Ik wil naar het dorp Fuencaliente dat vrij hoog op de zuidpunt ligt. Vandaar kan je langs twee vulkanen naar beneden lopen naar de uiterste punt, waar een paar vissershuizen, een vuurtoren en een bar zijn. Het is bijna twee uur lopen, maar er is elke twee uur een bus terug, dus je hoeft niet terug te klimmen.
Ik had in het busrooster gekeken en volgens mij ging er om 12.15 een bus vanuit Santa Cruz naar het zuiden. Ik kwam om twaalf uur relaxed op de bushalte aan, om nog net te zien dat de bus wegreed. Die ging om 12 uur precies.
Twee uur wachten dus. Ik at een ijsje, schreef ansichtkaarten, las in de krant. De zon scheen weer. Er hingen wel een paar wolken boven de bergen, maar dat is wel vaker zo.
Deze keer was ik op tijd voor de bus. Ik genoot weer van de rit, die vrij hoog gaat, waardoor je steeds een mooi uitzicht naar de kust beneden hebt.
En toen ik eindelijk in Fuencaliente aankwam begon het daar net te regenen. Bijna twee uur gewacht op de bus terug naar de stad onder het twijfelachtig genot van slappe koffie en een slechte arepa. Toch nog een goed humeur.
Hallo Gwen, wat leuk om je bericht te lezen. Ik wou dat je hier was, maar begrijp dat je liever naar je achterkleinkind gaat.
Je kunt best een deel van je eten laten staan hoor, al zijn ze nog zo aardig. Je hoeft toch niet door te eten tot je je ziek voelt!
Ik hoop dat het lukt met je twee computers. Weet je nog dat we aan het eind van de oorlog jurken hadden die uit twee oude jurken gemaakt waren? Bijvoorbeeld een effen jurk van je Oma met een geruite van je tante?
Doe de groeten aan Asta en ik wens je heel veel plezier in Italië. Liefs van Erica
Hoi Erica, ik heb nu pas, maar wél met stijgende bewondering, je reisverhalen gelezen. Mijn laptop had het begeven, maar ik heb die van Asta even geleend om de wereld weer eens binnen te laten komen. Ik ben onder de indruk van een heleboel. Ten eerste je energie, die waarschijnlijk ook door je nieuwsgierigheid gevoed wordt, je gaat er echt op af! Zo hier en daar is het niet mis wat je van jezelf vraagt…Die zwemtocht!Ik zag je uitgeput in dat natte zwarte zand liggen bijkomen. Het riep beelden op van vacanties van langgeleden. Ook je belevenissen aan de restauranttafeltjes spraken me zeer aan. Dat véél te vele, en niet durven weigeren. Ik ben gewaarschuwd, ik ga binnenkort een paar dagen naar Arezzo (Italië) en zie al voor me hoe ik tegenover een schaal sardinas niet weet waar ik het zoeken moet, of beter waar ik het verstoppen moet, want laten staan is in zo’n vriendelijk land natuurlijk onmogelijk!
Ik ga naar Arezzo omdat Rodrigo (Almuth’s zoon) daar met vrouw en baby met vacantie is. En ik wil dolgraag mijn achterkleinkind zien! Ze wonen in Boston, dus dit is nu wel zo handig dichtbij. Ik heb een interrail genomen zodat ik in Zwitserland ook nog even kan rondspoken. Ben benieuwd hoe het me bevalt, het zijn lang reizen, maar ik verwen mezelf met eerste klas tickets, lekker ruim zitten, cappuccinootje erbij en maar naar buiten kijken!
Ik verheug me erop verhalen met je uit te wisselen als we elkaar weer zien.
Ik kan je blijven volgen, want met een beetje geluk krijg ik zaterdag weer een laptop. Je wilt het niet geloven maar een handige jongen gaat van de twee gammele oudjes die ik had één goeie maken! Hokuspokus.
Heel veel plezier, doe niet té stoer, we willen je graag heelhuids terugzien straks!
Gwen