Er hebben al mensen bezorgd gevraagd of het wel goed met me gaat, omdat ik al zo lang niets heb geschreven. Ja, het gaat goed met me. Maakt u geen zorgen.
Ik had vorige week steeds kleinkinderen te logeren.Ik genoot, maar kwam niet tot schrijven en de aandrang om stukjes te maken is in Nederland toch altijd kleiner dan in den vreemde. Als ik op reis ben vind ik het echt leuk om regelmatig iets te schrijven en dan neem ik me voor om dat in Nederland ook te gaan doen en als ik hier ben komt het er toch niet van. Het zij zo.
Vandaag is een Cobyloos tijdperk ingegaan. Coby, die al meer van veertig jaar mijn huis schoonhoudt, is met haar Bertus op een welverdiende vakantie van vier weken en ik ben vanochtend vol goede voornemens opgestaan: de boel regelmatig een beetje bijhouden, alles wat ik gebruik meteen afwassen, geen rommel maken, en in deze positieve stemming heb ik ook maar meteen weer eens het blog opengegooid.
Coby, je wordt gemist en ik moet er niet aan denken dat je hebt aangekondigd dat je er als je 65 wordt helemaal mee ophoudt. Ik heb het gevoel dat mijn bestaan op losse schroeven zal komen te staan.
Maar hoe dan ook, ik wens jullie een heel fijne vakantie.
Een Cobyloos tijdperk
Warm
Het is een week van grote hitte en de lucht is drukkend zwaar. Ik zit godzijdank niet in een diligence, maar heb toch een beetje moeite met ademhalen.
Muziek
De crèche aan de overkant bestaat een respectabel aantal jaren en gisteren hing er een briefje bij ons op de deur, waarin werd aangekondigd dat ze van het stadsdeel vergunning hadden om vandaag feest te vieren op de stoep voor de deur. Ze hoopten dat wij daar geen overlast van zouden hebben.
Wat aardig van ze, dacht ik nog, en wat leuk dat ze een feestje hebben.
Wat ik toen nog niet wist is dat ze daar blijkbaar vinden dat je niet vroeg genoeg kunt beginnen met het beschadigen van de gehoorzenuwen van de peuters. Ik zit hier nu al uren lang met alle ramen dicht naar het gedreun van de feestmuziek te luisteren en ik ben blij dat ik straks de deur uit moet. Ik zie er alleen tegenop om op straat voorbij het feest te moeten.
Lopen
Wat is lopen toch goed voor een mens. Ik werd vanochtend behoorlijk humeurig wakker. Weliswaar had ik gisteren een erg leuke avond gehad op het feest ter ere van de 50ste verjaardag van mijn jongste zoon, maar ik had vervolgens vrijwel in het geheel niet geslapen en daar word ik niet vrolijk van.
De hele dag dreigde de mist in te gaan, tot ik mezelf om een uur of vier een schop gaf en de straat op stuurde. Ik liep door het groen van het Flevopark naar het wijde water van het Amsterdam-Rijnkanaal links en het Nieuwe Diep rechts. Toen een stukje terug over de Oosterringdijk en het snel groeiende Science Park in.
Na het feest mocht ik gisteren mee terug naar Amsterdam in de auto van M. en I., die niet zo ver bij mij vandaan wonen en die hadden me attent gemaakt op een aardig horecabedrijf in dat park.
Daar was ik te laat voor de lunch en te vroeg voor het diner, maar bij de borrelhapjes zag ik patatas bravas staan. Dat is in Nederland, en eigenlijk zelfs in het noorden van Spanje, een riskante bestelling, want weinigen weten de aardappeltjes zo prettig knapperig te maken als ik ze in Andalusië heb gegeten, maar ziet, die kok in het science park kan het. Mijn stemming was na de wandeling al veel verbeterd, maar nu kon hij niet meer stuk. De saus had iets pittiger gekund, maar dat zal wel niet bij de gemiddelde Hollandse smaak passen.
