Mijn spijkerbroek

Toen ik uit Amsterdam vertrok zat er een gaatje op de knie van mijn spijkerbroek, maar ik had geen tijd meer om een andere te kopen, dus ik vond dat het maar moest kunnen. Hier werd het toch echt erger. Inmiddels zit er een gaatje en een groter wordende scheur.
De oude mannen met wie ik ’s ochtends koffie drink in de Maritim wijzen er op en zeggen: die broek kan je niet meer aan. Pere, de gewezen eigenaar, neemt het voor me op. Dat is mode, zegt hij, zij is een moderne vrouw. Zij schudden het hoofd en blijven bij hun mening.
Maar vandaag ben ik aan het pakken omdat we morgen om zeven uur met de bus naar Girona gaan en nu heb ik hem in de vuilniszak gegooid.
Jammer, want ik ben aan die broek gehecht en ik was al een beetje treurig omdat het de laatste dag is. Wel een prachtige dag trouwens. Vanochtend zijn we met de toeristenboot naar Cabo Creus gaan varen en hoewel het weerbericht voor vanmiddag weer regen voorspelde is het nog steeds mooi weer. Dat heeft de arme verregende vakantie van Bart dus weer een beetje goed gemaakt.