Varen

We gingen woensdag al om half acht de deur uit, want voor we aan boord gingen moesten we nog met de bus naar de andere kant van het eiland. Daar ligt aan het water Puerto de Tazacorte, waar we nog tijd hadden om iets te drinken. Fifi wou niet zonder pet aan boord, maar had de hare dinsdagavond laten liggen in een winkel waar ze een truitje paste. Gelukkig ging de enige pettenwinkel in Tazacorte om half elf open, dus ze kon nog net een fraai felgroen exemplaar aanschaffen. De keus was niet heel groot.
Het werd een heerlijke dag. Op een catamaran met zo’n twintig andere toeristen voeren we langs de steile noordkust van het eiland. Dicht onder de kust, zodat we alleen de rots zagen en af en toe helemaal bovenop nog net een randje van een bananenplantage. Op een plek waar altijd veel vissen zijn gooide de bemanning voer over boord en we zagen hele scholen van een mij onbekende vissoort er op af zwemmen.
Een eind verderop ligt Punta de Candelaria aan de voet van de rots, een nederzetting van een paar huisjes die alleen te bereiken is langs een heel steil smal pad vanuit Tijarafe, of per boot. Volgens de gids kan je er in de winter niet wonen en komen er in de zomer alleen in het weekend mensen.
De boot ging daar voor anker en wie dat wilde (ik niet) kon er gaan zwemmen en eventueel op een grote rubberen banaan met handvaten klimmen die dan door een kleine motorboot snel werd rondgetrokken door de zee. Grote pret. Barbara en Fifi wilden wel zwemmen, maar niet op de banaan.
Vervolgens voeren we verder de zee op, op zoek naar dolfijnen. Het duurde heel lang voor we ze vonden, maar toen voeren we ook midden door een grote groep van die elegante zwemmers. Dolfijnen vinden, zoals ik uit Cadaqués weet, gezelschap leuk, en blijven rond de boot zwemmen en duikoefeningen uitvoeren. Wie zich in het Dolfinarium wel eens heeft afgevraagd hoe ze er in slagen de dieren te leren om met z’n tweeën precies tegelijk uit het water te springen en weer onder te duiken, hoeft zich daar verder niet over te verbazen. Ze doen het in het wild ook.
De arme Barbara, die een maag heeft die naar zee- en wagenziekte neigt, was tamelijk groen om de neus nu we verder van de kust waren en er dus meer golfslag was, maar genoot toch ook van de dolfijnen.
Toen voeren we weer terug naar Puerto. Het was inmiddels al bijna drie uur. Bij ons scheen nog altijd de zon, maar we zagen donkere wolken hangen boven de bergrug die het eiland in tweeën deelt.
We hadden aan boord zo nu en dan een versnapering gehad, een banaan, een sandwich, maar hadden nu toch honger en wilden lekker lunchen voor we terugreden naar Santa Cruz. Een van de restaurantjes langs de boulevard bood paella aan en daar had Fifi erg trek in. Zoals gewoonlijk maakten ze paella alleen voor minstens twee personen, dus ik bood aan ook paella te nemen. Helaas. Zelfs de paella van de Volendammer Vishandel in de Javastraat te Amsterdam is beter dan wat ze hier bij elkaar gefröbeld hadden.
Terug in de bus reden we de wolken tegemoet en een grote regenboog en toen we aan de andere kant van de bergrug de tunnel uitkwamen reden we de regen binnen. Goed dat we de dag aan de andere kant hadden doorgebracht.

Vandaag schijnt de zon ook hier weer, afgewisseld met af en toe een wolk. Wij hebben een rustdag. Voor de meisjes al weer de laatste. Morgenochtend vliegen ze naar huis. Ik mag lekker nog drie weken blijven.