Motorclubs

Eén van de dingen die ik wou schrijven in het verhaal over mijn reis door Frankrijk, dat zo jammerlijk verloren is gegaan, was dat ik zo´n hekel heb aan motorclubs. Vanochtend kwam er hier een het dorp binnen rijden. Zesentwintig grote Harleys met Spaanse nummerplaten denderden het pleintje voor de Imperial op, waar ik mijn eerste kopje koffie zat te genieten. De policias wisten niet zo gauw waar ze die menigte moesten laten parkeren, en openden dus een deel van de nu droge rivier, waar ze binnen zwaaiden en gewichtig van de motoren stapten. Allemaal mannen, velen met een dame achterop. Ze begaven zich en masse naar de Maritim. Toen ik daar even later kwam voor mijn tweede cortado, zaten alle tafels, binnen en buiten, vol met overwegend dikke middelbare mannen met stoere leren jacks aan met stoere teksten er op. De dikste van allemaal was blijkbaar de penningmeester, want die betaalde na een tijdje voor allemaal, terwijl zich een lange rij voor het enige toilet vormde. Toen die was opgelost hesen ze zich weer op de voertuigen en keerde de rust weer.

Nou ja, rust, het is in verband met de eerder genoemde puente nu wel erg druk in het dorp. Ik wou vanmiddag maar weer de vrije natuur in en Ans raadde mij aan om het pad naar de Montaña Negra tenemen, omdat daarlangs nog helemaal niet gebouwd wordt, zodat je je niet aan de vooruitgang hoeft te ergeren terwijl je wandelt.
Het was niet helemaal een succes. De route begint met een trap met vele treden, met daaracher een stuk stenig pad, dat zo steil is, dat ik al uitgeput was toen ik boven was. Nou ja, even op adem gekomen en de hartslag wat tot rust laten komen en toen gewandeld over dit tot de Grande Randonnée behorende pad. Het loopt achter Les Arels langs, waar vroeger een goed lopend nachtcafé was, dat nu al jaren gesloten is. Daarna heeft mijn vriendin Nuria er nog een tijdje gewoond, maar nu is het helemaal in verval met overal planken voor de ramen.
Het pad is fraai, en het uitzich over het dorp leuk, maar links liggen het bedrijventerrein en de toegangsweg tot het dorp, waarop een lange file auto´s stond te hopen dat ze het dorp konden binnenrijden. Ik kon van bovenaf zien dat het parkeerterrein bomvol was, en de auto´s die stonden te wachten op een plaats blokkeerden de ingang van het dorp.
Nu kan je natuurlijk gewoon de andere kant op kijken en doen alsof die weg er niet is, maar al die wachtende automobilisten zetten hun motor niet af en dat geluid maakte het toch een beetje moeilijk om te doen alsof er alleen maar bergen en planten in mijn omgeving waren.

Nou ja, ik wandelde voort, langzaam, want het pad bleef stijgen, en ik moest vaak even rusten. Nu schijn het niet slecht voor je hart te zijn af en toe een beetje extra werk te doen, maar na ruim een uur leek het me toch beter eens terug te gaan. De Montaña Negra heb ik dus op geen stukken na bereikt. Wel deed zich het vervelende verschijnsel voor dat ik steeds dacht: Als ik nou nog tot het volgende bochtje in de weg loop is het uitzicht waarschijnlijk nog mooier. Dat was dan vaak ook zo, maar dan zag ik al weer een meter of twintig verderop een bocht die nog meer fraais beloofde. Enfin, uiteindelijk keerde ik toch om. Naar beneden moet je nog beter uitkijken waar je je voeten neerzet, want je glijdt eerder uit dan wanneer je aan het stijgen bent. Ik was knap moe toen ik thuis kwam.

Vanavond gaan we met een heel stel Hollanders in Casa Nun eten. Lekker eens even Nederlands praten. Ik ben er langzamerhand wel weer aan gewend steeds van de ene vreemde taal naar de andere te switchen, maar Nederlands blijft toch gemakkelijker.

