Thuis2

Lieve hemel, wat een lekker bed.

Ik ga hier nooit meer weg.

Thuis

Zaterdagochtend heb ik door Vezelay en op de rondweg om Vezelay gelopen en ’s middags ben ik te voet naar St.Pere sous Vezelay gegaan (ruim 2 km). Een prachtige wandeling naar een heel klein dorp met een Gotische kerk.
Maar ja, ’sous Vezelay’ en teruglopen was minder eenvoudig. Er was een stuk dat zo steil was dat ik vijftig passen liep en dan tot vijftig telde voor ik aan de volgende vijftig begon. Bons, bons deed het oude hart, maar toen ik boven was was ik wel heel tevreden.

Zondagochtend ging ik op weg naar huis met de bedoeling om ergens in de buurt van de Belgische grens de nacht door te brengen. Ik reed over secondaire wegen naar het noorden en voelde me zeer tevreden. Ik dacht er aan hoe leuk het vroeger was dat te doen met twee prachtige kleine jongens in de auto. Één naast me met de kaart en de andere achterin met de belangrijke opdracht de stand van de benzine en de temperatuur in de gaten te houden. Je kan er natuurlijk om treuren dat je dat niet meer hebt, maar je kan beter blij zijn dat je het gehad hebt.

Ook de secundaire wegen zijn tegenwoordig meestal om de dorpen heen geleid en dat maakt het zoeken van een hotel niet zo eenvoudig. Er staan geen hotels langs de weg en die in de dorpen zijn ter ziele omdat er nooit meer iemand langs komt. Zo kon het gebeuren dat ik al in Charleroi was en nog altijd reed. Ook in die stad had ik geen geluk en na vijf keer rondgereden te hebben ging ik boos weer op weg. En toen werd het midden op de middag nogal donker en korte tijd daarna begon het te plenzen en te onweren.
De ruitenwissers op volle kracht konden het water eigenlijk niet aan. Ik zat op de rechter rijstrook en daar werd gemiddeld zo’n 70 per uur gereden. Ik vond het doodeng op de weg, maar wou er ook niet af om ergens terecht te komen waar ik de weg niet kende en de borden nauwelijks kon lezen. Dus ik sukkelde maar door. Ik denk dat die bui met ons mee reisde, want werd een uur later pas droog toen ik Brussel ver voorbij was en al in de buurt van Antwerpen.

Nu ga ik in het eerste hotel dat ik zie, dacht ik, en dat duurde dus nogal lang, ook omdat ik geen zin meer had het ene Belgische dorp na het andere binnen te rijden om een hotel te zoeken. Pas bij het Novotel te Breda ben ik uitgestapt om in een voor mijn doen nogal luxueuze hotelkamer eindelijk uit te kunnen rusten. Ik heb daar ook vrij lekker gegeten en het personeel was er opvallend aardig.

Vanochtend zei Jan Marten, die mij vanuit de file belde, dat je ten zuiden van de rivieren altijd aardiger wordt geholpen dan bij ons in de buurt. Bij de Bijenkorf in Eindhoven zijn ze bijvoorbeeld heel lief voor de klant. Ik blijf toch maar in Amsterdam, waar ik al om half twaalf aankwam, huis en planten keurig op orde vond en inmiddels de koffers heb uitgepakt. Nu even naar AH en morgen naar de Cybersoek.

Onderweg

Een kort bericht uit Vezelay, waar het hotel vrij internet geeft met een toetsenbord waarop de letters niet op de juiste plaats zitten.

Het is hier fantastisch. Net in de basilique de vesper bijgewoond met een koor van monniken en nonnen. Het dorp is prachtig en heeft uitzicht over lager gelegen velden en dorpen.

Ik heb een barst in mijn voorruit, maar een schat van een hoteleigenaar heeft de carglass in Avalon gebeld en die zeggen dat ik er best mee naar Holland kan.

Maandag hoop ik daar te zijn. Morgen blijf ik hier en daarna doe ik de rest in twee dagen.

