Mazo

We gingen met de bus naar Mazo, waar in het weekend een niet heel interessante markt van artesania en lokale producten is. De reisgidsen schrijven dat het een must is, dus de meisjes wilden er beslist naar toe. Zij zagen in de geest een gezellig marktplein met cafeetjes en restaurantjes er om heen en middenop knusse kraampjes met interessante koopwaar.
Ik bereidde ze voor op een teleurstelling. Ik weet uit ervaring dat de markt is gevestigd in een paar ongezellige hallen en dat er niet veel te koop is dat je niet overal in de winkels kunt krijgen. Ze wilden toch, en dan terug lopen naar Santa Cruz.
Ik was er tot nu toe altijd op zaterdag geweest en op zondag is hij nog minder interessant. Fifi kocht een glas suikerrietsap, waarvan Barbara en ik ook mochten proeven. Het zal U niet verbazen dat het nogal zoet was. Ze schaften nog een gemakkelijk mee naar huis te nemen houten lepel aan en wilden toen wel aan de wandeling beginnen.
Ik wil niet lopen, zei mijn lijf, te moe van gisteren. Ik ging dus terug met de bus, waar ik helaas vijf kwartier op moest wachten, maar dat vind ik nooit zo erg. Mazo is weliswaar nogal rustig, maar er kwam toch zeker elke minuut een auto voorbij en elke twintig minuten een voetganger. De zon scheen. Diep onder mij zag ik een vliegtuig landen op het aeropuerto. Een Duits echtpaar vroeg de weg naar de markt. Die wist ik toevallig.
Terug in het stadje dronk ik een batido van passievrucht en at ik een arepa (een soort zuid-amerikaans pitabroodje). Er was zowaar nog een El Pais in de enige winkel waar ze op zondag die krant verkopen.
Thuis bracht ik een rustige middag door met de dikke krant en de computer.
De meisjes kwamen na uren ook thuis, moe, want het was een lange wandeling met aan het eind een vrij steile afdaling. Nu doen ze een late siësta. Als ze om half negen nog slapen moet ik ze wekken.