Kralen

Het Tropenmuseum heeft een tentoonstelling over kralen. Het begint met een overzicht van de kraal door de eeuwen heen en in verschillende culturen.
Delen van planten, van vissen, van dieren waren de eerste kralen. Erg mooi vonden we een ketting van vissenwervels.
Later ging men kralen van glas en keramiek maken. Zo zag ik bijvoorbeeld een paar grote ovaalronde kralen, blauw met een zigzagversiering van rood en wit, die mij erg bekend voorkwamen. ‘Venetiaans glas’ stond er bij, vanaf de 17e eeuw of zo meegenomen naar Afrika om als ruilmiddel te gebruiken in de handel met de plaatselijke bevolking.
Ik heb er drie van, die mij ooit geschonken zijn door een vriendin die uit de Opper-Volta kwam. Dat land heet tegenwoordig Burkina Faso. Ze zaten oorspronkelijk aan een leren koordje, maar toen dat versleten was heb ik ze aan een zwarte veter geregen. Die ga ik dus maar weer eens dragen.
Verder zijn er op de tentoonstelling prachtige voorbeelden kralen toegepast op kleren en schoenen. Dat gaat van Indiaanse mocassins tot hedendaagse sandalen, van Mexicaanse huipils tot door Dior ontworpen avondjurken. Gaat dat zien.

Vliegenkastje

Mijn moeder had vroeger een vliegenkastje op het balkon. Ze had immers geen ijskast. Dat had bij ons in de straat maar een enkeling. Die ijskasten waren trouwens niet elektrisch. Een keer in de week kwam een vrachtautootje grote staven ijs brengen, die dan in de kast werden gelegd.
Gewone mensen zoals wij hadden in de jaren dertig een vliegenkastje, een eenvoudig houten kastje met gaas in de deur, waarin bederfelijke waar in de winter koel gehouden kon worden op het balkon.
Daaraan dacht ik toen ik deze week een grote pan soep had gekookt. Voor een paar dagen dus, maar zo’n pan past niet in de ijskast. In mijn oude huis was dat geen bezwaar. Daar had ik geen centrale verwarming, dus het was vrij koud in de keuken en zo’n pan soep bleef in de winter dagenlang goed. Maar in deze moderne comfortabele, centraal verwarmde flat ligt dat anders. De pan soep staat nu dus op het balkon. Bij gebrek aan een vliegenkastje heb ik hem afgedekt met een grote plastic zak van Albert Hein. Tegen inregenen.

Reader

Er zijn van die websites waar je elke dag wel even op wilt kijken. Bieslog bijvoorbeeld(http://bieslog.vpro.nl). Bie zet er elke dag wel een of twee berichten op, die altijd het lezen waard zijn, soms ontroerend en vaak heel komisch. Maar het gebeurde nog al eens dat ik even ging kijken en dat er dan nog niets nieuws was.
Dat probleem is nu opgelost. Op advies van Erwin Blom (www.erwinblom.nl) heb ik nu de reader van Google geinstalleerd. Dat is een programma dat voordurend voor me bijhoudt of er op die vaste websites of blogs nieuwe berichten staan. Zeer handig! Dank je, Erwin Blom. Je begrijpt wel dat ook jou site er op staat.

En en maar

Inmiddels heb ik een paar aardige mensen het adres van dit weblog gegeven en dat geeft natuurlijk de verplichting om er inderdaad regelmatig op te schrijven.

Vandaag ben ik ondanks de kou heel tevreden en een van de dingen die mij tevreden stemmen is, dat ik gisteren ergens heb gelezen (ik weet helaas even niet meer waar) dat je een zin best met ‘en’ mag beginnen als dat zo uit komt. Maar nou weet ik nog niet of het ook met ‘maar’ mag.

