Maandag marktdag

Wind is belangrijk in een dorp bij de zee. Gisteren was er zeewind. Dan is het meestal niet zo koud, maar de lucht is heel vochtig. Het T-shirt dat ik waste hing al vanaf een uur of twee in de wind en in de zon op het terras, maar was toen ik naar bed ging nog steeds niet droog.
Vanochtend zag ik het al vanuit het raam van de slaapkamer: de wind was gedraaid en kwam nu uit het noorden. Tramontana, heet dat. Die wind is droger, maar meestal ook kouder.
Hij blies vooral krachtig door de droge rivier waarin tegenwoordig de maandagse markt wordt gehouden. Vroeger was de markt op de Paseo en dus midden in het dorp vlak bij de zee. Dat was een stuk gezelliger, maar de markt werd groter en de vrachtwagens van de marktkooplui werden zwaarder en het andere verkeer nam toe. Het kon op den duur gewoon niet meer, daar op het plein. Nu is hij dus soms in de rivier en soms op de al even winderige parkeerplaats daarboven.
Er waren niet veel kooplui vanochtend. Maar twee groentemannen, één wagen met kaas, olijven, ham en worst en dergelijke, een paar kramen met kleren, één met schoenen en de bloemenvrouw, die altijd onder de brug staat, om schaduw te hebben voor de planten. Niet dat er veel zon was vanochtend.
Ik kocht twee rode geraniums voor op het terras. Mooie stevige planten met veel knoppen er in.

Oranje

Ze draagt een oranje broek en heeft oranje haar. Het staat niet bij haar oude, rood gevlekte alcoholistengezicht, maar het is een vooruitgang vergeleken bij vorig jaar, toen ze altijd leggings aan had met en vrij kort T-shirt. Verder valt het me op dat ze om elf uur ’s ochtends geen wijn drinkt, maar koffie. Misschien gaat het wel erg goed met haar.

Die koffie kost trouwens één twintig. Waarom ben ik niet in La Palma, waar ik er voor die prijs twee heb en waar het gisteren 21 graden was.

Omdat ik houd van dit dorp en alle mensen die ik hier ken. Van Angela bijvoorbeeld, die me net de koffie verkocht heeft en van Pepe Gasolina, die vroeger het benzinestation had en nu de krant zit te lezen aan een ander tafeltje in Angela’s bar, die ik nog altijd de Imperial noem, maar die al jaren anders heet. En natuurlijk van Pere Figueras, de vroegere de eigenaar van de aan het water gelegen Bar Maritim. Hij heeft de bar jaren geleden overgedaan aan zijn dochter. Zijn knieën zijn versleten van al het staan, maar hij komt nog bijna elke ochtend langzaam naar beneden uit zijn tegen de berg op liggende huis en dan zit hij aan zijn vaste tafeltje en lacht tevreden als vrouwen die hij gekend heeft toen ze nog jong en mooi waren bij hem komen zitten om over vroeger te praten. Dat doe ik dus bijna elke dag even. Ik versta nog niet de helft van wat hij zegt, maar het gaat niet om de inhoud, het gaat om het gesprek.

El Atico

Vrijdagochtend naar het agencia gegaan om eens te informeren of mijn atico (zolderverdieping) soms al vrij was en wat het zou kosten en nu al in te trekken. Officieel heb ik er pas dinsdag recht op.
Nou, hij was vrij en Joana rekende uit dat het hondervijftig euro zou kosten. Dat is veel te veel, zei ik assertief, dan blijf ik wel zo lang in het hotel. Dat kost immers maar dertig per nacht. In deze tijd van het jaar voor een oude klant.
Toen kwam Miguel, de baas binnen en die vond het niet nodig geld te vragen voor die paar dagen, dus ik huurde lakens en handdoeken en betrok de atico.
Het is een heerlijk plekje, dicht bij Poal, een van de vele baaitjes, en net boven de huizen uit die tussen mij en de zee staan, dus met prachtig uitzicht.
Er is een ruime woonkamer met open keuken en twee bancos, een badkamertje en een slaapkamertje dat precies om het bed past. Het is onmogelijk om een laken tussen de matras en de muur te proppen. Dan maar niet. Jammer genoeg zijn er maar twee dekens, dus slapen op de bancos wordt moeilijk als het zo koud blijft als nu. Het agencia zal voor meer dekens moeten zorgen
Het is helaas nogal koud voor de tijd van het jaar. Vorig jaar en de jaren daarvoor heb ik nooit de neiging gehad een kachel aan te doen, maar nu dus wel. In verband met de exorbitante stroomprijzen hier verwarm ik alleen het slaapkamertje, waar ik nu plat op mijn buik op bed lig te typen.

