PVDA
Dus de ledenraad van de PVDA gaat zonder meer mee met het slechte, veel te ingewikkelde, asociale compromisvoorstel van de coalitie over de verhoging van de pensioenleeftijd.
Blij dat ik mijn lidmaatschap van die club al in ergens in de jaren negentig heb opgezegd.
Dim sum
Ik voel me weer goed, dus ik heb maar weer eens een couchsurfster te logeren. Een heel aardig Engels meisje dat haar trip naar Amstrdam een beetje onhandig had gepland, zodat ze donderdagavond om half twaalf met de bus op het Amstelstation aan zou komen zonder te weten waar ze de nacht zou doorbrengen. Ik heb me op de site als reddende engel opgeworpen en daar heb ik geen spijt van, want Heather is een schat van een meid.
Gisterenavond ging ze naar de wekelijkse bijeenkomst van couchsurfers in Oude Herberg in de Handboogsteeg. Ik ga daar niet heen, want het is er vol en zeer lawaaiig, maar zij had het er leuk. Ze maakte een afspraak met een Amsterdammer om vandaag te gaan lunchen bij dat vreemde Chinese restaurant dat tegenover de nieuwe bibliotheek in het water ligt en ze vroegen of ik mee ging. Nou, ik was er nog nooit geweest en wou best eens weten hoe het er van binnen uit zag.
Zeer Chinees, hoewel je als niet in China geweest bent natuurlijk niet kunt weten of ze er daar inderdaad zo uit zien.
De gerechten op de kaart zijn nogal prijzig, maar dat is de Dim Sum niet, en dat aten we dus. De twee jongeren een beetje meer dan ik, maar de rekening viel reuze mee. Ongeveer veertig euro voor ons drieën.
En heel lekker. Er zitten heel veel Chinees uitziende mensen te eten, wat er op wijst dat de keuken in elk geval echt Chinees is.
Heather en haar nieuwe vriend gingen na het eten samen de Jordaan bezoeken, maar ik wou wel naar huis. Straks komt ze haar spullen ophalen, want ze gaat vanavond naar een ander adres. Ze zou best nog even mogen blijven, maar dit had ze al afgesproken.
Kramp
Ja ja, elke dag een beetje vooruit, maar soms zit er een tussen dat het ineens een beetje minder lijkt te gaan. Vandaag had ik bijvoorbeeld steeds kramp. Ik heb vaak kramp in mijn vingers. Dat is niet zo’n punt, want die kan je met je andere hand rechtbuigen en dan gaat de kramp er weer uit, maar vandaag waren mijn benen iets wiebeliger dan gisteren en af en toe schoot de kramp er in. Ik wou bijvoorbeeld na een bezoek aan Vroom en Dreesman (niets dat mijn begeerte wekte) instappen in lijn 14 en op de treedjes die de tram in leiden schoot er kramp in mijn kuit. Ik kon niet voor of achteruit en al helemaal niet naar boven. ‘Doorlopen’ klonk het achter mij. Tja, dat ging dus even niet en je gebogen been uit de kramp trekken is iets lastiger dan een vinger. Embarrassing.
Loopoefeningen
Het enige dat nog niet helemaal goed voelt is lopen. Ik probeer elke dag een beetje verder te gaan om de beenspieren weer op het oude peil te brengen.
Het is een mooie dag en vanochtend ben ik het Flevopark maar eens ingelopen. Ik nam het kleine ongeplaveide pad direct na de toeganspoort links, liep verder het park in en er toen uit langs de het Nieuwe Diep en rechtsaf de weg op die dwars door dit water loopt. Ik houd van die weg, met aan twee kanten water dat de blauwe lucht weerspiegelde. De bomen waren nog verrassend groen en er groeiden nog heel wat bloemen in het gras. Ik genoot erg van dit tochtje buiten de stad, maar liep niet al te ver, want ik moest tenslotte ook nog terug kunnen. Toen ik weer thuis kwam had ik precies een uur gelopen. Het gaat vooruit. Morgen weer een beetje verder. Ik moet ook eens beginnen hier in huis af en toe met de trap naar boven te gaan in plaats van de lift te nemen.
Hyper
Als ik astma heb neem ik wel eens een paar dagen 20 milligram prednisolon per dag om daarna weer gauw te minderen, want de astma gaat weg, maar ik voel me een beetje opgefokt en kan vaak niet slapen. Om kort te gaan, prednisolon is een soort pepmiddel.
