weer stil moest krijgen voor hij door ging.

Zondag is, zoals bekend, een rustdag, dus daar is niet veel over te melden.