Bezittingen

Koninginnedag gemist, maar mijn bezittingen uitgebreid en dat is ook wat waard.
Bernd Block, Duits beeldhouwer, die alsinds de jaren tachtig in Cadaqués woont en die ik dus al jaren ken, heeft een fraaie kalender laten maken met foto’s van een twaalftal werken. Ik heb eigenlijk nooit veel behoefte aan een kalender, maar deze is erg mooi, dus ik heb er een aangeschaft, die Bernd zorgvuldig voor me heeft verpakt, zodat ik hem ongeschonden in de koffer mee naar huis kan nemen. Terwijl ik dit zit te schrijven vraag ik me ineens af of hij eigenlijk van 2008 of van 2009 is. Dat zal thuis blijken.

Mijn tweede aanwinst was een cadeautje. Van Susie kreeg ik, als dank voor het oppassen in de winkel, een fraai, paars zijden jasje cadeau, waar ik erg blij mee ben en dat ik onmiddellijk heb aangetrokken.

Thank god, it’s monday

Het is altijd prettig als het weekend voorbij is. de dagjesmensen en de weekendmensen weer elders aan het werk zijn en de rust in het dorp is teruggekeerd. De culturele week is ook voorbij, we kunnen weer ongestoord niets doen. Ik ben wel even naar de wekelijkse markt geweest om een plant voor Susie te kopen, die morgen jarig is. Ze was al bang dat ze die dag helemaal alleen zou moeten vieren, maar Susanna en Sylvo nemen haar mee naar een leuk restaurant in Banyoles en ik pas op de winkel.
De mensen die hier wonen worden een beetje elkaars familie.

Het is trouwens wel een erg winderige monday. Het water stroomt weer over de kade, die net gerepareerd was na de vorige storm. Geen weer om op smalle paden langs afgronden te wandelen. Ik ga straks maar eens naar Sylvo en Susanna om een boek te lenen. Dat is ongeveer twintig minuten heen en twintig terug, dus toch een beetje beweging. Ik heb net On Chesil Beach van Ian McEwan uit en zou nu wel eens even iets in het nederlands willen lezen.

Het weer weer

Het zag er weer prachtig uit, vanochtend, en ik besloot eindelijk maar eens echt zomerkleren aan te trekken. Mijn oude spijkerbroek, een dun T-shirtje, een los overhemd er over en natuurlijk mijn hoed op, om mijn ogen tegen de felle zon te beschermen.
Maar oh jee, toen ik op straat kwam bleek er een koude wind van zee te komen en was het eigenlijk helemaal niet zo lekker. Inmiddels is het steeds kouder geworden en heb ik allang weer dikkere kleren aan. Mijn humeur heeft hieronder een beetje te lijden gehad.

Stralend weer

Het is prachtig weer geworden. Geen wolkje aan de lucht. Helaas heb ik Susie beloofd vanmiddag weer op de winkel te passen, dus als ik van het weer wil genieten moet dat vroeg gebeuren.
Eindelijk komt het er van dat ik naar de vuurtoren loop die aan de rechterkant van de baai op het uiterste puntje van de berg staat. Ik ken mensen die zeggen dat ze er in drie kwartier heen lopen, maar omdat ik niet zo vlug ben en vaak wil stilstaan om van het uitzicht te genieten, van de planten en bloemen, van de heerlijk geuren en van de stilte waarin je alleen het ruisen van de zee hoort en af en toe een vogel, duurt het zeker vijf kwartier voor ik er ben.
Ik ben behoorlijk moe als ik aankom. Er zitten twee heel steile stukken in het pad, één waar je op de heenweg tegenop moet en één waar je dan vanaf gaat, maar terug natuurlijk moet tegenop moet klimmen.
Maar Oma houdt vol (op de terugweg zit er ook niet veel anders op) en komt moe maar voldaan weer in het dorp aan.

’s Middags waren er ook nog twee culturele happenings in het dorp. Voor de schoolkinderen was er een demonstratie stenen-muren-bouwen. Van die prachtige muren zoals er nog altijd vele in het dorp en in de bergen staan, maar die hier en daar toch wreed worden neergemaaid door de gehate machines.
’s Avonds vond de trobada plaats, waarvoor alle vrouwen in het dorp een prachtige schotel voorbereiden, die allemaal worden tentoongesteld op lange tafels in de feestzaal. Bij de ingang krijgt iedereen een plastic bord en bestek uitgereikt. Op een gegeven ogenblik wordt dan het sein ”eten” gegeven en dan stort de hele bevolking zich op het voedsel. Het is erg leuk om al het tentoongestelde eten te bekijken, maar de daarop volgende veldslag kan je beter overslaan.

