Thuis

Zaterdagochtend heb ik door Vezelay en op de rondweg om Vezelay gelopen en ’s middags ben ik te voet naar St.Pere sous Vezelay gegaan (ruim 2 km). Een prachtige wandeling naar een heel klein dorp met een Gotische kerk.
Maar ja, ’sous Vezelay’ en teruglopen was minder eenvoudig. Er was een stuk dat zo steil was dat ik vijftig passen liep en dan tot vijftig telde voor ik aan de volgende vijftig begon. Bons, bons deed het oude hart, maar toen ik boven was was ik wel heel tevreden.

Zondagochtend ging ik op weg naar huis met de bedoeling om ergens in de buurt van de Belgische grens de nacht door te brengen. Ik reed over secondaire wegen naar het noorden en voelde me zeer tevreden. Ik dacht er aan hoe leuk het vroeger was dat te doen met twee prachtige kleine jongens in de auto. Één naast me met de kaart en de andere achterin met de belangrijke opdracht de stand van de benzine en de temperatuur in de gaten te houden. Je kan er natuurlijk om treuren dat je dat niet meer hebt, maar je kan beter blij zijn dat je het gehad hebt.

Ook de secundaire wegen zijn tegenwoordig meestal om de dorpen heen geleid en dat maakt het zoeken van een hotel niet zo eenvoudig. Er staan geen hotels langs de weg en die in de dorpen zijn ter ziele omdat er nooit meer iemand langs komt. Zo kon het gebeuren dat ik al in Charleroi was en nog altijd reed. Ook in die stad had ik geen geluk en na vijf keer rondgereden te hebben ging ik boos weer op weg. En toen werd het midden op de middag nogal donker en korte tijd daarna begon het te plenzen en te onweren.
De ruitenwissers op volle kracht konden het water eigenlijk niet aan. Ik zat op de rechter rijstrook en daar werd gemiddeld zo’n 70 per uur gereden. Ik vond het doodeng op de weg, maar wou er ook niet af om ergens terecht te komen waar ik de weg niet kende en de borden nauwelijks kon lezen. Dus ik sukkelde maar door. Ik denk dat die bui met ons mee reisde, want werd een uur later pas droog toen ik Brussel ver voorbij was en al in de buurt van Antwerpen.

Nu ga ik in het eerste hotel dat ik zie, dacht ik, en dat duurde dus nogal lang, ook omdat ik geen zin meer had het ene Belgische dorp na het andere binnen te rijden om een hotel te zoeken. Pas bij het Novotel te Breda ben ik uitgestapt om in een voor mijn doen nogal luxueuze hotelkamer eindelijk uit te kunnen rusten. Ik heb daar ook vrij lekker gegeten en het personeel was er opvallend aardig.

Vanochtend zei Jan Marten, die mij vanuit de file belde, dat je ten zuiden van de rivieren altijd aardiger wordt geholpen dan bij ons in de buurt. Bij de Bijenkorf in Eindhoven zijn ze bijvoorbeeld heel lief voor de klant. Ik blijf toch maar in Amsterdam, waar ik al om half twaalf aankwam, huis en planten keurig op orde vond en inmiddels de koffers heb uitgepakt. Nu even naar AH en morgen naar de Cybersoek.