Er blijkt ook nog een heel zwak onbeveiligd netwerk in de buurt te zijn. Ik kan dus af en toe mijn reader lezen, of mijn mail, maar schrijven is meestal niet te doen. Veel te langzaam. Dus ik schrijf in Word en plak dan, als ik geluk heb hier, of anders in het Casino, de tekst in het bericht.

Vervoer in Frankrijk

Gisterochtend zou ik om even over half elf uit Avignon vertrekken en dan zou ik om een uur of vier in Figueras kunnen zijn. In elk geval vroeg genoeg voor de laatste bus naar Cadaqués. Helaas, toen ik op het station arriveerde bleek mijn trein gesupprimeerd te zijn wegens sociale onrust in de buurt van Montpelliers. De volgende trein in die richting ging pas tegen twaalf uur en ik bleef naar het mededelingenbord turen om te zien of die ook niet werd gecancelled, maar ziet, om kwart voor twaalf kreeg hij een perron toegewezen. en hij vertrok in de richting van Perpignan. In de buurt van Montpelier stopte hij nog een poosje, volgens de omroepinstallatie in de trein omdat er een obstakel op het spoor stond, maar na tien minuten kon hij weer verder. Het enige probleem was verder dat de deur van de WC klem zat en ik die dus niet kon betreden, maar dat werd geen echte ramp en we bereikten Perpignan.
Daar moest ik vervolgens bijna drie uur wachten op een trein naar PortBou. De toiletten op het station verkeerden in staat van renovatie, dus ik bracht die tijd door in het uiterst ongezellige café Terminus tegenover het station.
In Port Bou had ik heel weinig tijd om mijn bagage trap af, trap op te slepen naar het perron waar de Spaanse trein wachtte, maar een aardige jongeman hielp me en ik zat net op tijd in de trein.
Om kwart voor zeven waren we in Figueras en de laatste bus ging een half uurtje later, dus dat liep allemaal prima. Ik sliep in het welbekende Hostal Marina in de rivier, waar ik als oude vriendin werd binnengehaald. (voor mensen die Cadaqués niet kennen: deze rivier is meestal droog en fungeert dan als straat).

Wifi

Dit 2-sterrenhotel blijkt wifi te hebben, voor zover ik weet gratis. Ik kwam er per ongeluk achter toen ik Carol iets in de computer wou laten zien. De vriendelijke hotelhouder had het ons niet aangeboden. Hij dacht waarschijnlijk dat twee van die grijze dames geen neiging zouden hebben het web op te gaan, maar toen ik er vanochtend bij het ontbijt naar vroeg kreeg ik meteen een inlogcode en een wachtwoord. Carol, die Amerikaans is, en dus bij alles meteen aan suen denkt, vraagt zich af of we hem op leeftijdsdiscriminatie kunnen pakken. Nu dus prettig aan het werk met mijn eigen toetsenbord, waar alles nog op zijn plaats zit.

Wij doen braaf wat van toeristen wordt verwacht. Gistermiddag dus het Palais du Pape. Heel groot, heel indrukwekkend en heel koud. Verder lopen we door de Franse straatjes, drinken we chocola of koffie om warm te worden, winkelen we soms.

Gisteravond aten we bij de Bistro de Tartines op een lief pleintje vlak bij het hotel. Hier waren verder geen toeristen, alleen -overwegend jonge – mensen die hier wonen.

Vanochtend met de bus naar Villeneuve les Avignon, waar we de burcht inspecteerden en het “chartreuse” klooster. (wat dat precies betekent moet ik nog opzoeken). Terug in het stadje wou ik graag even rusten en Carol kreeg een onbedwingbare drang om te aquarellen, dus die zit nu ergens op een pleintje iets moois te maken.

Voor straks staat nog een museum op het programma en een bezoek aan de Engelse boekwinkel. Dan eten en dan zit het er al weer op. Morgenochtend gaat Carol terug naar Uriage en ik ga naar Spanje.