Hoe dan ook, ik kon er dit jaar niet naar toe, want ik had weer eens beloofd om op de winkel van Susie te passen. Je zult wel weinig of niets verkopen, zei ze, want het is heel stil in het dorp, maar ja, voor de zekerheid moet de winkel toch open zijn.
Ik had inderdaad tegen acht uur, sluitingstijd, pas voor iets meer dan twintig euro omgezet, maar ik had met de computer gespeeld en me niet verveeld. Toen ik net aan sluiten begon te denken kwam er een enigszins wonderlijk Zwitsers stel binnen. Zij waarschijnlijk tegen de vijftig en heel dik en hij een echt mooie slanke jongen van nog geen dertig. Niet haar zoon.
Ze kochten en kochten en kochten, en toen ze weg gingen was mijn omzet gestegen tot boven de vierhonderd euro. Ik werd er helemaal zenuwachtig van. Ze betaalden gelukkig cash, want met de creditkaartenmachine ben ik niet zo handig.

San Jordi

Woensdag is het San Jordi, de dag van het boek en de roos. In Barcelona is dit een groot feest, maar hier blijft het beperkt tot de verkoop van boeken en rozen op de Paseo. De boeken zijn allemaal in het Spaans en dat spreek ik wel aardig, maar ik lees liever Nederlands of Engels. De kindertjes uit de guarderia, de crèche, komen met hun leidsters naar het plein en mogen allemaal een voorleesboekje uitzoeken.
De rozen zijn, zoals hier gebruikelijk, helemaal open en dus op het punt om hun blaadjes te verliezen. Bovendien kosten ze vier euro per stuk. Dat vind ik een beetje veel voor een bijna uitgebloeid religieus symbool.

Om zeven uur volgt weer een andere culturele gebeurtenis: sardanas op de paseo.
De sardana is een Catalaanse volksdans, die in een grote kring gedanst wordt. De dansers stappen vooruit, achteruit, opzij. Het ziet er niet moeilijk uit, maar het is lang niet eenvoudig, omdat het ritme van de muziek nogal ingewikkeld is. Er kwamen niet veel mensen op af. Vroeger was er in de zomer elke zaterdag sardana op de Paseo en dan liep het hele dorp uit en werden vele kringen gevormd. Nu zijn er volgens mij nog geen dertig dansers en ook weinig publiek.
De muziek wordt gemaakt door een speciaal sardana-orkest, dat uit strijkers en blazers bestaat en dat uit kleine fluiten waarvan ik de naam niet weet een nogal knerpend geluid voortbrengt.

Saxofoon

De culturele activiteit van maandag vindt plaats in het hospitaal. Dit is geen ziekenhuis, daarvoor moet je naar Figueras, maar een verzorgingshuis voor ouden van dagen uit het dorp. Het heeft een vrij goede naam.
De kinderen van de muziekschool geven een concert voor de oudjes en het halve dorp gaat er heen, zonen en dochters van de verzorgden, vaders en moeders van de kinderen, andere familieleden en verdere geïnteresseerden. Ik ging er, net als vorig jaar, heen omdat Patxi, het elf jaar oude zoontje van Amaya en Paco, er op de saxofoon speelt.
Ik heb natuurlijk veel van die erg oude mensen gekend toen ze nog dapper door het dorp liepen. Maria bijvoorbeeld, die vroeger bij mij in de straat woonde en die nu, ver boven de negentig, de oudste inwoner van het dorp is. Vorig jaar was ze nog tamelijk bijdehand, maar nu maakte ze wel een erg vermoeide indruk.
Lang geleden was de reputatie van het hospitaal lang niet zo goed als nu. Oude mensen konden er wel een kamer krijgen, maar familieleden werden geacht voor ze te komen zorgen. Op een keer werd een erg oude, enigszins warrige man, die altijd op pantoffels door het dorp liep en die geen familie had die voor hem zorgen kon, daarom tegen zijn zin naar het bejaardenhuis in Figueras gebracht, waar wel verzorging werd gegeven. Een paar dagen later schuifelde hij op zijn pantoffels het dorp weer in. Hij wou daar niet zijn en was naar huis komen lopen. Toch altijd een kilometer of veertig.
Hij mocht blijven.
Vorig jaar was het muzikale gebeuren op de patio, maar vandaag wegens de regen in de eetzaal van het tehuis. Daar was erg weinig ruimte en ik kon vanuit de deuropening vrijwel niets zien, maar natuurlijk wel horen wat er gespeeld en gezongen werd. Eerst zongen de kinderen van verschillende klassen van de lagere school hun opa’s en oma’s toe en daarna kwamen de kinderen aan de beurt die een instrument bespeelden. Toen Patxi zijn beurt gehad had ben ik weggegaan, want ik was moe van het staan.
De foto´s zijn van vorig jaar.

