Soms denk ik als ik ´s nachts wakker word dat ik het hoor regenen, maar wat ik hoor is het lispelende water van de fontein onder mijn raam. De fontein heeft een grote bak beneden, met een kleinere daarboven en het water loopt dag en nacht langzaam vanuit de bovenste bak in de onderste.
Later, als ik zit te ontbijten op het halfronde bankje in mijn diepe vensternis, zie ik hoe de duiven hun ochtendbad nemen in de bovenste bak. Soms verdringen zich er wel vijf tegelijk. De duiven zijn hier wat kleiner en minder dik dan thuis en ik bekijk ze met meer welgevallen.
Als ik vroeg ben zie ik ook de straatvegers. De straat is opvallend schoon en dat komt omdat hij iedere dag met de hand geveegd wordt en niet, zoals op Zeeburg, met een machine die een gigantisch lawaai maakt en de helft van het papier en de bladeren laat liggen.
Tegen negen uur komt er meer leven in de straat. De winkels gaan open, Mona komt aangestapt om de receptie te openen, de eerste toeristen komen langs en het fotograferen van mijn gevel begint. Na deze vakantie zal ik overal in Europa te zien zijn in fotoalbums.
Dan komt Sergio en begint met veel lawaai de tafels en stoelen van het terras naast de fontein op straat te zetten. De dag is begonnen.
Dinsdag
Germanismen
Soms vraag ik me af: schrijf ik nog wel goed Nederlands. Ik zeg hier de hele dag bijna alles wat ik kwijt wil in het Duits, ik denk Duits, ik droom soms Duits, en als ik Nederlands denk, dan zitten daar soms duidelijk germanismen in.
Lieve vrienden, willen jullie me onmiddellijk waarschuwen als jullie vinden dat ik me een beetje krom begin uit te drukken?
Verder is er niet veel te melden. Ik voel me een beetje sloom vandaag, het regent af en toe een beetje.
Cabrito
Bestaat er een Nederlands woord voor jong geitje? Geitekalf, of geitelam of zo? In het Spaans is het in elk geval cabrito en ik ben er dol op. De eerste keer dat ik het at was ik in Portugal met Linda en Susanna. Wij deden een typisch Amerikaanse rondrit door dat land. Overal net lang genoeg om te kunnen zeggen ´ik ben er geweest´ maar voor mijn gevoel nooit lang genoeg om echt iets gezien te hebben. Daar at ik dus cabrito.
In Cadaqués was het in de restaurants en de slagerijen niet te koop, maar ik heb het er toch nog een keer gegeten. Op het strand. Pepe Rotllan, de timmerman had een grote picknick met cabrito georganiseerd.
Ik had opdracht gekregen een grote emmer sla mee te nemen, anderen moesten brood en wijn kopen en Pepe zelf zorgde voor het cabrito. Dat werd gebraden zoals de vissers het vroeger deden.
Het strand bestaat in Cadaqués bijna overal uit keien en keitjes en daarin groef hij een vrij diepe kuil. In die kuil werd vervolgens een vuur gestookt tot alle omliggende stenen gloeiend heet waren. Toen doofde hij het vuur en werd het hele geitje in de kuil gelegd en toegedekt met eveneens gloeiende stenen.
Het duurde geloof ik nog al lang voordat we het diertje op mochten graven, maar we kortten ons de tijd met de wijn en de sla. Uiteindelijk was het vlees heel lekker.
Ik zou hier niet over praten, als ik gisteren niet weer cabrito gegeten had en wel in Las Nieves. Daar was ik dus al twee keer eerder geweest, maar deze keer wou ik het eens langs de steile weg proberen die tussen huizen, tuinen en bananenplantages door loopt.
Nou, dat heb ik geweten. De weg maakte af en toe volgens mij een helling van ongeveer dertig graden, maar ik had natuurlijk geen gradenboog bij me om dat na te meten. In elk geval waren er verscheidene stukken waar auto´s hoorbaar in de één gingen. Dan is het steil, nietwaar.
Maar ik hield vol, hoewel er een paar maal een lege taxi voorbij kwam die ik dus niet nam. Ik was half dood toen ik na ruim een uur boven kwam, en toen wou ik dus ergens zitten. Maar het was een beetje te koud om buiten te zitten met mijn bezwete lijf en in de bar waren aleen staanplaatsen.
Ik moest dus wel het restaurant in en daar hadden ze cabrito. Ik was zo tevreden over mezelf, dat ik ook nog een toetje mocht. Het eerste sinds ik hier ben aangekomen.
