Gevonden

Gisteren had de Toeristeninformatie me naar een café vol lawaai gestuurd waar in een duistere hoek twee computers stonden. De toetsenborden waren om te beginnen zwart en dus niet te zien in het donker en verder hadden ze een enigszins afwijkende indeling, waardoor ik er voortdurend naast sloeg. Later vond ik een veel beter echt internetcafé, maar toen was het al een beetje te laat. Daar zit ik nu te typen tussen Gomeraanse jongeren die kennelijk van vrolijke pop houden. Ideaal is het niet, maar ik kan tenminste zien wat ik doe.

Het apartement is niet echt gezellig, Spaans gemeubileerd met een enge plafonnière midden in de kamer, maar het is centraal gelegen en niet veel hoger dan zeeniveau. Twee belangrijke verschillen met La Fuente zijn dat er enerzijds voldoende water is om echt een bad te nemen (daar heb ik vanochtend lang in gelegen) en anderzijds alleen Spaanse televisie. In de Fuente vind het het juist zo aardig dat je er via BVN of hoe dat heten mag naar NOVA en Pauw en Witteman kan kijken. Ze doen ook veel Paul de Leeuw, maar dan kan je wegzappen naar BBC World of de een of andere Duitse zender. Hier ga ik s´avonds als ik thuis kom na een late maaltijd, meteen naar bed om te lezen.

Ik heb besloten hier geen keukenspullen in te gaan slaan, dus ik ontbijt nu op een terras op de Plaza de las Americas, waar ze grote glazen vruchtensap serveren. Deze Plaza ligt aan zee, en er achter ligt een nog leukere Plaza de la Constitucion, waar je onder eeuwenoude hoge laurierbomen kan zitten, maar ze zijn toevallig bezig rondom deze plaza de riolering te vervangen, hetgeen het er een stuk minder gezellig maakt. Ook ruikt het een beetje onfris. Dat schilderachtige café onder de bomen heeft hier duidelijk onder te lijden.

Vandaag maar eens naar de Mirador de la Hila aan het eind van mijn straat gelopen, aldaar van het uitzicht over de haven genoten en toen verder omhoog gegaan naar de Parador en daar voorbij naar de vuurtoren op de punt van het eiland. Op de kaart leek het een aardige wandeling maar in de praktijk viel het nogal tegen, want er stonden veel huizen verspreid langs de weg en tussen de huizen was braakland waar steeds ontzettend veel puin en andere rotzooi op lag. Dat nam niet weg dat het uitzicht over zee mooi was. Tenerife is hier dichtbij, maar bevond zich achter de wolken. Ik liep ongeveer een uur, rustte een poosje bij de vuurtoren en las in de Pais die in de kiosk op het plein om half elf te koop is. Terug was het dalen geblazen en dat ging dus veel vlugger.

Voor morgen moet ik maar een leukere wandeling bedenken. Ik denk dat ik eerst maar eens een eind met de bus over het eiland ga rijden en dan een wandeling probeer die wordt aanbevolen in de Engelse wandelgids die ik heb gekocht. Helaas duren de meeste wandelingen minstens een uur of vier en dat is voor mij – stijgend en dalend – misschien een beetje veel.