Klagen

Even klagen, lieve vrienden.
Gisteren was het lekker weer, en vanochtend leek het mooi, zodat ik zonder jas en op espadrilles het dorp inging, waar de culturele week is aangebroken met tal van activiteiten.
Voor vandaag was dat een wedstrijd kantklossen op de Paseo. Groepen dames uit Cadaqués en verschillende dorpen uit de buurt zaten aan lange tafels midden op het plein met hun kussens vol spelden en draden. Het ziet er buitengewoon ingewikkeld uit, maar volgens vriendin Amaya, de plaatselijke architecte, die onlangs lid is geworden van de Cadaquesser kantklosclub, valt het erg mee. Dat kan wel zijn, maar ik begin er niet aan, al was het alleen maar omdat ik niet zou weten wat ik met het gekloste kant zou moeten doen.
Helaas begon het om een uur of twaalf erg hard te waaien en omdat er ook regen dreigde, werden de kussens snel opgeborgen. Ik ging naar huis en daar heb ik de hele middag naar steeds slechter weer zitten kijken. Weinig regen helaas, maar veel wind.
Verder was het natuurlijk vrij koud in mijn atico, omdat de wind weer door alle kieren naar binnen gierde, dus ik was al niet zo vrolijk, toen er iets angstaanjagends gebeurde. Het computerscherm werd plotseling zwart en er verscheen een mededeling die volgens mij betekende dat het besturingssysteem in een loop was geraakt en dat windows was afgesloten om verdere schade te voorkomen.
Als dit de eerste keer is, dat dit gebeurt, moet u de computer opnieuw opstarten, stond er en anders moet u contact opnemen met deskundigen. Die zijn hier niet, maar het was de eerste keer, dus ik drukte op het knopje voor aan en uit, maar daar reageerde hij helemaal niet op. De stekker uit het stopcontact getrokken, ook dat hielp niet, want hij had kennelijk nog net de kracht om op de battarij over te schakelen.
Tenslotte heb ik de bartterij en uit gehaald en toen ging hij eindelijk uit.
Ik heb een hele tijd de krant zitten lezen en durfde eigenlijk zelfs niet meer naar de laptop te kijken, maar na een tijdje heb ik hem toch maar weer eens op het lichtnet aangesloten en hem aangezet, en toen deed hij het weer gewoon en was er verder niets aan de hand. Ik heb heel wat foto´s bewerkt en ben pas aan het eind van de middag de straat weer opgegaan.
De wind was inmiddels aangewakkerd tot een storm van dien aard, dat een deel van de kade is afgesloten voor verkeer omdat er te veel water over spoelt. Lopend kan je er nog wel langs, maar dat is niet aan te bevelen, want je wordt kletsnat. Nou kan je te voet wel een weg naar de Paseo en de bars vinden door de bochtige straatjes, maar met een auto gaat dat niet. Ik vrees dat weekendgasten die voorbij het afgesloten stuk logeren tamelijk veel moeite zullen hebben het dorp weer uit te komen.
Nou ja, al met al niet echt een dolle dag. Het is nu half zeven en de zon schijnt zelfs even, maar het weerbericht voor morgen is niet bemoedigend.
Het enige waarvoor dit goed is is de fotoverzameling.

