Onrust in het cluster

Om een of andere reden noemt mijn buurvrouw onze veertig seniorenflats het cluster. Gisteren was er veel te doen.
Het verloop is hier groot. Op twee hoog werd door familieleden de woning van een onlangs overleden buurman leeggehaald. De straatdeur stond open met een zware tas ertegen en je zag de inboedel stukje bij beetje langskomen. Veel oude boeken, tassen vol huisraad, een groot houten paard. Dat verdween allemaal in een grote rode personenauto die af en aan reed.
Tegelijk stonden er twee politie-autos en een ambulance voor de deur, want de verslaafde zoon van een van de buren was op straat in elkaar geslagen door twee onduidelijke figuren. Een afrekening in het criminele circuit zeker. Toen ik boodschappen ging doen kwam ik op straat zijn moeder tegen, die nog van niets wist. Hoe gaat het met u? vroeg ze. Met mij wel goed, maar bij u is geloof ik iets gebeurd. Ze repte zich naar huis.
Gelukkig is er ook goed nieuws. Het hondje van de benedenbuurvrouw dat een paar dagen geleden op sterven na dood was, wordt langzaam beter. Gisteren heeft hij voor het eerst in dagen iets gegeten. Volgens de dierenarts heeft hij vergif binnengekregen. Hoe? Dat zullen wij nooit weten.