Nooit te oud

Nooit te oud om iets nieuws mee te maken. Zo zat ik gisteren met een helm op achterop een grote brommer. Ik heb lang geleden wel eens achterop een motor gezeten, maar toen hoefde je nog geen helm op.

Ik was op de borrel geweest bij vrienden die een eind buiten het centrum wonen en ik was gaan lopen (40 minuten) omdat het ´puente´ is. Een puente is een weekend dat in verbinding staat met een feestdag op maandag of dinsdag, op donderdag of vrijdag. Als het dan ook nog een beetje weer is komen er altijd veel mensen naar het dorp en dan kan je echt helemaal niet meer parkeren, dus ik wou de auto niet van het prettige plekje halen waar hij nu staat om dan als ik terugkwam zes keer het dorp rond te moeten rijden voor ik een gaatje vond. Bovendien is het bij borrelen de bedoeling dat je alcohol tot je neemt en ik ben heel streng op het punt van alcohol in het verkeer.
En toen bood gastheer Piet, die eerlijk gezegd ook wel een glaasje Blanc Pescador op had, aan mij op de brommer terug te brengen. In de hoop dat hij als grote sterke man nog wel rijden kan na twee glazen wijn heb ik dat aanbod graag aangenomen. Toen ik terug was in het dorp was de fietsenverhuur al gesloten en toen ik in het lawaai van het Casino daar achter een computer zat wou er geen enkele zin komen.

Vandaag ging ik bij Wladimir op bezoek. Hij en zijn broer Mirek zijn in 1968 met nog een vriend, Jan, uit Praag gevlucht. Ze zijn eerst naar Canada gegaan, omdat je daar toen al vrij snel de Canadese natioinaliteit kon krijgen en toen ze die hadden zijn ze op reis gegaan. Wladimir is hier al jaren de tennisleraar, Mirek schildert te München en Jan doet iets met de stockmarket in San Francisco. Ze zijn in de jaren 70 alle drie wel eens een poosje, al dan niet met vriendin, bij ons in Amsterdam geweest.

Wladi vertelde me dat de gemeente Cadaqués een weg gaat aanleggen op een plek waar een van mijn geliefde wandelingen langs gaat, dus ik ben meteen nadat ik afscheid van hem had genomen op zoek gegaan naar het zeer smalle paadje tussen de bloemen dat ergens achter het dorp de berg op gaat, om te leiden naar een eeuwenoud pad dat tussen twee muren van gestapelde stenen door heel ver de bergen in gaat. Ik moet toegeven dat ik nooit helemaal naar het eind gelopen heb en dus niet weet waar het uiteindelijk heen gaat.
Maar ik heb vandaag toch zeker een uur op dat pad gelopen voor ik terug ging, en ik heb zeer genoten, vooral omdat de bergen in deze tijd van het jaar echt helemaal bedekt zijn met bloemen.

Vervolg

Gisteren was het internet gesloten, dus ik kon hier even geen bericht plaatsen.

Vorig jaar had Cadaqués vijf plaatsen waar je het internet op kon. In het telefoonkantoor, waar het druk, lawaaig en rokerig was, kwam ik niet graag, en in het Casino, gewoon een soort sjofel grand café dat Casino heet, was het meestal nog drukker en nog veel rokeriger, dus dat was ook niet mijn favoriete plek. Bovendien moet je daar munten in de computer gooien en die zijn dan steeds op en dat is ook zo hinderlijk.
Nee, ik ging naar Oscar of naar Firmo. Die hadden allebei een rustige plek met goede machines en ze hielden gewoon de tijd bij dat je bezig was en rekenden dat dan achteraf met je af. Helaas. Oscar, die eigenlijk fotograaf is en ontwerper, heeft een andere lokaliteit betrokken en doet geen computers meer, omdat hij denkt dat hij inmiddels wel van dat andere werk kan leven.
Firmo is een ander verhaal. Hij was vorig jaar voor het eerst open, had de beste computers, wist er echt wat van en zat op een heel goede plaats, namelijk op het Portal, naast de plek waar vroeger de Bistro was (dit voor kenners). Iedereen kwam er graag en zijn zaak liep als een trein. Dat heeft de eigenaar van het lokaal ook gezien, en die heeft na een jaar de huur dusdanig verhoogd, dat het voor Firmo niet meer loont er mee door te gaan.
Nu is er dus behalve die twee muntenvreters alleen nog een internetcafé in de achterkamer van het fiets- en motorverhuurbedrijf in de hoofdstraat. Miguel met de mooie blauwe ogen is de eigenaar en gisteren moest hij even naar Figueras en toen was zijn zaak dus dicht. Zo gaat dat hier.

