Hermosa is een Spaans woord voor mooi. Ik ben eens met Egbert in Mexico in Vilahermosa geweest en dat vonden we helemaal geen mooie stad. Daar is nu trouwens die vreselijke overstroming aan de gang en het schijnt dat er van de stad niet veel over is. Ik weet niet of er in Nederland veel over geschreven wordt, maar volgens El Pais, die altijd meer aan Midden- en Zuidamerika doet, is het echt een grote ramp.
Nou ja, vandaag was ik dus in Vallehermosa en daar is het prachtig. Niet zozeer het dorp zelf, als wel de omgeving. Ik maakte weer een spectaculaire busreis om er te komen en streek om één uur neer in Café Central, om koffie met amandelkoek te nuttigen. Ik was vastbesloten om niet met de bus van twee uur terug te gaan, maar met de volgende, die dus pas om half vijf gaat.
In het onbetrouwbare Engelse boekje had ik een wandeling uitgekozen. Ik wist wel dat ik in elk geval niet de hele wandeling zou kunnen doen, want die duurde vier uur, maar ik wou een uur op weg gaan en dan gewoon weer teruglopen. Het uitzicht is in de bergen terug altijd heel anders dan heen, dus langs dezelfde weg terug is nooit een punt.
De wandeling bleek te beginnen met een steile trap van ongeveer tweehonderd treden, afgewisseld met steil oplopende stukjes van een paar meter. Ik was halverwege al een beetje moe, maar hield vol want aan het eind van de trap zou een aangenaam breed pad beginnen. Was het maar waar. Het was vrij smal en steil en bestond uit losliggende steentjes, die steeds onder je voeten weg dreigden te glijden. Ik heb het nog even geprobeerd, maar ben weer teruggegaan, omdat ik het gewoon een beetje te gevaarlijk vond voor een eenzame oude dame.
Na drie kwartier zat ik in de schaduw op het stille pleintje voor de kerk en vroeg me af hoe ik de resterende tijd door zou gaan brengen. Zonder in enig boekje te kijken heb ik toen nog een wandelingetje bedacht door alleen de kaart te raadplegen. En dat ging nu eens helemaal goed. Om kwart voor drie ging ik op pad, het steeg en daalde wel een beetje, maar niet echt uitputtend en om even voor vieren was ik heel tevreden weer terug op de Plaza, alwaar ik dus nog tijd had om in café Amaya een halve portie paella te eten voor de bus kwam.
Die halve portie beviel me ook heel goed. In de meeste Spaanse restaurants kan je als onafhankelijk reiziger geen paella krijgen, omdat ze dat alleen voor twee personen wensen klaar te maken. Hier kon je dus zelfs een halve portie krijgen. Voor het eerst sinds ik op dit eiland aankwam zat ik voor een bord eten dat ik helemaal op kon. En echt lekker.
Nog iets dat me onderweg is opgevallen: De bergen zijn meestal heel steil en dus zijn de terrassen waarop de wijn groeit heel smal en ze liggen hoog boven elkaar. Vanuit de bus kan je vaak niet zien hoe ze te voet te bereiken zijn en het lijkt echt gevaarlijk om er op te werken. De weg leidt meestal nogal hoog door de bergen en waar de wijnterrassen onder de weg liggen zie je soms eenvoudige kleine installaties om de oogst op te hijsen naar de weg.
