El Pais

Ik lees weer interessante beichten in de Spaanse kwaliteitskrant:

Het nieuwe kabinet van Zapatero telt behalve hemzelf als president zeventien ministers. Negen daarvan zijn vrouwen en één van die vrouwen, de nieuwe minister van defensie, is tamelijk zwanger.

Verder staat in een artikel over jonge academici, dat in Nederland afgestudeerde academici tussen de 25 en de 65 gemiddeld nog geen 2000 euro in de maand verdienen. Dat valt me tegen.

En verder schijnt de zon en ben ik de dag begonnen met een flinke wandeling, dus nu kan ik zonder enig bewetensbezwaar de uren verder verlummelen.

Regen

Gracias a dios, het regent. Het land heeft het zo nodig. Dan moet je als toerist verder niet zeuren.
Ik heb er een ook overigens nuttige dag van gemaakt. Mijn haar gewassen, het huis schoon gemaakt, e-mails gestuurd, een plattegrond van Cadaqués aan Bart gestuurd, aan mijn digitale fotoverzameling gewerkt, elastiek in mijn zwarte broek gemaakt. Daar valt verder weinig over te vertellen.

Mist

Soms komt hier ineens een dichte mist opzetten uit zee. Ik zit vandaag weer in de winkel van Susie en kan plots de overkant van de baai niet meer zien.
Jaren geleden zat ik eens met een groepje vrienden op de Cucurucu, de grote rots die midden in de baai ligt. Brooks, een Amerikaan die hier toen woonde, had ons er per boot heen gebracht voor een picknick en hij was weggevaren om meer mensen op te halen. En toen kwam die mist opzetten. Na korte tijd konden we niets mee zien behalve de grijze kpoepel om ons heen. De meeuwen die op de rots wonen vlogen krijsend rond en verder was er aleen het geluid van het water.
Het werd een beetje koud. We sloegen onze handdoeken om onze schouders en vroegen ons af hoe lang dit ging duren. We hadden eten en drinken genoeg, maar het geheel had toch iets griezeligs.
Toen hoorden we ineens het plop plop plop van de motor van Brooks´ oude vissersboot. Hij was ons gaan zoeken en had ons gevonden. Een half uur later was alle mist weer weg en scheen de zon als tevoren.

De bouw

De Spaanse huizenmarkt is helemaal ingestort. Hier in Cadaqués is daar in zoverre niets van te merken, dat er nog altijd heel veel gebouwd wordt, maar al die nieuwe huizen worden niet of met grote moeite verkocht en de prijzen dalen. Er wordt binnen korte tijd een grote werkeloosheid in de bouw verwacht. De nieuwe regering wil daar iets aan doen door veel publieke werken te beginnen. Zeggen ze.
Persoonlijk heb ik niet zo’n hoge dunk van het Spaanse bouwen. Waarom is het hier altijd zo koud in de huizen? Omdat ook in de nieuwbouw overal kieren zijn en de sterke koude wind, die nu van zee komt, blaast dus vrolijk de woonkamer binnen. Nou mag ik in deze atico nog niet klagen, want hier zitten alleen kieren tussen de ramen en deuren en de daarom heen zittende posten en kozijnen. In het huis waar ik hier in de jaren tachtig woonde, zaten de kieren op vele plaatsen ook tussen het hout en de muur.

Vandaag heb ik weer eens contact met een onbeveiligd netwerk hier in de buurt, dus ik zit dit thuis te schrijven. Negen van de tien dagen is het netwerk er niet, of geeft het helemaal geen signaal. Vandaag is het signaal er, maar heel zwak, zodat ik eindeloos moet wachten voor een pagina open gaat en ik kan het contact volgens mij ieder ogenblik verliezen, dus ik ga dit maar eens op het blog zetten.

Gemengde berichten

De droogte in Spanje schijnt ernstige vormen aan te nemen. In de winter hoort het te regenen, waardoor de stuwmeren in de bergen gevuld worden. Die zijn dan in deze tijd van het jaar behoorlijk vol en daar kan de hele zomer uit geput worden.
Dit jaar is het zo droog geweest, dat sommige stuwmeren voor minder dan twintig procent van hun capaciteit gevuld zijn. Dit is zorgelijk. Binnenkort komt de regeringsverklaring van het nieuwe kabinet van de onlangs herkozen socialist Zapatero. Verwacht wordt dat hij daarin ook met oplossingen voor het waterprobleem zal komen.

Op de griffies van de Spaanse rechtbanken liggen ongeveer anderhalf miljoen onherroepelijke vonnissen op executie te wachten. Daar zijn zo´n vijfhonderdduizend strafvonnissen bij. De zaak is in de publiciteit gekomen doordat een al eerder veroordeelde zedendelinquent is gearresteerd als verdachte van de moord op een klein meisje. Drie jaar geleden kreeg hij jaren gevangenisstraf wegens ontucht met zijn minderjarige dochter, maar dat vonnis is er één van die vijfhonderdduizend, dus hij was nog altijd op vrije voeten.
Op de griffies zeggen ze, dat het allemaal komt door personeelsgebrek, maar volgens El Pais heeft het strafrechtsapparaat hier relatief niet of nauwelijks minder mensen in dienst dan in andere Europese landen.

De zomer heeft drie dagen geduurd. Sinds gistermiddag heb ik het kacheltje weer aan.

In Castilla en Leon zijn twee mensen gestorven aan de gekke-koeienziekte.