Nu slik ik al een paar weken 60 milligram per dag en daar moet ik in elk geval nog mee doorgaan tot ik 3 november weer naar de internist moet. Ik voel me niet slecht, maar ik heb wel de hele dag het gevoel dat er een soort stoommachine in me raast. Ik kan niet stilzitten, ben voortdurend in de weer, bedenk steeds iets om te doen. Het is onder normale omstandigheden bijvoorbeeld mijn gewoonte om de afwas op te laten lopen. Nu wordt ieder glaasje of bekertje onder de kraan gehouden zodra het leeg is. Ik ben eigenlijk een uitslaper, maar word nu om zeven uur ’s ochtends wakker (als ik al geslapen heb) en denk, kom, tijd om op te staan en een ontbijtje te maken. Even dit, even dat, ik word een beetje moe van mezelf, maar het heeft natuurlijk wel voordelen, want ik doe allerlei dingen die ik al heel lang had laten sloffen. Mijn huis vaart er wel bij. En zoals gezegd, ik voel me helemaal niet slecht. Het is voor een lui mens ook wel lekker om een een poosje hyperactief te zijn.
Beter
Zo, ik heb mezelf beter verklaard.
Gisteren naar Cybersoek geweest om daar koffie te drinken met de dames van de open inloop, vervolgens naar de Reska, een witgoedwinkel in de Javastraat om een nieuw gasstel te kopen. Ik wou er eigenlijk ook een wat grotere televisie kopen dan ik nu heb, maar heb inmiddels op het internet gezien dat het toestel dat daar in de winkel het beste leek voor zeker honderd euro minder te koop is, dus daar moet nog even over onderhandeld worden.
Toen ik thuis kwam was ik in het geheel niet moe. Ik loop – door al die prednisolon – voortdurend over van de energie. In huis ruim ik allerlei dingen op die ik al jaren eens aan wou pakken. Ik ben ook erg goed in weggooien.
Hoe dan ook, ik voel me niet ziek meer. Geen gezeur meer, ik ben beter.
Voouitgang
Mijn streefgewicht (62 kilo) is bereikt, dus ik kan ophouden met die overdreven grote maaltijden die ik steeds eet. Ik hoef nou ook weer niet dik te worden.
Vanochtend helemaal alleen de straat opgegaan en bij het Badhuis de NRC-next gelezen en een kopje koffie gedronken.
Thuis hou ik me onder andere bezig met het schrijven van een verslagje van het tripje naar Londen met Annabet en Tiemen. Ik heb daar toen tijdens de vele uren op die uiterst gezellige hotelkamer aantekeningen voor gemaakt en ik denk dat het leuk voor Tiemen zal zijn het allemaal nog eens te lezen.
Zondag
Nog steeds een beetje zwakjes, maar elke dag een beetje beter. Vanmorgen ben ik eerst even bij buurvrouw Wil langs geweest, die gisteren met haar dochter naar IKEA is geweest en daar een heleboel spulletjes voor in haar reeds overvolle woning heeft gekocht.
Om een uur of twaalf kwam Joost op bezoek en met hem heb ik me voor het eerst op straat gewaagd. We liepen naar het Badhuis, het café bij mij op de hoek, dronken daar een kopje koffie en haastten ons naar huis toen ze begonnen voor de gezelligheid een voetbalwedstrijd op de muur te projecteren.
Toen Joost weg was verscheen zoon JM, met wie ik een lang gesprek over het leven voerde en tenslotte kwam aan het eind van de middag Hanneke met Surinaams eten van het Osdorperplein. We dronken een glaasje wijn, deden ons best op de puzzel uit Vrij Nederland en aten het helaas enigszins tegenvallende Surinaamse hapje op.
Een drukke dag voor een herstellende zieke. In bed heb ik toen nog “De witte tijger” van de Indiase schrijver Aravind Adiga uitgelezen. Een fascinerend boek. Aanrader.
En nu ben ik het wakkerste mens in Amsterdam. Het valt niet altijd mee te slapen met 60 mg prednisolon in je lijf.
Terug van weggeweest
Het duurde even voor ik jullie het vrolijke bericht kon sturen dat ik op 6 september optimistisch aankondigde.
De koorts hield aan, ik werd zieker en zieker, gaf talloze monsters bloed en urine af aan allerlei laboratoria en belandde tenslotte in het OLVG, waar het zoeken naar de oorzaak van de ellende doorging.
En ze hebben het gevonden. Het heet artritis temporalis en het is geen leuke afwijking, maar het kan behandeld worden. Sinds gisteren ben ik weer thuis en ik voel me al een heel stuk beter. Het zal nog wel even duren voor ik helemaal de oude ben, maar er zit tenminste vooruitgang in en ik voel me elke dag een beetje beter.
Ik kan niet beloven dat ik dagelijks ga schrijven, maar ik ben wel van plan af en toe verslag te doen van de toestand.
Veel dank aan allen die mij via bezoeken, kaarten en telefoon bemoedigend hebben toegesproken.
