Woensdag is het San Jordi, de dag van het boek en de roos. In Barcelona is dit een groot feest, maar hier blijft het beperkt tot de verkoop van boeken en rozen op de Paseo. De boeken zijn allemaal in het Spaans en dat spreek ik wel aardig, maar ik lees liever Nederlands of Engels. De kindertjes uit de guarderia, de crèche, komen met hun leidsters naar het plein en mogen allemaal een voorleesboekje uitzoeken.
De rozen zijn, zoals hier gebruikelijk, helemaal open en dus op het punt om hun blaadjes te verliezen. Bovendien kosten ze vier euro per stuk. Dat vind ik een beetje veel voor een bijna uitgebloeid religieus symbool.
Om zeven uur volgt weer een andere culturele gebeurtenis: sardanas op de paseo.
De sardana is een Catalaanse volksdans, die in een grote kring gedanst wordt. De dansers stappen vooruit, achteruit, opzij. Het ziet er niet moeilijk uit, maar het is lang niet eenvoudig, omdat het ritme van de muziek nogal ingewikkeld is. Er kwamen niet veel mensen op af. Vroeger was er in de zomer elke zaterdag sardana op de Paseo en dan liep het hele dorp uit en werden vele kringen gevormd. Nu zijn er volgens mij nog geen dertig dansers en ook weinig publiek.
De muziek wordt gemaakt door een speciaal sardana-orkest, dat uit strijkers en blazers bestaat en dat uit kleine fluiten waarvan ik de naam niet weet een nogal knerpend geluid voortbrengt.