Bazaar

De beste winkel van het dorp is helaas opgeheven, de bazaar van Vehi, op de hoek van het straatje dat naar Casa Anita voert. Een heerlijke winkel, waar je echt alles kon krijgen. Pannen, schoenen, parfumerieën, overjarige batterijen, filmrolletjes voor de camera, bestek, speelgoed. Het was de Hema samengeperst op veertig vierkante meter.
Als je niets nodig had was het toch leuk er door te lopen en meestal zag je dan toch nog wel iets dat je eigenlijk best kon gebruiken.
En nu heb ik elastiek nodig, omdat dat van mijn zwarte broek zo is uitgerekt dat hij mij van de heupen dreigt te zakken. Waar moet ik dat in vredesnaam kopen. Alle hoop is nu gevestigd op de markt.

Commercie

Verder had ik de hele dag geen klanten, maar op zich was dat niet zo erg, want er zijn ook dagen dat er minder dan 185 euro wordt omgezet. Susie had me 10% van wat ik verkocht beloofd, maar ik was niet van plan dat aan te pakken, want ik denk weinig commercieel.
Toch had ik een goed gevoel toen ik om acht uur de winkel had gesloten en ik besloot te gaan eten in de Can Tito. Daar was maar één andere tafel bezet. Tito, een zoon van Anita van het beroemde restaurant Casa Anita, ken ik al sinds ik begin jaren zeventig met mijn zonen naar Cadaqués kwam. Toen was Casa Anita nog echt goedkoop en we aten er zes dagen in de week, om de zevende dag duur uit te gaan in een ander restaurant. Mijn jongens leerden natuurlijk Anita´s zonen kennen, die van dezelfde leeftijd waren en al hielpen bedienen in het restaurant, waar moeder in de keuken stond en vader de bestellingen rondbracht. Er werd veel geschreeuwd in die zaak. De familie was onderling niet altijd erg vriendelijk.
Nu heeft Rafa, de oudste zoon, zijn eigen restaurant aan de Paseo, Tito heeft zijn Can Tito en Juanito, het nakomertje, heeft met zijn zuster Ana Maria het oude restaurant, waar moeder Anita nog altijd overdag de soep kookt. Verder staat Ana Maria in de keuken. Het restaurant is heel niet goedkoop meer, maar heeft nog altijd grote tafels waaraan iedereen aanschuift. Ik heb er vaak leuke mensen leren kennen.
Can Tito is volgens mij het leukste van de drie restaurants van de familie, Tito is de aardigste van de zonen en hij heeft ook de leukste vrouw getrouwd. Daar wordt niet geschreeuwd. Integendeel. Hun zoon Joan werkt ook al in de zaak en deze familie is heel vriendelijk en lacht veel. Tito bracht me een paar vers gegrilde gambas die niet binnen het menu (13.50 voor een grote sla, een visje, een toetje en een half flesje wijn) vallen en kwam aan mijn tafeltje zitten. We praatten over vroeger en over hoe lang we elkaar al kenden, over hoe het met mijn kinderen ging, over de prijzen van de huizen in Cadaqués (onbetaalbaar) en over veel andere zaken.
Toen ik wou betalen zei hij: No, no, te invito. Dat heb ik graag geaccepteerd, als hij beloofde dat ik de volgende keer mag betalen.
Voor een niet commercieel denkend iemand had ik die dag aardig geboerd. Vooral omdat Susie mij de volgende ochtend een heel leuk blauw met wit aardewerk potje uit India cadeau deed, dat het heel leuk zal doen in mijn keuken in de Javastraat.

Winkeltje spelen

Vandaag mag ik winkeltje spelen. In een echte winkel vol mooie dure zaken die mijn Engelse vriendin Susie uit India importeert.
In deze tijd van het jaar zijn er niet veel toeristen en de winkel loopt dus nog niet zo erg, maar gistermiddag kwamen er dus toch ineens twee Françaises binnen die voor meer dan 800 Euro cadeautjes voor zichzelf en anderen kochten. Susie had een afspraak om vandaag de winkel dicht te laten en naar Barcelona te gaan en ze begon ineens erg te twijfelen of het wel verstandig was dat te doen.
Ik zat hier toevallig omdat ik een virusscanner op haar computer installeerde en zei schertsend: Ik wil wel oppassen hoor.
Nou, dat wou ze graag. Ze legde me uit hoe alles werkt (licht uitschakelen, afsluiten, betalen met creditkaarten met en zonder chip) en vandaag ben ik dus hier. Heb ik altijd al gewild.
Toen ik vanochtend de zaak opende kwam er binnen vijf minuten iemand binnen die een cashmir sjaal van zes tientjes aanschafte. Cash gelukkig. Dat was bemoedigend, maar verder liep het niet storm. Alleen heel af en toe kwam er iemand binnen die rondkeek en weer vertrok, maar later kwam er toch nog een Amerikaan die een zijden sjaal van 125 aanschafte en met een Visakaart met chip betaalde. Ik sloeg me er dapper doorheen. De man was gelukkig van het geduldige soort.
Nu maar afwachten wat de middag brengt.

Zo had ik het me voorgesteld

Wakker worden en vanuit het bed zien dat de zon schijnt op de berg aan de overkant van de baai. Zo had ik het me voorgesteld.
Gisteravond had ik lekkere linzen gekookt. Het is een beetje donker in de keuken, want er is geen licht boven het aanrecht. Een goed excuus om niet af te wassen. Dat deed ik vanochtend dus eerst maar eens. Een foutje, want daarna was er niet meer genoeg heet water om het toch vrij kleine bad te vullen. Dat moet ik beter plannen.
Maar verder is alles geheel in orde.