Saxofoon

De culturele activiteit van maandag vindt plaats in het hospitaal. Dit is geen ziekenhuis, daarvoor moet je naar Figueras, maar een verzorgingshuis voor ouden van dagen uit het dorp. Het heeft een vrij goede naam.
De kinderen van de muziekschool geven een concert voor de oudjes en het halve dorp gaat er heen, zonen en dochters van de verzorgden, vaders en moeders van de kinderen, andere familieleden en verdere geïnteresseerden. Ik ging er, net als vorig jaar, heen omdat Patxi, het elf jaar oude zoontje van Amaya en Paco, er op de saxofoon speelt.
Ik heb natuurlijk veel van die erg oude mensen gekend toen ze nog dapper door het dorp liepen. Maria bijvoorbeeld, die vroeger bij mij in de straat woonde en die nu, ver boven de negentig, de oudste inwoner van het dorp is. Vorig jaar was ze nog tamelijk bijdehand, maar nu maakte ze wel een erg vermoeide indruk.
Lang geleden was de reputatie van het hospitaal lang niet zo goed als nu. Oude mensen konden er wel een kamer krijgen, maar familieleden werden geacht voor ze te komen zorgen. Op een keer werd een erg oude, enigszins warrige man, die altijd op pantoffels door het dorp liep en die geen familie had die voor hem zorgen kon, daarom tegen zijn zin naar het bejaardenhuis in Figueras gebracht, waar wel verzorging werd gegeven. Een paar dagen later schuifelde hij op zijn pantoffels het dorp weer in. Hij wou daar niet zijn en was naar huis komen lopen. Toch altijd een kilometer of veertig.
Hij mocht blijven.
Vorig jaar was het muzikale gebeuren op de patio, maar vandaag wegens de regen in de eetzaal van het tehuis. Daar was erg weinig ruimte en ik kon vanuit de deuropening vrijwel niets zien, maar natuurlijk wel horen wat er gespeeld en gezongen werd. Eerst zongen de kinderen van verschillende klassen van de lagere school hun opa’s en oma’s toe en daarna kwamen de kinderen aan de beurt die een instrument bespeelden. Toen Patxi zijn beurt gehad had ben ik weggegaan, want ik was moe van het staan.
De foto´s zijn van vorig jaar.