Geef mij maar Amsterdam

In het Amsterdams Historisch Museum heb ik genoten van de tentoonstelling over het Amsterdamse lied. Vooral het eerste deel sprak me aan. Johnny Jordaan, Willem Parel, Pisuisse,
De Jantjes, en veel ander heerlijks.
Het laatste stuk van de tentoonstelling gaat meer over rap en zo, dat spreekt me minder aan. Maar al met al: Gaat dat zien

Promotie

Een buitengewoon dikke envelop vond ik vanmiddag in de brievenbus. Zeer nieuwggierig scheurde ik hem open en wat zat er in? Het proefschrift van vriendin B. Het is in het Engels en er staan heel veel woorden in die ik niet begrijp, dus ik denk dat ik mij zal beperken tot het lezen van de stellingen en de Nederlandse samenvatting, om bij de plechtigheid een beetje te begrijpen waar het over gaat.
Één ding moet gezegd worden: het ziet er prachtig uit. Dat is een aspect dat ik beter kan beoordelen dan de inhoud.

Ted

Jarenlang schreef ik elke dag, echt elke dag, een e-mail aan Ted. Hij is een hoogbejaarde, door MS aan huis gekluisterde Amerikaan die ik ooit via een forum bij Compuserve had leren kennen.
Nu kan Ted de computer niet meer bedienen en dat heeft een eind gemaakt aan onze correspondentie. Ik schrijf hem af een toe een papieren brief, maar eigenlijk niet vaak genoeg.

En elke dag op dit blog schrijven, echt elke dag, valt niet mee. Misschien omdat er niet iemand op zit te wachten.

de dagen

De dagen vliegen voorbij. Donderdag ondanks de stormen en tegen de waarschuwingen van hogerhand in toch naar de kring gegaan. Storm verbroedert. In de tram had ik een lang gesprek met een jonge sportlerares die in de Molukkenstraat woont.
Op de kring waren maar vier mensen van de donderdagtafel die het weergeweld hadden getrotseerd. Vrouwen met pit. Op de terugweg kwam lijn zeven niet, dus tenslotte heb ik met een geologiestudente die op het Javaplein woont lijn tien genomen en gelopen vanaf de molen.

Gisteravond kwam de vrijdagclub bijelkaar. Ook weer heel gezellig.

Vandaag waait het niet zo, maar het regent veel en ik ben alleen de deur uitgegaan om boodschappen te doen. Verder thuis gelezen en gecomputerd. Zo gaan de dagen voort.

Storm

Windkracht 10 met stoten van 130 km per uur. Het Centraal Station in Amsterdam is ontruimd ten gevolge van de storm en dat is nog maar één van de vele berichten over stormoverlast.

Ik was vanochtend op Cybersoek en toen ik naar huis ging liepen Barbara en Margot met me mee om te zorgen naar ik niet weg zou waaien of door een dakpan zou worden getroffen. Een beetje overdreven, vond ik, maar wel lief.

Er waren maar weinig klanten en Mieke was er niet. Deze trouwe vrijwilligster van de donderdagochtend werkt voorlopig in Bos en Lommer, waar een soort dependance van Cybersoek is geopend. Leuk voor Bos en Lommer, maar jammer voor ons.

De Nederlandse taal

Eigenlijk werk ik op woensdag niet voor Cybersoek, maar ik val vaak in bij de taallessen op de Flevoschool. Dat is niet gemakkelijk, maar wel leuk. Er waren vanochtend zeven vrouwen en een man. We houden groepsgesprekken en ze doen cursussen. Niet allemaal hetzelfde, omdat ze niet allemaal op hetzelfde niveau waren toen ze begonnen. Ik krijg vaak het laagste niveau. Sommigen van die groep waren ook in hun eigen taal analfabeet toen ze begonnen en leren nu vlijtig lezen en schrijven in het Nederlands dat ze nog maar nauwelijks beheersen. Het is moeilijk, maar de meesten zijn ijverig en leergierig.
Het gesprek ging vanochtend eerst over kinderverjaardagen. De kinderen mogen op school uitdelen, Ze mogen mooie kleren aan en er worden familiefeesten gehouden, maar geen partijtjes. Wel was de dochter van Fatma voor zaterdag uitgenodigd voor het partijtje van een Nederlands klasgenootje. Dat was opwindend. Ik heb voor de zekerheid maar uitgelegd dat je dan een klein (en vooral niet te groot) cadeautje mee moet nemen.
Later nam het gesprek een andere wending en ging het over IVF, bevallingen en keizersnedes.