Optimisme

Het was bewolkt vanochtend, en een beetje fris toen ik bij de Maritim met een internationaal gezelschap de ochtendkoffie zat te gebruiken. Kom, dacht ik om een uur of één, laat ik een eind gaan lopen, dan word ik wel warm.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik keek nog even naar de lucht, maar ik dacht dat het wel droog zou blijven en begaf me in de richting van het huis van mijn Amerikaanse vriendin Suzanna. Ze woont een klein eindje buiten het dorp in de zogenaamde Cayals. Het is ruim een half uur lopen langs ongeplaveide paden en soms dwars door de verwaarloosde olijfgaarden. Een prettig wandeling.
Toen ik er aankwam stond haar auto voor de deur, maar in het huis was ze niet te zien, dus ik wou niet aanbellen, omdat ik dacht dat ze misschien – al dan niet met haar Hollandse vriend – een kleine siësta aan het houden was.
Ik zette me met El Pais op haar terras en begon te lezen. De poes, die mauwend voor de deur zat toen ik aankwam, vleide zich tegen mij aan, waar ik niet zo gelukkig mee was, want ik ben nogal allergisch voor het diertje.
En toen begon een milde regen neer te dalen. Niet een waar je meteen erg nat van werd, maar er kwamen wel grote spatten op mijn krant. Ik keek het huis nog eens in, niets te zien en ik besloot maar naar huis te gaan. De regen zou zo wel ophouden.
Heel niet dus. Integendeel. Tegen de tijd dat ik thuis was stond het water in mijn schoenen en was ik behoorlijk nat. Nu is in de regen lopen eigenlijk niet zo vervelend als je eenmaal nat bent, maar ik was toch een beetje bang voor kouvatten en heb thuis droge warme zaken aangetrokken.

Nu is het al weer over zessen en het regent nog steeds. Ik heb geprobeerd hier in het internetcafé ´De weg naar Fame´ te bekijken, maar dat lukt niet. De computer deelt mee dat hij het programma niet kan vinden. Morgen ga ik het op de computer van mijn Engelse vriendin Susie proberen. Als dat ook niet lukt moet het maar wachten tot ik thuis ben.