Avignon

In Holland sneeuwt het nog steeds, las ik zojuist op de site van het Parool, maar in Avignon hebben Carol en ik een stralende dag. We hebben vanochtend ondanks straffe wind de brug betreden (of wat er vqn over is) en zitten nu in een internetcafé.
Hier is dus een Frans toetsenbord, waar ik tamelijk gestoord vqn word. De a, de q, de w, de z, de m zitten allemaal op de verkeerde plaats, om van de punt nog maar te zwijgen.
Ik denk dat ik wacht tot ik in Spanje ben tot ik meer schrijf. Dat zal waarschijnlijk donderdag of vrijdag zijn.

Ziek

Donderdagmorgen voelde ik me eigenlijk te ziek om te ontbijten. Ik had heel onrustig geslapen en het zweet stond me op het voorhoofd toen ik probeerde wat koffie te drinken en een beetje yoghurt met appelmoes te eten. Maar ik had met Carol geregeld dat ik haar om een uur of twaalf zou ontmoeten op het station in Grenoble. Ze had weliswaar niet geantwoord op mijn laatste twee e-mails, maar juist daarom leek het beter om in elk geval mijn kant van de afspraak na te komen.
Een taxi bracht me naar het station, waar ik een bus naar Chalon zou nemen, om van daaruit verder te gaan met een regionale trein. Ik voelde me echt heel zielig, vooral toen het stationsplein in Chalon helemaal opgebroken was en ik mijn koffertje een paar honderd meter moest voorslepen door zand en over grind. Toen de trein eindelijk kwam bleek dat je drie steile treden op moest om in de wagon te komen. Mij ontbrak de kracht om de zware koffer omhoog te tillen. Een norse, ongeduldige Franse jonge vrouw deed het voor me. Vernederend.
Wat was ik blij toen ik in Grenoble Carol en haar prachtige dochter op het perron zag staan. En zij waren ook blij, want in het huis dat ze tijdelijke bewonen deed het internet het al een week niet, en ze hadden dus al dagen niets van me gehoord.
Ze wilden meteen gezellig gaan lunchen, en ik vermande me en at de helft van een salade met warme geitenkaas.
Toen we eindelijk bij het hotel in Uriage aankwamen kon ik niet langer verbergen hoe ziek ik me voelde. Ik wou alleen nog maar naar bed. Dat deed ik zodra ze weg waren en na veel woelen en trillen en beven kwam de hele salade weer terug, waarna ik eindelijk een beetje tot rust kwam en af en toe een poosje sliep.
Vrijdagmorgen werd ik na nog een onrustige nacht wakker in een witte wereld. Het had zo te zien al uren gesneeuwd en daar zou het ook nog uren mee door gaan. Ik was nog de hele dag te ziek om te eten en pas zaterdagochtend begon het leven er weer een beetje aangenaam uit te zien. Ik was zelfs bereid toe te geven dat sneeuw ook zijn mooie kanten heeft. Vooral in een Frans bergdorp. ’s Morgens verkende ik het piepkleine dorp en ‘s middags haalde Carol me op voor het avondmaal in het huis van Robynn en haar Charlie en hun twee dochtertjes. Ik liet het me goed smaken.

Woensdag

Het is minder koud. Toen ik van mijn ochtendwandeling thuis kwam was ik vermoeid, maar niet versteend. De wandeling voerde eerst naar het station, om te zien van waar morgenochtend om half negen mijn bus naar Chalon vertrekt. Daarna liep ik naar de Porte d’Arroux, de toegangspoort tot de stad toen die nog Augustodunum heette. Hij schijnt helemaal gestapeld te zijn, zonder specie tussen de stenen. Opmerkelijk dat zoiets na zoveel eeuwen nog tamelijk ongeschonden is.
Buiten de poort begint een pad door het boerenland dat naar de resten de zogenaamde Janustempel leidt. Twee ruwe muren met een paar ramen er in staan er nog van overeind. Historisch onderzoek heeft uitgewezen dat het bouwwerk niets met Janus te maken heeft gehad. Waarschijnlijk was het een Keltisch heiligdom.
Vanmiddag bezocht ik het Musée Rolin. Er zijn Romeinse, Romaanse en Gotische gebruiksvoorwerpen, beelden en schilderijen. Niet heel veel, maar dat heeft het voordeel dat het je niet duizelt tegen de tijd dat je erdoor bent. Er staan en hangen een paar erg mooie stukken tussen.
Naast het museum staat de oudste koepelgevangenis die ooit gebouwd is en wel in 1854. Niet meer in gebruik en te bezoeken.
Vanavond nog een keer smullen in het restaurant hier beneden en dan morgenochtend op naar Grenoble.

