Ze draagt een oranje broek en heeft oranje haar. Het staat niet bij haar oude, rood gevlekte alcoholistengezicht, maar het is een vooruitgang vergeleken bij vorig jaar, toen ze altijd leggings aan had met en vrij kort T-shirt. Verder valt het me op dat ze om elf uur ’s ochtends geen wijn drinkt, maar koffie. Misschien gaat het wel erg goed met haar.
Die koffie kost trouwens één twintig. Waarom ben ik niet in La Palma, waar ik er voor die prijs twee heb en waar het gisteren 21 graden was.
Omdat ik houd van dit dorp en alle mensen die ik hier ken. Van Angela bijvoorbeeld, die me net de koffie verkocht heeft en van Pepe Gasolina, die vroeger het benzinestation had en nu de krant zit te lezen aan een ander tafeltje in Angela’s bar, die ik nog altijd de Imperial noem, maar die al jaren anders heet. En natuurlijk van Pere Figueras, de vroegere de eigenaar van de aan het water gelegen Bar Maritim. Hij heeft de bar jaren geleden overgedaan aan zijn dochter. Zijn knieën zijn versleten van al het staan, maar hij komt nog bijna elke ochtend langzaam naar beneden uit zijn tegen de berg op liggende huis en dan zit hij aan zijn vaste tafeltje en lacht tevreden als vrouwen die hij gekend heeft toen ze nog jong en mooi waren bij hem komen zitten om over vroeger te praten. Dat doe ik dus bijna elke dag even. Ik versta nog niet de helft van wat hij zegt, maar het gaat niet om de inhoud, het gaat om het gesprek.
