Help, ik moet morgen vroeg op reis. Alles is klaar, ik zou niet weten wat ik nog moet doen, maar ik heb de gewone stress van vlak voor ik weg ga. Één brok nerven. Ik wil niet, ik wil gewoon hier blijven. Waarom moet ik dit van mezelf, waar komt het onzalige idee om door heel Europa te gaan reizen vandaan?
Het enige dat me nog op de been houdt is dat ik weet dat dit niet langer duurt dan tot ik morgen op weg ben. Als de Thalys eenmaal het station uitrijdt krijg ik er weer echt zin in. Even volhouden nog.
HELP
Het weer
De voorbereidingen voor mijn reis vorderen. De laptop is bijna gevuld met alles wat ik er in wil hebben, de medicijnen zijn besteld bij de apotheek. Ik ben al afscheid aan het nemen van mijn omgeving hier. Vanochtend voor het laatst de senioreninloop op Cybersoek gedaan.
Het weer hier in Amsterdam is bedroevend. Regen en flink veel wind. Storm, mogen we wel zeggen. Echt weertje om weg te gaan.
Nu dus maar eens opgezocht hoe de voorspellingen voor volgende week voor Autun en Uriage zijn. Ook bedroevend. Overal alsmaar regen. Warmer dan hier is het er ook al niet. Het enige waar ik nog een beetje opgewekt van word is dat het nergens sneeuwt.
In Spanje houdt het ook niet over, maar daar is toch meer zon en het is er ook warmer.
Onrust in het cluster
Om een of andere reden noemt mijn buurvrouw onze veertig seniorenflats het cluster. Gisteren was er veel te doen.
Het verloop is hier groot. Op twee hoog werd door familieleden de woning van een onlangs overleden buurman leeggehaald. De straatdeur stond open met een zware tas ertegen en je zag de inboedel stukje bij beetje langskomen. Veel oude boeken, tassen vol huisraad, een groot houten paard. Dat verdween allemaal in een grote rode personenauto die af en aan reed.
Tegelijk stonden er twee politie-autos en een ambulance voor de deur, want de verslaafde zoon van een van de buren was op straat in elkaar geslagen door twee onduidelijke figuren. Een afrekening in het criminele circuit zeker. Toen ik boodschappen ging doen kwam ik op straat zijn moeder tegen, die nog van niets wist. Hoe gaat het met u? vroeg ze. Met mij wel goed, maar bij u is geloof ik iets gebeurd. Ze repte zich naar huis.
Gelukkig is er ook goed nieuws. Het hondje van de benedenbuurvrouw dat een paar dagen geleden op sterven na dood was, wordt langzaam beter. Gisteren heeft hij voor het eerst in dagen iets gegeten. Volgens de dierenarts heeft hij vergif binnengekregen. Hoe? Dat zullen wij nooit weten.
Belasting
Voor je op reis gaat moet je natuurlijk je belastingformulier invullen. Vroeger, toen ik werkte en naast mijn vaste werk allerlei interessante neveninkomsten had, had ik daar een consulent voor,
maar die heeft mij op een keer verteld dat hij veel te duur werd voor mijn nu veel simpeler inkomen en sindsdien moet ik het dus zelf doen.
Dat is ieder jaar weer een hele bevalling. Ik heb er een neurotisch soort tegenzin in en stel het uit en uit en uit. Ik heb het vaak pas in juli of augustus gedaan en al die tijd knaagde het dan aan me. Ik kreeg – tot mijn verbazing – nooit een aanmaning, en op een dag deed ik het dan toch maar. Om een of andere reden word ik doodzenuwachtig van het invullen en als het dan eindelijk klaar is neem ik me vast voor het in het vervolg meteen te doen, omdat het van uitstel niet minder erg wordt en omdat ik dan niet maandenlang dat geknaag heb, maar elk jaar gaat het weer mis.
Behalve als ik in april en mei op reis ga. Dan moet het wel voor ik wegga, want stel dat ik wél een aanmaning krijg terwijl ik weg ben en daar dan niet op kan reageren. De gevolgen zijn niet te overzien.
Vanmiddag heb ik het dus gedaan. Helaas leidt dat niet tot een gevoel van voldaanheid. Ik ben er nog steeds een beetje beverig van.
De goede Geert
Vandaag nam ik de laptop mee naar Cybersoek, het digitale trapveld waar ik een paar ochtenden in de week werk, en daar heeft de goede Geert van alles met de laptop gedaan en mij gewezen hoe ik zelf nog van alles kan doen om het ding geheel naar mijn hand te zetten.
Het was druk op de open inloop voor senioren; er waren meer klanten dan computers en daar hebben we er toch 20 van. Sommige klanten werken helemaal zelfstandig, maar anderen hebben veel hulp nodig. We konden dus pas na twaalf uur met mijn nieuwe speeltje spelen.
Ik moet ook eens gaan uitzoeken hoe je tags aan deze stukjes kunt toevoegen, een nieuwe mogelijkheid bij WordPress, waar ik me nog niet in heb verdiept. Ze denken altijd maar dat een oud mens niks te doen heeft. Niks daar van. Op mijn manier heb ik het druk.
Laptop
Gisteren constateerde ik dat de verhalen over La Palma nogal abrupt ophouden. Op 23 november vloog ik naar huis en nu is het al weer maart en over veertien dagen ga ik weer. Eerst een paar dagen naar Autun in Frankrijk, dan naar de buurt van Grenoble, waar ik Amerikaanse vriendin Carol en haar familie zal treffen. Vervolgens is er nog een hele week niet ingevuld – een beetje avontuur moet er blijven – en daarna heb ik voor zes weken de attico van Roca Sans in Cadaqués gehuurd.
Om vast te wennen aan het stukjesschrijven begin ik vandaag maar eens. Ik heb een laptop gekocht om mee op reis te nemen en om thuis aan de keukentafel te kunnen werken als de zon schijnt en het niet te warm is. Ik zit hier altijd maar in de donkerste en koudste kamer van het huis, dat zal nu afgelopen zijn. Als ik terugkom ga ik werken aan het aanleggen van een draadloos netwerkje. Dat moet lukken met een beetje hulp van Geert, de technicus van Cybersoek.