Wisselend bewolkt

Gisteren regende het. Niet een klein beetje, zoals vorige week een keer, nee echte Hollandse regen met af en toe een donderslag. Na de natte dag van vorige week meldde de krant dat er toch nog voor 15 dagen water uit de lucht was komen vallen. Nou, dan viel er gisteren wel voor een maand. Dat is nog niet genoeg, maar het helpt.
Vanmiddag was het noodweer. Het plensde en een krachtige wind zwiepte de regen te de ramen. Helaas niet alleen tegen de ramen, maar ook er door, dat wil zeggen door alle kieren en reten die de ramen omgeven. Nu is de slaapkamer, zoals ik al eerder gemeld heb, nogal klein en het bed staat met het voeteneind tegen de muur onder het raam geklemd, dus het bed werd nat en kon niet verzet worden. Tegen diezelfde muur zit naast het bed, nog altijd onder het raam, een stopcontact. Ook daar stroomde het water langs.
Met kranten en doeken probeerde ik het water tegen te houden, maar dat hielp niet echt. Gelukkig duurde het allemaal niet zo lang en is er geen kortsluiting ontstaan. De laptop had ik voor de zekerheid maar uit het stopcontact verwijderd. Ik ga vannacht op de bank in de kamer slapen, want het lijkt me onprettig om met natte voeten wakker te worden.
En een uur later was de wind gaan liggen en scheen de zon. Wisselnd bewolkt, noem je dat.

Wladimir

Vanmiddag toch maar weer de kant van Wladimir opgegaan. Ik had een route bedacht die grotendeels door oude bochtige straatjes voerde en bereikte zo zonder al te veel bouwactiviteiten te zien zijn huis. Hij had gezegd dat hij meestal tussen drie en vijf vrij is, maar ik had niet bedacht dat ook in Spanje de scholen woensdagmiddag vrij hebben en dat hij dus druk bezig was op de baan.
Achter zijn huis begint een steil paadje dat de berg op gaat en dat begon ik te beklimmen. Ik heb van de winter één keer in de week op de loopband in het Flevohuis gestaan om de conditie niet kwijt te raken die ik in oktober op La Palma had opgebouwd. De Flevo-fysiotherapeute vindt helling tien op de loopband al heel wat en dat heeft in zoverre geholpen dat ik hier deze keer de eerste dagen geen spierpijn heb gekregen van de steile straatjes, maar vergeleken bij de hellingen hier is tien een lachertje. Zuchtend zwoegde ik tegen de berg op. Het steilste stuk zit halverwege en toen ik dat gehad had heb ik een tijdje op een harde steen gezeten en uitgekeken over de bergen, het dorp en de baai. Het is hard werken, dat pad, maar wel erg mooi. Je moet ook steeds goed uitkijken waar je je voeten neerzet, want het pad is stenig en grote stenen kunnen kantelen en kleine onder je voeten wegrollen. Ook afdalen is dus nog helemaal niet zo gemakkelijk.
Maar voorlopig ging ik omhoog, tot ik bij een plek kwam waar het pad vlakker wordt en tussen twee gestapelde muren doorloopt, die daar volgens mij al eeuwenlang liggen. Een eind verderop staan drie dennebomen langs het pad bij een plaats waar de rechtermuur is ingestort en daar zocht en vond ik denneappels om als aanmaakhout te gebruiken als ik straks een logé krijg en we misschien wel eens een vuur in de open haard willen maken.
Inmiddels had ik al bijna anderhalf uur gelopen en was ik behoorlijk moe geworden, dus ik keerde terug naar huis (dat gaat bergaf altijd veel sneller) en daar lig ik nu op bed te typen. Uitgeteld, mag ik wel zeggen, maar zeer voldaan.

Een trieste wandeling

Vandaag ging de wandeling in de richting van de tennisbaan bij Saguarda. Mijn oude vriend Wladimir, een Tsjech die ik al ken sinds de jaren zeventig, is daar beheerder en tennisleraar. Vroeger schilderde hij ook en lang niet onverdienstelijk. Ik heb nog tekeningen van mijn kinderen die hij maakte toen hij destijds een tijdje bij ons logeerde met zijn vriendin, wier naam me nu even niet tebinnen wil schieten.
Volgens mij heeft hij het schilderen inmiddels geheel opgegeven. Hij verdeelt zijn tijd tussen de tennisbaan en de zorg voor zijn drie kinderen, die half bij hem wonen en half bij zijn Duitse ex-vrouw.
Vroeger kwam je op weg naar Saguarda langs veel groen en bloemen, maar nu voerde mijn weg uitsluitend langs beton en graafmachines en hijskranen. Ik werd er heel niet vrolijk van.
Wladimir lag zoet te slapen op de bank in de kamer en werd niet wakker toen ik door het raam naar binnen keek. Ik heb hem maar niet gewekt, want hij is nu tenslotte ook over de zestig en al dat tennissen moet vermoeiend zijn.
Ik nam terug een andere weg en zag nog veel meet beton en machines. Al met al een trieste wandeling.
Maar toch goed voor de beweging.