Zo kwam ik vrolijk thuis en ik kan er weer even tegen.
Couchsurfing
Heb ik eigenlijk al eens over couchsurfing geschreven? Op www.couchsurfing.org kunt u er alles over lezen, dus ik volsta hier met de mededeling dat ik er bij ben aangesloten. Ik ga zelf niet ergens in het buitenland op de bank van een vreemde slapen, maar ik heb wel van tijd tot tijd een logeetje en heb zo al heel wat erg aardige jonge vrouwen ontmoet.
Nu is Shin er, die uit Tai Pei in Taiwan komt. Ze is 24 en nieuw bij couchsurfing, zodat ze nog geen referenties op haar profiel heeft staan, maar haar foto zag er erg leuk uit en ze moet ergens beginnen, niet waar, dus ik heb haar maar uitgenodigd, toen ze vroeg of ze hier mocht komen. Haar Engels is helaas nogal beperkt en ik kan haar vaak helemaal niet verstaan, dus de conversatie gaat wat moeilijk, maar het is toch gezellig haar hier te hebben.
Ze is zondagavond gekomen en gaat morgenochtend vroeg al weer weg, want ze doet Europa zoals Aziaten dat wel vaker doen: rondhollen en foto’s maken. Vandaag wou ze bijvoorbeeld naar het Anne Frankhuis, maar daar stond weer eens een heel lange rij, dus ze heeft een foto van het gebouw gemaakt en is daar ook heel tevreden mee. Morgen gaat ze naar Keulen en overmorgen naar Mainz enzovoorts. Maar ze is erg aardig en gedraagt zich keurig in mijn huis, dus ik heb haar maar niet gezegd dat dat volgens mij geen goede manier van reizen is.
Java-eiland
Komt u wel eens op het Java-eiland? Modern Amsterdams stedeschoon, zeer de moeite waard.
Ga naar het Azartplein, op de fiets of met het openbaar vervoer (lijn 10 of bus 41 of 42). Een kaart kunt u op Google Maps vinden.
Ga de Javakade op en loop langs het water. De hele opzet van het eiland is ontworpen door Sjoerd Soeters. Aan de overkant ziet u onder andere het Lloydhotel en de flats die langs de PietHeinkade staan. Rechts staat een rij flatgebouwen, die wordt onderbroken door grachtjes, een beetje kitscherig, maar dan wel heel charmante kitsch. Over de grachtjes liggen smalle metalen bruggetjes, allemaal verschillend. Het is niet de bedoeling dat hier doorgaand autoverkeer is.
Ga net voor u bij de fraaie Jan Schaefferbrug bent naar rechts door een blauwe poort, die een kunstwerk is.
U komt in een van de binnentuinen, die verbonden zijn door een fietspad. Loop langs het fietspad langs de achterkant van de flats terug tot u genoeg tuinen hebt gezien en ga dan bij een van de grachtjes naar de Sumatrakade aan de noordzijde van het eiland. Hier gaat het autoverkeer langs. Langs het water liggen binnenvaartschepen en aan de overkant ziet u Noord.
Weer terug bij het Azartplein zijn daar een paar leuke winkels. Bent u wel toe aan een kopje koffie? Steek over naar het grote grauwe flatgebouw met de vele zuilen, die een kunstwerk vormen, dat vooral ’s avonds betoverend schijnt te zijn.
Loop daarlangs naar de zuidkant van het KNSM-eiland en ga linksaf. Daar is Kanis en Meyland, en buitengewoon gezellig café met terras aan het water.
Nog één advies: neem een parapluutje mee. Ik was vanmiddag nogal nat toen ik thuiskwam.
Stemmen
Ik ben al vroeg gaan stemmen, dan kan ik dat tenminste niet meer vergeten.
Op wie? Op de bovenste vrouw van de SP natuurlijk.
De kandidatenlijst heb ik uitvoerig bestudeerd. Twee dingen vielen mij op: Hoe rechtser de partij, hoe minder vrouwen er op de lijst staan; D66 heeft een lijstverbinding met de VVD.
