Nooit te oud om iets nieuws mee te maken. Zo zat ik gisteren met een helm op achterop een grote brommer. Ik heb lang geleden wel eens achterop een motor gezeten, maar toen hoefde je nog geen helm op.
Ik was op de borrel geweest bij vrienden die een eind buiten het centrum wonen en ik was gaan lopen (40 minuten) omdat het ´puente´ is. Een puente is een weekend dat in verbinding staat met een feestdag op maandag of dinsdag, op donderdag of vrijdag. Als het dan ook nog een beetje weer is komen er altijd veel mensen naar het dorp en dan kan je echt helemaal niet meer parkeren, dus ik wou de auto niet van het prettige plekje halen waar hij nu staat om dan als ik terugkwam zes keer het dorp rond te moeten rijden voor ik een gaatje vond. Bovendien is het bij borrelen de bedoeling dat je alcohol tot je neemt en ik ben heel streng op het punt van alcohol in het verkeer.
En toen bood gastheer Piet, die eerlijk gezegd ook wel een glaasje Blanc Pescador op had, aan mij op de brommer terug te brengen. In de hoop dat hij als grote sterke man nog wel rijden kan na twee glazen wijn heb ik dat aanbod graag aangenomen. Toen ik terug was in het dorp was de fietsenverhuur al gesloten en toen ik in het lawaai van het Casino daar achter een computer zat wou er geen enkele zin komen.
Vandaag ging ik bij Wladimir op bezoek. Hij en zijn broer Mirek zijn in 1968 met nog een vriend, Jan, uit Praag gevlucht. Ze zijn eerst naar Canada gegaan, omdat je daar toen al vrij snel de Canadese natioinaliteit kon krijgen en toen ze die hadden zijn ze op reis gegaan. Wladimir is hier al jaren de tennisleraar, Mirek schildert te München en Jan doet iets met de stockmarket in San Francisco. Ze zijn in de jaren 70 alle drie wel eens een poosje, al dan niet met vriendin, bij ons in Amsterdam geweest.
Wladi vertelde me dat de gemeente Cadaqués een weg gaat aanleggen op een plek waar een van mijn geliefde wandelingen langs gaat, dus ik ben meteen nadat ik afscheid van hem had genomen op zoek gegaan naar het zeer smalle paadje tussen de bloemen dat ergens achter het dorp de berg op gaat, om te leiden naar een eeuwenoud pad dat tussen twee muren van gestapelde stenen door heel ver de bergen in gaat. Ik moet toegeven dat ik nooit helemaal naar het eind gelopen heb en dus niet weet waar het uiteindelijk heen gaat.
Maar ik heb vandaag toch zeker een uur op dat pad gelopen voor ik terug ging, en ik heb zeer genoten, vooral omdat de bergen in deze tijd van het jaar echt helemaal bedekt zijn met bloemen.