Tramontana

Ik voel me inderdaad een stuk beter. Kan de wereld echt weer aan. Jammer alleen dat in Frankrijk die conservatief gewonnen heeft. Hij belooft verandering, maar heeft zo hard meegewerkt aan het vorige kabinet, dat daar wel niet veel van terecht zal komen.

De tramontana blaast nog steeds, dus de wandeling naar de vuurtoren is weer uitgesteld. Weerdeskundigen (de oude mannen in het dorp) zeggen dat het morgen beter zal zijn. We zullen zien, ik hoop het maar want het is de laatste kans. Woensdag moet ik het apartamento opruimen en schoonmaken en donderdag vangt de terugreis aan.
Ik ben nu echt van plan om over Vezelay te gan. Twee dagen daarheen, een dag daar blijven, twee dagen rijden en dan ben ik maandagavond in Amsterdam.

Gisteren op het terras een ontmoeting met Lora, Ralph en Silvie, die in mijn tijd allemaal in Cadaqués hebben gewoond. Ralph is Amerikaan, Lora ook, zijn nicht geloof ik, en Silvie is Vlaamse. Ralph en Silvie zijn naar Colera, iets verder in het noorden aan de kust, waar zij een goed lopende galerie heeft geopend en hij heel verdienstelijk schildert. Wat hij nog maakte toen hij hier woonde beviel me niet altijd zo erg, maar wat ik een paar jaar geleden in Colera heb gezien was erg mooi.

Lora heeft nu een flat in Budapest, een paar blokken van het hotel waar ik altijd logeer. Die zal ik zeker opzoeken als ik die kant op ga. Misschien in september? Maar dan word ik ook weer in Cadaqués verwacht op de bruiloft van John en Jacky. We zullen zien.

De zon schijnt, dus ik ga weer naar buiten.

Rusteloos?

Misschien kwam die rusteloosheid doordat ik steeds astma had en daarvoor medicijnen nam waar ik niet zo goed tegen kan en die ook niet zo erg goed helpen. Vandaag begon ik me zo belabberd te voelen, dat ik maar aan de prednisolon gegaan ben. Daar gaat het vast wel van over.

Ik zou eigenlijk met die vriendin van Ulla naar de vuurtoren lopen, een prachtige wandeling, maar dat zou ook niet gekund hebben als ik geen astma had gehad, want het waait ontzettend en dan is dat smalle bergpad hoog langs de zee veel te gevaarlijk. Ik kan toch niet riskeren dat Connie Palmen een boek over me gaat schrijven.

Figueras

Het regende weer. Niet heel erg, maar toch niet om in te gaan wandelen. Rusteloosheid dreef me er toe de auto te nemen en naar Figueras te rijden. Daar is niet veel veranderd. Het blijf een niet ongezellig, maar toch enigszins saai stadje.
Susie had gevraagd of ik wat vulsel wou meenemen voor de kussens die zij verkoopt. Tien kilo of zo. Tien kilo heel licht spul is een auto vol. Het ging maar net, want ik was ook nog Zweedse Ulla en een vriendin tegengekomen, die ook wegens de regen naar Figueras waren gegaan, maar met de bus. Ze reden met mij terug en ik nam een kleine omweg. We reden Peralada in, om een blik op het kasteel te werpen en brachten ook nog een bliksembezoek aan Pau en Palau, twee minieme dorpen, die allebei een kerk uit de 11e eeuw hebben. Verder geen nieuws.

Behalve dan misschien, dat ik nog steeds een beetje rusteloos ben en er over begin te denken iets eerder weg te gaan dan donderdag. Als ik woensdag al ga kan ik een bezoek brengen aan Vezelay, dat Tabe mij warm heeft aanbevolen. Ik heb de Lonely Planet voor Frankrijk bij me en het ziet er heel aantrekkelijk uit.

Schoenen

Toen ik eergisteravond ging slapen regende het nog steeds, maar toen ik weer wakker werd was de hemel strakblauw en het bleef de hele dag mooi. Ik ging de deur uit met mijn regenjack aan en op teenslippers. Het jack, omdat ik absoluut niet weer kletsnat wou regenen en de slippers omdat mijn schoenen nog niet helemaal droog waren.

