Vaarwel auto

Ik heb er maanden tegenaan gehangen, maar vandaag heb ik het gedaan: Ik heb de Daihatsu, de oude trouwe Daihatsu, die meer dan tien jaar dienst heeft gedaan en mij nooit in de steek heeft gelaten, ik heb hem verkocht. Nou ja, verkocht, hij was al niet nieuw toen ik hem kocht en ik heb er dus vrijwel niets voor gekregen, behalve dat dat ik van het gezeur af ben en van de toch ieder jaar weer terugkomende kosten.
Ik rij er vrijwel nooit in en bij mij staat vlak om de hoek zo’n auto van autodelen waar je je voor een luttel bedrag per maand voor aan kunt melden. Dat ga ik nu dus doen.
Je hoeft er niet voor te zorgen dat hij op tijd APK krijgt, je hoeft geen belasting en geen verzekering en geen parkeervergunning te betalen, je hoeft hem niet te wassen, er is altijd een parkeerplaats. Hoera, autobezitter af.
Het enige dat ik een beetje jammer vind is dat ik nu niet meer met de auto naar Spanje kan. Die rit door Frankrijk, die ik vorig voorjaar nog een keer gemaakt heb, was altijd het enige dat ik aan autorijden leuk vond. Nou ja, jammer. Het is misschien toch de vraag of dat nog wel verantwoord is, wat het milieu betreft en wat mijn gezondheid betreft.