Koud maar tevreden

De koffie smaakte alsof hij gekookt had. Dat schijnen ze in Frankrijk lekker te vinden, want dat is hier vaak zo. Ik heb er suiker in gedaan. Daar werd hij minder vies van, maar niet lekker.
Dit was overigens het enige dat ik op het ontbijtbuffet aan te merken had. Er waren tafels vol lekkere hapjes en volop vers fruit. Het eten gisteravond was ook zo lekker. Ik at het menu van de dag: zes kleine oesters, een overheerlijk stuk lamsbout met veel groente en een toetje naar keuze. Ik nam uit nieuwsgierigheid de tulipe de sorbettes en had daar geen spijt van.
Vandaag schijnt de zon, maar het is nog steeds koud, vooral omdat het er zo hard bij waait. Ik heb mijn sightseeing dus in drie gedeeltes gedaan en ben na iedere wandeling teruggekeerd naar het hotel om op te warmen.
Eerst ging ik door de bochtige straatjes van de oude stad naar de middeleeuwse kathedraal. Deze is niet bijzonder indrukwekkend. Voor een katholieke kerk is hij vrij kaal en van de talrijke saaie kapellen om het schip van de kerk worden sommige als opslagruimte gebruikt. Het mooiste was de kapittelkamer waar een grote serie kapittels van ooit afgebroken delen van de kathedraal te bewonderen zijn. Je moet een wentelrap van meer dan vijftig treden op om er te komen, maar het is de moeite waard. Binnen in de kerk was het nog kouder dan buiten, maar het woei er tenminste niet.
De tweede wandeling ging in dezelfde richting, maar nu voorbij de kathedraal naar de Toren van de Ursulinen en de middeleeuwse stadsmuur. Toen ik aan de buitenkant om de oude stad heen langs de muur liep bedacht ik ineens dat ik vergeten heb mijn badpak in te pakken. Vreemd, hoe zulke gedachten ineens boven kunnen komen. Het is wel jammer, want het hotel in Uriage heeft een zwembad en een sauna, maar misschien was ik daar toch wel niet heen gegaan.
Vanmiddag ben ik nog tegen de wind in naar de resten van het Romeinse theater gegaan. Die heb ik ook wel eens mooier gezien.
Om kort te gaan: Autun is best leuk, maar geen must. Daar staat tegenover dat het hotel fantastisch is.

La Tête Noir

Frankrijk ziet er onder het reeds voorspelde grauwe wolkendek een beetje somber uit, maar desondanks voelde ik me uitgesproken gelukkig in de bus die me in een half uur van het TGV-station naar Autun bracht. De treinreis was, zoals achteraf te verwachten was, als een trein verlopen. Het enige moment dat ik even bezorgd was, was toen ik met een vertraging van twintig minuten uit het Gare du Nord kwam en de gigantische rij bij de taxistandplaats zag. Zou ik op tijd het Gare de Lyon bereiken?
Toen zag ik hoe voor mij een breekbaar oud vrouwtje door een official uit de rij werd geplukt en in de eerstvolgende taxi werd gezet. Ik begon mij onverwijld beverig en lijdend te gedragen en dat werkte. In een mum van tijd zat ook ik in een auto. Daar moet je bij het Centraal station eens om komen.
Op goed geluk stapte ik in Autun op een groot plein uit de bus en dat bleek vijf minuten van hotel La Tête Noir te zijn, waar ik een kamer had gereserveerd. Vriendelijke ontvangst, een kleine kamer, maar met alles er in, waaronder een ligbad en een wifi-netwerk. Ik heb me geïnstalleerd en heb een beetje rondgelopen in de buurt, een krant gekocht en een café au lait gedronken. Het is hier veel kouder dan gisteren in Amsterdam. Morgen meer lagen aan.
Nu ga ik eens kijken of ze in dit hotel ook lekker eten hebben.