Er is eigenlijk weinig te melden. Ik voelde me een beetje gammel en ben de dag doorgetutteld met huishoudelijke taken: linzensoep gekookt (ja, ja, gekookt, elke dag in een restaurant gaat ook vervelen) en de was gedaan.
Er is een wasmachine in de flat, maar ik kon hem niet aan de gang krijgen. Gisteren al een hele tijd geprobeerd, vandaag weer. Ik wou niet naar het agencia om te vragen hoe het moest, want dat vond ik zo ontzettend stom, valse schaamte weerhield mij. Tenslotte ging hij ineens toch aan. Ik weet niet zeker hoe het kwam, maar heb een vermoeden dat de deur eerst gewoon niet goed dicht was. Blij dat ik niet naar het aganecia ben gegaan.
Straks ga ik borrelen bij Zweedse Ula, alwaar ik ben uitgenodigd samen met Longjohn en Jacky. Voor degenen die dit opmerkelijke stel kennen: Ze gaan in september trouwen in Cadaqués, met een groot feest. Jacky zegt: Het maakt allemaal niks uit, als hij zich misdraagt gooi ik hem er toch uit, grtrouwd of niet.
Vanmorgen vertelde de Pere van de Maritim me, dat de bar in 1935 voor het eerst is geopend door een neef van hem en een vriend. Pere werkte er, 14 jaar oud, als manusje van alles. In 1936 kwam de burgeroorlog en werd de boel vernield. Pere ging vissen en moest met de vis over de berg naar Rosas lopen, want er was geen ijs om iets in te bewaren, dus het moest dezelfde dag verkocht worden. In 1940 werd de bar weer geopend in sindsdien komt hij er elke dag. Na een tijdje heeft hij de zaak gekocht van die twee anderen. Eso es mi vida.
Het klinkt allemaal heel relaxed, doe maar lekker rustig aan, ik hoop dat je je gauw wat fitter gaat voelen, je lijf heeft toch altijd even tijd nodig om zich aan te passen aan andere voeding, ander water en andere tijden,hopelijk is het gauw over en kun je weer volop genieten van je vakantie
zo blijft er altijd wat te beleven,
Het is wel een gemeleerd gezelschap daar in het dorp
Groetjes en toch gauw