Wladimir

Vanmiddag toch maar weer de kant van Wladimir opgegaan. Ik had een route bedacht die grotendeels door oude bochtige straatjes voerde en bereikte zo zonder al te veel bouwactiviteiten te zien zijn huis. Hij had gezegd dat hij meestal tussen drie en vijf vrij is, maar ik had niet bedacht dat ook in Spanje de scholen woensdagmiddag vrij hebben en dat hij dus druk bezig was op de baan.
Achter zijn huis begint een steil paadje dat de berg op gaat en dat begon ik te beklimmen. Ik heb van de winter één keer in de week op de loopband in het Flevohuis gestaan om de conditie niet kwijt te raken die ik in oktober op La Palma had opgebouwd. De Flevo-fysiotherapeute vindt helling tien op de loopband al heel wat en dat heeft in zoverre geholpen dat ik hier deze keer de eerste dagen geen spierpijn heb gekregen van de steile straatjes, maar vergeleken bij de hellingen hier is tien een lachertje. Zuchtend zwoegde ik tegen de berg op. Het steilste stuk zit halverwege en toen ik dat gehad had heb ik een tijdje op een harde steen gezeten en uitgekeken over de bergen, het dorp en de baai. Het is hard werken, dat pad, maar wel erg mooi. Je moet ook steeds goed uitkijken waar je je voeten neerzet, want het pad is stenig en grote stenen kunnen kantelen en kleine onder je voeten wegrollen. Ook afdalen is dus nog helemaal niet zo gemakkelijk.
Maar voorlopig ging ik omhoog, tot ik bij een plek kwam waar het pad vlakker wordt en tussen twee gestapelde muren doorloopt, die daar volgens mij al eeuwenlang liggen. Een eind verderop staan drie dennebomen langs het pad bij een plaats waar de rechtermuur is ingestort en daar zocht en vond ik denneappels om als aanmaakhout te gebruiken als ik straks een logé krijg en we misschien wel eens een vuur in de open haard willen maken.
Inmiddels had ik al bijna anderhalf uur gelopen en was ik behoorlijk moe geworden, dus ik keerde terug naar huis (dat gaat bergaf altijd veel sneller) en daar lig ik nu op bed te typen. Uitgeteld, mag ik wel zeggen, maar zeer voldaan.