Mas Duran

Ver in de bergen ligt Mas Duran, de ruïne van wat eens een boerenhoeve was. Jaren geleden kocht Frankie, een Zuidamerikaan die met een Spaanse vrouw getrouwd is, de ruïne en het omringende land en begon er een manege. Hij bouwde er een huis en stallen. De plek is alleen te bereiken over een ruwe weg, waarop auto´s alleen in de één of de twee vooruit kunnen komen, waarop brommers hun leven riskeren en waarover voetgangers vanuit het dorp zo´n anderhalf uur onderweg zijn, maar de zaak floreerde blijkbaar, want hij bestaat nog steeds.
Gisteren ben ik er eindelijk eens heengelopen. De wandeling is vermoeiend, maar prachtig, en ik genoot.
Ik wilde er niet alleen Frankie en zijn vrouw bezoeken, maar ook Bernd, een Duitse beeldhouwer ik al ken uit de jaren tachtig. Hij heeft een huis in het dorp en ook een stuk land achter Mas Duran, waar hij tuiniert en een deel van zijn beelden tentoonstelt. In de primitieve hut die er staat is geen elektriciteit en geen stromend water, maar het is er een klein paradijs.
Halverwege werd ik ingehaald door Toto, een eveneens Duitse gitarist, die met zijn vrouw Rose ook onderweg was naar Bernd. Dapper sloeg ik de uitnodiging om mee te rijden af. Ik wou lopen en ik zou lopen.
Zeer over mijzelf te spreken kwam ik er enige tijd later aan. We dronken thee of water, aten biscuitjes en kregen een rondleiding over het land, waar onder andere heel wat jonge fruitbomen staan. Sommige zien er weinig florissant uit, maar andere lijken het daar naar hun zin te hebben. Er is een boompje vol kersen en er zijn legio citroenen en ook kleine perzikken in aanbouw, die er voorlopig nog uit zie as kleine amandelen.
Onderaan het land loopt een kleine beek, die nu bijna droog staat, maar waaruit in andere tijden van het jaar water voor de tuin geput kan worden. Bernd zegt dat er heel wat dieren op zijn land leven, waaronder wilde zwijnen en slangen, waarvan de meeste gelukkig niet giftig zijn. Die hebben we allemaal niet gezien, maar we zagen beneden bij de beek wel een landschildpad van wel bijna vijftien centimeter, die Bernd ook nog nooit had gezien. De hond wou hem graag opeten, maar dat mocht niet.
Terug ben ik toch maar met de auto meegegaan.