Vandaag ben ook ik even de berg over geweest. Direct over de berg, voor je de weg naar Figueras neemt, is een Lidl supermarkt gekomen, en die is heel erg veel goedkoper dan die in Cadaqués. Dus ben ik vanmiddag met Ula, die logé´s krijgt, naar de Lidl geweest. Best leuk om weer even in de auto te zitten.

In mijn flat heb ik de bank, die eerst in de lengte van de kamer stond, verzet, zodat hij nu dwars onder het raam staat. Beter, maar het blauw van de muur blijft storen.

Verder valt nog te melden dat ik zowel gisteren als vandaag een flinke wandeling gemaakt alvorens ik het dorp in ging voor koffie en de krant. Goed zo, Erica.

Weinig

Er is eigenlijk weinig te melden. Ik voelde me een beetje gammel en ben de dag doorgetutteld met huishoudelijke taken: linzensoep gekookt (ja, ja, gekookt, elke dag in een restaurant gaat ook vervelen) en de was gedaan.
Er is een wasmachine in de flat, maar ik kon hem niet aan de gang krijgen. Gisteren al een hele tijd geprobeerd, vandaag weer. Ik wou niet naar het agencia om te vragen hoe het moest, want dat vond ik zo ontzettend stom, valse schaamte weerhield mij. Tenslotte ging hij ineens toch aan. Ik weet niet zeker hoe het kwam, maar heb een vermoeden dat de deur eerst gewoon niet goed dicht was. Blij dat ik niet naar het aganecia ben gegaan.

Straks ga ik borrelen bij Zweedse Ula, alwaar ik ben uitgenodigd samen met Longjohn en Jacky. Voor degenen die dit opmerkelijke stel kennen: Ze gaan in september trouwen in Cadaqués, met een groot feest. Jacky zegt: Het maakt allemaal niks uit, als hij zich misdraagt gooi ik hem er toch uit, grtrouwd of niet.

Vanmorgen vertelde de Pere van de Maritim me, dat de bar in 1935 voor het eerst is geopend door een neef van hem en een vriend. Pere werkte er, 14 jaar oud, als manusje van alles. In 1936 kwam de burgeroorlog en werd de boel vernield. Pere ging vissen en moest met de vis over de berg naar Rosas lopen, want er was geen ijs om iets in te bewaren, dus het moest dezelfde dag verkocht worden. In 1940 werd de bar weer geopend in sindsdien komt hij er elke dag. Na een tijdje heeft hij de zaak gekocht van die twee anderen. Eso es mi vida.

Cultuur

Gisteren was er een filmvoorstelling op de tijd dat ik anders naar het internetcafé ga. Ooit was hier een zaal warin twee keer in de week een film werd vertoond, maar daar kwam de klad in en de zaal wertd opgekocht door Captain Moore, de dubieuze secretaris van Dali, die er culturele activiteiten in wilde ontplooien, die volgens mij niet veel publiek trokken. Nu is de oude Moore overleden en de gemeente heeft de zaal teruggekocht. Om de heropening te vieren werd gisteren de film ¨La Hija del Mar¨ gedraaid, die in de jaren vijftig in Cadaqués is opgenomen en waarin toen het halve dorp als figurant is opgetreden. Ik mocht natuurlijk niet ontbreken. Toen de film was afgelopen was het internet al gesloten.