Afscheid
Afscheid, niet van mijn blog, maar van Cadaqués. Ik had goed geslapen en werd vol dadendrang wakker, zodat ik al om een uur of acht bezig was de keuken uit te ruimen. Ze laten in dit appartement nooit ook maar iets staan, geen zout, peper, olie, azijn, afwasmiddel of wat dan ook, dus dat koop je dan iedere keer en je maakt het niet op. Alles wat nog bruikbaar was heb ik in twee plastic tassen gestouwd en ik heb het met de geraniums naar Ana en Michael gebracht. Heel leuke mensen, met een gezin, die dus al die dingen wel kunnen gebruiken. Ana geeft Engelse en Spaanse les in het dorp en Michael, die dat ook jaren gedaan heeft, is nu huisschilder geworden, wat hem beter bevalt. Ze hebben twee kinderen, David van achttien, die niet van school hield en ook al huizen schildert en Celia, een schattig meisje van twaalf dat uiteraard nog op school is en meer van leren houdt dan haar broer. En nu krijgen ze in september een kleinkind, waarvan zoon David de vader is. Het moedertje is nog op school en ze zijn ontzettend verliefd en willen het kind dolgraag hebben. Nou ja, zeggen Ana en Michael dan, dat moet dan maar. De ouders van het meisje dachten daar anders over en dus wonen David en zijn zwangere vriendin al een paar maanden bij A. en M. Ik trof Ana vanochtend aan achter stapels wasgoed en dozen vol babykleren die ze ging uitzoeken. Het jonge stel heeft gelukkig een flatje gevonden en gaan daar zeer binnenkort wonen, wat erg zal schelen in de hoeveelheid werk die Ana heeft.
Na mijn bezoek aan Ana ben ik het dorp ingegaan voor krant en koffie, ik heb afscheid genomen van een aantal vrienden die ik daar bijna elke ochtend tref en vervolgens gelunched met Beverly. Zij is een Amerikaanse schilderes, die al jaren gedeeltelijk in Cadaqués woont en gedeeltelijk op Hawaii, waar ik haar ooit bezocht heb. Wij hebben altijd veel te bespreken.
Na een siësta heb ik verder opgeruimd, de vloer geveegd en met de mop bewerkt en nu zit ik dus in de internetruimte van Hostal Christina. Overal elders in het dorp kost het internet een euro per kwartier, vaak op oude machines, met geheel afgesleten toetsenborden, maar hier is het ideaal. Er zijn Macs, dat is even wennen, maar zoveel anders dan een PC is het ook weer niet, en alles is nieuw en werkt perfect. De jonge eigenaar van het hotel kent mij nog uit de tijd dat ik hier woonde en nadat ik een hele tijd heb zitten lezen en schrijven, vaak wel een uur of meer, zegt hij elke dag weer: geef maar een Euro.
Nu ga ik nog even Susie goedendag zeggen in haar mooie winkel, dan het dagelijkse glaasje wijn in het Casino met het Duitse clubje en dan, zoals gebruikelijk is op mijn laatste avond, eten in Casa Nun en daar de vrienden innig omhelzen. Tot volgend jaar.
Geraniums
Ik wil altijd een bloem of een plant hebben in een apartament dat ik enige tijd bewoon en zo kocht ik op de eerste marktdag na mijn aankomst in Cadaqués twee rode geraniums. In zekere zin een miskoop, want zodra ze op mijn terras stonden vielen de bloemblaadjes af en verdorden de knoppen. Ik wou ze niet weggooien en heb ze liefdevol toegesproken en water gegeven, en ziet, ze hebben nieuwe knoppen gemaakt en een paar dagen voor ik wegga staan ze prachtig in bloei.
Jammer dat ik er niet meer lang van kan genieten, overmorgen ga ik naar huis. Ik laat ze niet op dat terras staan, want daar geeft niemand ze water. Ik moet nog bedenken aan wie ik ze zal geven.