Er gebeurde niet veel, ik was te lui om te gaan wandelen. Ik las in een Amerikaanse thriller: Talk Talk van T.S.Boyle.

Aan het eind van de middag ging ik naar de winkel van Susie, om te kijken of ik op haar computer ´De weg naar Fame´ kon zien. Nee dus. Ik bleef in de winkel rondhangen, bewonderde de prachtige, maar ook nogal dure kleren, sjaals en sieraden die zij uit India importeert en paste een poosje op toen Susie even naar haar opslagplaats wou. Dat oppassen had trouwens niet veel om het lijf, want het is gelukkig weer heel stil in het dorp en er kwamen nauwelijks klanten in de winkel. Tenslotte kocht ik een paar platte schoenen, waarvan Susie zei dat ik er blaren van zou krijgen. Ik denk dat ze gelijk heeft, maar dat ik ze wel uit kan lopen.

´s Avonds gingen we samen in de Celesta eten. Een van de goedkoopste restaurants van het dorp en erg lekker. Ik at een sla met palmharten en roquefortsaus gevolgd door tortellini al pesto. We dronken er een fles witte Viña Sol bij.

Toen ik thuis kwam wou ik nog even in dat boek lezen, en het werd heel spannend, en het was pas om vier uur uit. Laat opgestaan dus voor een dag met nogal veel, iets te frisse wind en ook weer regen. Het komt er nog van dat Spanjaarden naar Nederland moeten voor hun vacantie.

Optimisme

Het was bewolkt vanochtend, en een beetje fris toen ik bij de Maritim met een internationaal gezelschap de ochtendkoffie zat te gebruiken. Kom, dacht ik om een uur of één, laat ik een eind gaan lopen, dan word ik wel warm.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik keek nog even naar de lucht, maar ik dacht dat het wel droog zou blijven en begaf me in de richting van het huis van mijn Amerikaanse vriendin Suzanna. Ze woont een klein eindje buiten het dorp in de zogenaamde Cayals. Het is ruim een half uur lopen langs ongeplaveide paden en soms dwars door de verwaarloosde olijfgaarden. Een prettig wandeling.
Toen ik er aankwam stond haar auto voor de deur, maar in het huis was ze niet te zien, dus ik wou niet aanbellen, omdat ik dacht dat ze misschien – al dan niet met haar Hollandse vriend – een kleine siësta aan het houden was.
Ik zette me met El Pais op haar terras en begon te lezen. De poes, die mauwend voor de deur zat toen ik aankwam, vleide zich tegen mij aan, waar ik niet zo gelukkig mee was, want ik ben nogal allergisch voor het diertje.
En toen begon een milde regen neer te dalen. Niet een waar je meteen erg nat van werd, maar er kwamen wel grote spatten op mijn krant. Ik keek het huis nog eens in, niets te zien en ik besloot maar naar huis te gaan. De regen zou zo wel ophouden.
Heel niet dus. Integendeel. Tegen de tijd dat ik thuis was stond het water in mijn schoenen en was ik behoorlijk nat. Nu is in de regen lopen eigenlijk niet zo vervelend als je eenmaal nat bent, maar ik was toch een beetje bang voor kouvatten en heb thuis droge warme zaken aangetrokken.

Nu is het al weer over zessen en het regent nog steeds. Ik heb geprobeerd hier in het internetcafé ´De weg naar Fame´ te bekijken, maar dat lukt niet. De computer deelt mee dat hij het programma niet kan vinden. Morgen ga ik het op de computer van mijn Engelse vriendin Susie proberen. Als dat ook niet lukt moet het maar wachten tot ik thuis ben.

Gisteren

Het was hier natuurlijk gisteren geen koninginnedag, maar het was zo vol in het dorp, dat ik bijna de hele dag thuis ben gebleven. Ook had ik steeds een beetje astma. Misschien wel van de uitlaatgassen van al die auto´s die in een constante stroom door het dorp reden.