Vandaag ben ik na een wandeling naar Port Lligat een beetje vroeger naar het internet gegaan dan anders, want ik moet om vijf uur in het Hospital zijn. Dat is geen ziekenhuis, maar een huisartsenpost annex bejaardenhuis en vandaag word daar een concert gegeven door de leerlingen van de muziekschool. Ik was misschien niet gegaan, ware het niet dat Patxi er de saxofoon zal bespelen. Hij is het tienjarige zoontje van mijn vrienden Paco en Amaya van Casa Nun en hij heeft me persoonlijk uitgenodigd, dus ik moet wel.

Vanochtend was ik eerst op de markt, die me teleurstelde. Hij is ieder jaar kleiner. Er waren maar twee groentestallen en de groente en het fruit waren er duurder en slechter dan in het dorp. Een vergelijking met de Dappermarkt zou dit stelletje kramen al helemaal niet kunnen doorstaan.

Daarna heb ik een poosje in de Maritiem gezeten, alwaar ik Fabienne trof, een Franse vrouw, nog altijd heel mooi, die al jaren in het dorp woont. Verder praatte ik een poosje met Pere, de eigenaar, die ik al bijna veertig jaar ken. Hij is ver over de tachtig en werkt er al jaren niet meer, maar hij komt elke dag met zijn versleten knieën van de berg gewandeld om een poosje in zijn café te zitten en hij mag graag tegen iemand praten. Ik versta lang niet alles wat hij zegt, maar dat geeft verder niet.

Op naar het Hospital nu.

Rozengeur

Het is hier heerlijk, maar natuurlijk niet uitsluitend rozengeur en maneschijn.

Er zijn dingen waar je wat aan kan doen:
- Het bed in het apartementje is bijvoorbeeld zo plat en hard dat ik vanochtend wakker werd met een totale rugverzwikking. Ik wist eerst niet hoe ik dat moest oplossen, maar vond toen in de woonkamer onder de bank een veel zachtere, zij het eenpersoons matras en die heb ik nu op die harde gelegd. Ik zal morgen melden of dat helpt.
- Een van de luiken van de ramen in de eetkamer wou niet open, waardoor het erg donker was in mijn kleine smalle sala. Spanjaarden zitten binnenshuis altijd in het halfdonker met luiken voor ramen waarop niet eens de zon schijnt, maar wij houden nu eenmaal van licht. Het agencia heeft het opgelost. Ze zijn nu open maar kunnen niet meer dicht. Daar zit ik niet mee.
- Ik heb maar twee electrische kookplaatjes, niet echt om veel te koken, maar dat wou ik toch al niet. Maar ik kon ze vanochtend met geen mogelijkheid aan krijgen. Na lang zoeken ontdekte Teresa van het agencia een geheime knopcombinatie, waarmee je het apparaat in werking kon stellen.

Er zijn dingen waar je aan moet en kan wennen:
- Dat de televisie uitsluitend Spaanse programma´s heeft en geen teletekst.
- Het geklooii met muntjes van twee en één cent, die hier niet zijn afgeschaft.

En dan is er nog iets waar ik niet aan zal wennen, maar toch mee zal moeten leven en dat zijn de mosgroene, roze gebloemde kussens op de bank die tegen de knalblauwe muur van de sala staat.

Apartamentito

Hedenmorgen een apartamentito betrokken in het gebouw boven de supermarkt (de eerste als je het dorp binnenrijdt).
Het is niet helemal ideaal, maar ook lang niet slecht, en redelijk geprijsd. Geen uitzicht op zee, natuurlijk, maar wel over tuinen, en de zee kan ik de hele dag zien als ik op een terras zit of langs het water loop.

Ik heb de bagage eerst de trappen afgesleept in het hotel en toen opgesleept in escala A aan de achterzijde. Gelukkig maar één etage. Inmiddels zijn de koffertjes uitgepakt. Het groene emaille bekertje dat ik eens in Guatemala van Egbert heb gekregen, en dat sindsdien altijd mee gaat op reis, staat in de keuken bij de kraan, er waren heel veel hangers voor de kleren, plankjes voor de boeken en het agency (Serintec) leende mij lakens. Een prima service, want bij AIC, een ander agency dat hier woonruimte verhuurd, moet je die huren. Daar moet je bovendien een exorbitant hoge electriciteitsrekening betalen als je naar huis gaat. Hier is dat inclusief.

Interessant nieuws uit El Pais vanmorgen: De Guardia had rechterlijke vergunnung om de telefoon van een drukkerij af te luisteren, omdat ze dachten dat daar valse etiketten voor levensmiddelen en zo werden gedrukt om oude produkten als vers te kunnen verkopen. Niet alleen bleek dat waar te zijn, maar ook bleken er extra stembiljetten gedrukt te worden voor de oppositieparty PP. Verder zijn er in een aantal kleine gemeenten onderzoeken begonnen omdat daar vlak voor de komende verkiezingen ineens allerlei mensen in het bevolkingsregister werden ingeschreven, vaak velen op hetzelfde adres, bijvoorbeeld van een van de PP wethouders. Er zijn hier gemeenten van maar een paar honderd mensen, en dan kunnen vijftig stemmen een groot verschil uitmaken.

Na de verhuizing kwam ik Nieves, mijn vroegere werkster, in de supermarkt tegen. Zij barstte bijna te plekke in tranen uit, omdat haar dochter Sara bij haar man weg is en vervolgens nodigde ze me uit om onmiddelijk te komen eten om er over te praten. Het eten was heerlijk, een soort eenpansmaaltijd met vis en gambas, het gesprek langdurig en uiteraard een beetje zinloos. Emili, haar man, was minder emotioneel over de zaak dan Nieves. Dat komt wel weer goed, dacht hij. Jonge mensen hebben nu eenmaal zo hun problemen.

Vanmiddag een rustig siesta gehouden in het nieuwe woninkje.

Op weg

Ja, ik ben op weg en ook aangekomen en ik kan er smakelijk over vertellen, maar in een stinkduur internetcafé, waar ik nu, donderdag, eindelijk mijn verhaal wil doen, is al twee keer een heel stuk geestige tekst dat ik had gemaakt, op onbegrijpelijke wijze in het niets verdwenen. Gedemoraliseerd ga ik het pand verlaten. Morgen zal ik het weer proberen. Sorry lezers, en dank voor de reacties tot nu toe.

Op reis

Morgen, of uiterlijk overmorgen, is het zo ver: Ik ga weer eens op reis.

Lang was ik van plan om naar Berlijn, Praag en Roemenië te gaan, naar Budapest waarschijnlijk, naar Bratislava misschien. Dat was ongetwijfeld een heel interessante trip geworden, maar naarmate de weken verstreken kreeg ik steeds meer zin om op het terras van de Bar Maritim in Cadaqués El Pais te lezen of naar de zee te kijken.
Dus heb ik op het laatste moment besloten om daar maar heen te gaan.

Misschien ga ik eerst nog naar Bilbao, om het Gugenheim te zien, maar helemaal zeker weet ik dat nog niet. De beslissing zal waarschijnlijk genomen worden als ik de Nederlandse grens heb gepasseerd, want dan moet ik of de kant van Bordeaux op gaan, of de kant van Lyon. Ik houd U op de hoogte.

En voor degenen die zich er zorgen overmaken dat ik dat helemaal alleen in de auto ga doen: Ja, dat doe ik, dat vind ik nou eenmaal leuk, maar ik ben niet van plan om meer dan vier of vijfhonderd kilometer per dag te rijden en misschien nog wel minder.

Nogmaals de lettergrootte

Voor wie de nieuwste Internet Explorer gebruikt is er nog een andere oplossing: Rechts onderin de taakbalk zie je 100% staan met klein zwart een pijltje er naast. Klik op het pijltje en je krijgt de kans om het beeld te vergroten. 125% maakt de letter al veel leesbaarder.

Voor de zeer bijzienden onder ons kan het beeld zelfs tot 400% worden vergroot, maar dat heeft dan natuurlijk wel het nadeel dat de regel niet meer op het scherm past en dat je steeds met de schuifbalk onderin naar links of naar rechts moet om de hele tekst te zien.